I DSK 9/18

Sąd Najwyższy2019-05-17
SNKarnepostępowanie dyscyplinarneŚrednianajwyższy
wyłączenie sędziegobezstronnośćpostępowanie karnesąd najwyższyizba dyscyplinarnaprokuratorprawo ustrojowe

Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku o wyłączenie sędziego, uznając, że wstępne badanie sprawy przez sąd nie świadczy o jego braku bezstronności.

Sędzia J.W. złożył wniosek o wyłączenie sędziego Tomasza Przesławskiego od udziału w sprawie dyscyplinarnej prokuratora, argumentując, że wstępne badanie sprawy przez sąd mogło sugerować brak bezstronności. Sąd Najwyższy, rozpatrując wniosek na posiedzeniu niejawnym, nie uwzględnił go, stwierdzając, że wstępne badanie sprawy w celu rozstrzygnięcia kwestii formalnych nie stanowi uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności sędziego.

Sąd Najwyższy w Izbie Dyscyplinarnej rozpoznał wniosek sędziego J.W. o wyłączenie od udziału w sprawie sędziego Tomasza Przesławskiego. Wnioskodawca argumentował, że wstępne badanie sprawy przez sąd mogło obiektywnie wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego. Sąd Najwyższy uznał jednak, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Wskazał, że wstępne badanie sprawy przed rozprawą jest obligatoryjne i ma na celu rozstrzygnięcie kwestii, które mogą być rozpoznane na posiedzeniu, bez konieczności kierowania sprawy na rozprawę. Podkreślono, że skierowanie sprawy na posiedzenie w trybie art. 339 § 3 k.p.k. nie jest uzewnętrznieniem poglądu na sprawę przed wydaniem orzeczenia, zwłaszcza gdy przedmiotem posiedzenia jest potrzeba rozważenia umorzenia postępowania z przyczyn formalnych, jak np. wystąpienie negatywnej przesłanki procesowej z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Sąd zaznaczył, że wydanie zarządzenia w tym trybie nie jest wyrazem merytorycznego poglądu na odpowiedzialność dyscyplinarną prokuratora, a jedynie dostrzeżeniem potrzeby rozważenia przeszkody wykluczającej prowadzenie postępowania. Inne rozumienie tej kwestii byłoby nieracjonalne i dysfunkcjonalne dla działania sądownictwa, szczególnie w sądach o jednoosobowej obsadzie wydziałów.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, wstępne badanie sprawy przez sąd, mające na celu rozstrzygnięcie kwestii formalnych lub umorzenie postępowania, nie stanowi uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności sędziego.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy wyjaśnił, że wstępne badanie sprawy jest obligatoryjne i służy rozstrzygnięciu kwestii formalnych, a nie merytorycznych. Wydanie zarządzenia w tym trybie nie jest wyrazem poglądu na sprawę i nie może być traktowane jako przejaw stronniczości sędziego.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

nie uwzględnić wniosku

Strona wygrywająca

Sąd Najwyższy (wobec wnioskodawcy)

Strony

NazwaTypRola
K. K.osoba_fizycznaobwiniony prokurator Prokuratury Rejonowej w K.
J. W.osoba_fizycznawnioskodawca

Przepisy (4)

Główne

k.p.k. art. 42 § 3 i 4

Kodeks postępowania karnego

u.p.u.s.p. art. 128

Ustawa Prawo o ustroju sądów powszechnych

Pomocnicze

k.p.k. art. 339 § 3

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 17 § 1 pkt 7

Kodeks postępowania karnego

Argumenty

Skuteczne argumenty

Wstępne badanie sprawy przez sąd w celu rozstrzygnięcia kwestii formalnych nie stanowi uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności sędziego. Skierowanie sprawy na posiedzenie w trybie art. 339 § 3 k.p.k. nie jest wyrazem merytorycznego poglądu na sprawę. Inne rozumienie tej kwestii byłoby dysfunkcjonalne dla działania sądownictwa.

Odrzucone argumenty

Wstępne badanie sprawy przez sąd mogło obiektywnie wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego (argument wnioskodawcy).

Godne uwagi sformułowania

nie zaistniała okoliczność tego rodzaju, że mogłaby obiektywnie wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie Wstępne badanie sprawy przez sąd przed rozprawą jest generalnie obligatoryjne i ma na celu rozstrzygnięcie kwestii, które mogą być przez sąd rozpoznane na posiedzeniu, bez konieczności kierowania sprawy na rozprawę. Skierowanie sprawy na posiedzenie... nie jest zatem uzewnętrznieniem przez sędziego poglądu na sprawę przed wydaniem orzeczenia w rozumieniu okoliczności, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie

Skład orzekający

Tomasz Przesławski

przewodniczący

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przesłanek wyłączenia sędziego w kontekście wstępnego badania sprawy i postępowania dyscyplinarnego."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o wyłączenie w postępowaniu dyscyplinarnym przed Sądem Najwyższym.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa dotyczy ważnej kwestii proceduralnej - bezstronności sędziego, co jest istotne dla prawników procesowych. Jednakże, stan faktyczny jest typowy dla wniosków o wyłączenie.

Czy wstępne badanie sprawy przez sąd może oznaczać brak bezstronności?

Sektor

praca

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt I DSK 9/18
POSTANOWIENIE
Dnia 17 maja 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tomasz Przesławski
w sprawie obwinionego prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. - K. K.
po rozpoznaniu w Izbie Dyscyplinarnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 maja
‎
2019 r.
wniosku sędziego J. W.
na podstawie art. 42 § 3 i 4 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U.2018.23 j.t. z późn. zm.)
postanowił:
nie uwzględnić wniosku sędziego J. W. o wyłączenie od udziału w sprawie.
UZASADNIENIE
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Wbrew zapatrywaniu wnioskodawcy nie zaistniała bowiem okoliczność tego rodzaju, że mogłaby obiektywnie wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie.
Wstępne badanie sprawy przez sąd przed rozprawą jest generalnie obligatoryjne i ma na celu rozstrzygnięcie kwestii, które mogą być przez sąd rozpoznane na posiedzeniu, bez konieczności kierowania sprawy na rozprawę.
W doktrynie podnosi się, że sprawę na posiedzenie w trybie art. 339 § 3 kpk może skierować nie tylko prezes sądu, przewodniczący wydziału ale i sędzia sprawozdawca, dostrzegając np. wystąpienie ujemnej przesłanki procesowej uzasadniającej umorzenie postępowania (
Świecki Dariusz (red.), Augustyniak Barbara, Eichstaedt Krzysztof, Kurowski Michał
- Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, LEX/el., 2019).
Skierowanie sprawy na posiedzenie, na podstawie wskazanego wyżej przepisu, nie jest zatem uzewnętrznieniem przez sędziego poglądu na sprawę przed wydaniem orzeczenia w rozumieniu okoliczności, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie, tym bardziej gdy przedmiotem posiedzenia jest wyłącznie potrzeba rozważenia, czy nie zachodzi potrzeba umorzenia postępowania z przyczyn formalnych, a taką jest ewentualne wystąpienie negatywnej przesłanki procesowej z art. 17 § 1 pkt 7 kpk.
Przez wydanie zarządzenia w trybie wskazanego artykułu sędzia w ogóle nie wyraża poglądu merytorycznego w przedmiocie odpowiedzialności danej osoby
‎
(w tym wypadku dyscyplinarnej prokuratora), a jedynie dostrzega potrzebę rozważenia przez sąd, czy nie zachodzi przeszkoda wykluczająca prowadzenie postępowania.
Sytuacja taka nie może być żadną miarą traktowana analogicznie do uzewnętrznienia przez sędziego określonego merytorycznego zapatrywania na sprawę zarówno poprzez wypowiedzi na sali sądowej, jak i poza nią, w sposób świadczący o realnym niebezpieczeństwie jego stronniczości, w tym np. akcentowanie kwestii zawinienia danej osoby w zakresie zarzucanych jej czynów.
Trzeba, przy tym podnieść, że inne rozumienie omawianej kwestii jest nieracjonalne, także z uwagi na jego potencjalne, całkowicie dysfunkcjonalne skutki w zakresie działania sądownictwa powszechnego, z tego względu, że w wielu sądach powszechnych, w pionie karnym, funkcjonują wydziały o jednoosobowej obsadzie, a orzekający w nich sędziowie siłą rzeczy pełnią funkcję przewodniczącego wydziału, nierzadko łącząc ją również z funkcją prezesa sądu.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI