I FNP 2/13

I FNP 2/13 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2013-04-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-02-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Cudak
Barbara Wasilewska /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Chustecka
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 285e par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej N. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 45/12 oddalającego skargę kasacyjną Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Ke 468/11, którym oddalono skargę Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy według właściwości postanawia odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 45/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Ke 468/11, którym oddalono skargę tejże Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 sierpnia 2011 r. w przedmiocie przekazania sprawy według właściwości.
W piśmie z dnia 14 grudnia 2012 r. Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej N. (dalej: "zakład", "skarżący"), na podstawie art. 285a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270, dalej: "P.p.s.a.") wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności wskazanego na wstępie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z art. 9, 10, 132 ust. 1 lit. b w zw. z art. 131, 203 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347 poz. 1 ze zm.) w części bycia podatnikiem podatku od wartości dodanej dla nabywania czynności ściśle związanych z opieką szpitalną i medyczną, dla której pacjent jest zwolniony z podatku, wprowadzając dla tych czynności obowiązek podatkowy w podatku od wartości dodanej, mimo że są zwolnione z podatku.
W związku z powyższym pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zasądzenie od Ministra Finansów kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto zwrócił się o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpatrzenia — w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż w niniejszej sprawie zachodzą zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. Zwrócił się również, o zawieszenie postępowania i wystawienie z prejudycjalnym pytaniem do ETS czy Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom Państw Członkowskich UE wynikającym z art. 131, art. 132 ust. 1 pkt b i art. 134 dyrektywy 2006/112/WE - odmawiając neutralności w podatku od wartości dodanej (podatku VAT) i opodatkowując czynności ściśle związane z opieką szpitalna i medyczną w rozumieniu art. 132 ust. 1 pkt B, w zw. z art. 131 dyrektywy 2006/112/WE - zwolnienie w interesie publicznym, czyniąc w ten sposób podmiot świadczący opiekę szpitalna i medyczną w rozumieniu art. 131 ust. 1 lit. b dyrektywy 2006/112/WE, konsumentem zobowiązanym do zapłaty tego podatku z zysku po opodatkowaniu go podatkiem dochodowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 45/12, podlega odrzuceniu.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest instytucją nadzwyczajną, mającą umożliwić realizację prawa, nadanego przez art. 77 Konstytucji RP, który stanowi, iż każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. Zgodnie z art. 285a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego traktuje się jak orzeczenia wydane w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi. Dodatkowo, w art. 285e § 1 P.p.s.a. ustawodawca określił szczególne wymogi jakie powinna spełniać skarga na niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia. Wymogi te są jej elementami konstrukcyjnymi, co oznacza, że w przypadku ich naruszenia skarga nie może podlegać sanacji, poprzez ewentualnie wezwanie strony do uzupełnienia powstałych tym zakresie braków.
Tymczasem w rozpatrywanej skardze strona nie skonkretyzowała na czym miało polegać wyrządzenie szkody wywołane poprzez wydanie ww. orzeczenia NSA, do czego stosownie do treści art. 285e § 1 pkt 4 P.p.s.a., była zobowiązana. Zgodnie bowiem z treścią ww. przepisu. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z 22 lutego 2012 r., sygn. akt I FNP 5/11, stwierdzając, że element konstrukcyjny skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jakim jest wymieniony w art. 285e § 1 pkt 4 P.p.s.a. wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, nie został ograniczony do skarg, o których mowa w art. 285a § 1 i 2 P.p.s.a. (a więc skarg dotyczących prawomocnych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych). Brak bezpośredniego wskazania na wyrządzenie szkody w art. 285a § 3 P.p.s.a. nie może prowadzić do odmiennych wniosków, gdyż wykładnia tego przepisu wyraźnie wskazuje, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako co do zasady niedopuszczalna, podlega zaostrzonym (a nie złagodzonym) wymogom względem takiej skargi od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Na to, że wymóg wyrządzenia stronie szkody przez wydanie skarżonego orzeczenia obejmuje również skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazuje także art. 285d P.p.s.a., który jednoznacznie i bez różnicowania skarg ze względu na podstawę prawną ich składania (art. 285a § 1, 2 lub 3 P.p.s.a.), zawiera wymóg wyrządzenia stronie wydaniem orzeczenia szkody.
Stwierdzenia w tym zakresie sformułowane w skardze nie sposób uznać za skuteczne spełnienie przesłanki z art. 285e § 1 pkt 4 P.p.s.a. (brak taki może wynikać wszak nie tylko z całkowitego pominięcia tej przesłanki), a to z następujących powodów. Po pierwsze, strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że na skutek wydania wyroku poniesienie jakąkolwiek szkodę. Szkoda, jak pisał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt I FNP 13/12, w rozumieniu art. 285e § 1 pkt 4 P.p.s.a. dotyczy obu jej postaci damnum emergens (szkoda rzeczywista) oraz lucrum cessans (utracone korzyści). Nie spełnia zaś omawianego wymogu odwołanie się do szkody hipotetycznej (ewentualnej), która jeszcze nie wystąpiła, bowiem skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie służy zapobieganiu szkodzie mogącej powstać wskutek wydania orzeczenia. Po drugie, nawet jeśli strona byłaby zobowiązana do uiszczenia jakiejkolwiek kwoty, to podstawą tego zobowiązania nie byłby zaskarżony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, tymczasem z art. 285e § 1 pkt 4 P.p.s.a. wyraźnie wynika, że chodzi o uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Oznacza to, że strona winna wskazać, że pomiędzy skarżonym orzeczeniem, a szkodą istnieje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy. Po trzecie wreszcie, należy zwrócić uwagę na okoliczność, że sprawa, która legła u podstaw wniesienia skargi i uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie dotyczy kwestii przekazania sprawy według właściwości do stosownego organu podatkowego. Autor skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem zresztą nawet nie próbuje wykazać, jak w tego rodzaju sprawie, mogła zostać wyrządzona szkoda w rozumieniu art. 285e § 1 pkt 4 P.p.s.a. dla strony, którą reprezentuje.
Niewątpliwy brak w rozpoznawanej skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia elementu konstrukcyjnego w postaci braku uprawdopodobnienia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenie, którego skarga dotyczy, skutkuje koniecznością odrzucenia skargi, na podstawie art. 285h § 1 P.p.s.a., jako niespełniającej wymagań określonych w art. 285e § pkt 4 P.p.s.a..
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 285h § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.