I DO 50/20

Do Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego wpłynął wniosek spółki S. s.r.o. o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Okręgowej w C. – M. C., złożony przez pełnomocnika spółki, adwokata D. K. Wniosek dotyczył zdarzeń związanych z prowadzonym przez prokuratora postępowaniem, które zostało umorzone. Po złożeniu zażalenia na postanowienie o umorzeniu, pełnomocnik spółki wniósł subsydiarny akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w C. oraz wspomniany wniosek o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej. Prezes Sądu Najwyższego, kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej, zarządzeniem z dnia 7 października 2020 r. odmówił przyjęcia wniosku, wskazując na brak załączonych dowodów, zgodnie z art. 135 § 6 Prawa o prokuraturze. Na to zarządzenie pełnomocnik złożył zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że to na inicjatorze postępowania ciąży obowiązek dołączenia wszystkich dokumentów, podczas gdy orzecznictwo Izby Dyscyplinarnej opiera się na dowodach z akt postępowania. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za zasadne. Podkreślono fundamentalną różnicę między sądem a prezesem sądu, wskazując, że czynności prezesa w tym trybie powinny ograniczać się do kontroli formalnej wniosku, a nie merytorycznej. Sąd stwierdził, że zarządzenie Prezesa SN o odmowie przyjęcia wniosku było wadliwe, ponieważ błędnie zinterpretowano przepisy Prawa o prokuraturze i Kodeksu postępowania karnego. Wskazano, że w przypadku braków formalnych pisma procesowego, zgodnie z art. 120 § 1 kpk, należy wezwać do ich uzupełnienia w terminie 7 dni, a nie od razu odrzucać wniosek. Sąd uznał, że zarządzenie Prezesa SN antycypowało skutki oceny merytorycznej dowodów, co jest niedopuszczalne na etapie kontroli formalnej. W konsekwencji, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone zarządzenie i obciążył Skarb Państwa kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający