I DI 6/21

SN
Sygn. akt I DI 6/21
UCHWAŁA
Dnia 4 lutego 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Adam Tomczyński
Protokolant starszy sekretarz sądowy Justyna Jarocka
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 4 lutego 2021 r.
przy udziale Sylwestra Nocha – prokuratora Prokuratury Krajowej,
wniosku prokuratora delegowanego do Prokuratury Krajowej z dnia 4 stycznia 2021 r., sygn. akt PK XIV Ds (…)
w przedmiocie podjęcia uchwały zezwalającej na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej T. G., sędziego Sądu Okręgowego w W. za to, że:
w dniu 16 maja 2020 r. w W., kierując motorowerem marki H. (…) o nr rej. (…) na ulicy T. w kierunku ulicy D., nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, iż nie zachował zasady ograniczonego zaufania i zasady szczególnej ostrożności, mając ograniczoną możliwość obserwacji sytuacji drogowej, nie ustąpił pierwszeństwa, w niewystarczającym stopniu obserwował przedpole przed pojazdem, opóźnił manewry obronne lub zastosował niewłaściwą technikę hamowania, podczas awaryjnego hamowania wywrócił się i spadł z motoroweru, w wyniku czego sunący motorower wytrącił przechodzącą przez przejście dla pieszych pieszą T. U. ze stanu równowagi doprowadzając do jej upadku, w wyniku czego piesza doznała obrażeń ciała w postaci złamania nasady dalszej kości promieniowej prawej z przemieszczeniem grzbietowym odłamków, co naruszyło czynności narządów ciała na czas powyżej siedmiu dni, tj.
‎
o przestępstwo z art. 77 § 1 kk;
na podstawie art. 80 § 2c ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. 2020.365 z późn. zm.)
uchwalił:
1. zezwolić na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Okręgowego w W. T. G., za czyn polegający na tym, że:
w dniu 16 maja 2020 r. w W., kierując motorowerem marki H. (…) o nr rej. (…) na ulicy T. w kierunku ulicy D., nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, iż nie zachował zasady ograniczonego zaufania i zasady szczególnej ostrożności i - mając ograniczoną możliwość obserwacji sytuacji drogowej - nie ustąpił pierwszeństwa, w niewystarczającym stopniu obserwował przedpole przed pojazdem, opóźnił manewry obronne lub zastosował niewłaściwą technikę hamowania, podczas awaryjnego hamowania wywrócił się i spadł z motoroweru, w wyniku czego sunący motorower wytrącił przechodzącą przez przejście dla pieszych pieszą T. U. ze stanu równowagi doprowadzając do jej upadku, co skutkowało tym, że piesza doznała obrażeń ciała w postaci złamania nasady dalszej kości promieniowej prawej z przemieszczeniem grzbietowym odłamków, co naruszyło czynności narządów ciała na czas powyżej siedmiu dni, tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 kk;
2. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa
UZASADNIENIE
1. W dniu 4 stycznia 2021 r. prokurator delegowany do Prokuratury Krajowej skierował do Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej wniosek w sprawie o sygnaturze PK XIV Ds (...)
o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Okręgowego w W. – T. G., z zamiarem przedstawienia mu zarzutu, że:
w
dniu 16 maja 2020 r. w W., kierując motorowerem marki H. (…) o nr rej. (...) na ulicy T. w kierunku ulicy D., nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, iż nie zachował zasady ograniczonego zaufania i zasady szczególnej ostrożności, mając ograniczoną możliwość obserwacji sytuacji drogowej, nie ustąpił pierwszeństwa, w niewystarczającym stopniu obserwował przedpole przed pojazdem, opóźnił manewry obronne lub zastosował niewłaściwą technikę hamowania podczas awaryjnego hamowania wywrócił się i spadł z motoroweru, w wyniku czego sunący motorower wytrącił przechodzącą przez przejście dla pieszych pieszą T. U. ze stanu równowagi doprowadzając do jej upadku, w wyniku czego piesza doznała obrażeń ciała w postaci złamania nasady dalszej kości promieniowej prawej z przemieszczeniem grzbietowym odłamków, co naruszyło czynności narządów ciała na czas powyżej siedmiu dni, tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 kk;
2. Z przedłożonych przez prokuratora wnioskodawcę akt sprawy
PK XIV Ds (...)
Prokuratury Krajowej, wynika stan faktyczny
:
S
ędzia T. G. jest sędzią Sądu Okręgowego w W.
.
W dniu 16 maja 2020 r. około godz. 12.00. w W. na ulicy T. przechodziła przez przejście dla pieszych T. U. wraz z jadącą przed nią na rowerku sześcioletnią wnuczką Z. P.. Piesza weszła na lewy pas jezdni patrząc w kierunku ulicy D., zza stojącego na prawym pasie jezdni ulicy T. autobusu.
Lewym pasem wyżej opisanej jezdni w kierunku ulicy D. poruszał się z kolei motorowerzysta, którym okazał się sędzia T. G..
W momencie zdarzenia motorower nagle się wywrócił, po czym sunął
‎
po jezdni i gdy znalazł się na wspomnianym przejściu dla pieszych przewrócił T. U., która upadła na jezdnię, a następnie została przewieziona do szpitala. Natomiast dziecko, będące pod opieką babki, które zdążyło zejść z przejścia dla pieszych przed zdarzeniem, nie doznało żadnych obrażeń. Kierujący motorowerem był trzeźwy w chwili zdarzenia.
Sędzia T. G., pomimo otrzymania kopii wniosku o podjęcie uchwały zezwalającej na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej nie ustosunkował się do zarzutów objętych tym wnioskiem, ani do stanu faktycznego przywołanego w jego uzasadnieniu. Nie złożył również żadnych wyjaśnień w tej sprawie na etapie postępowania przygotowawczego. Na posiedzeniu stwierdził natomiast, że sprawa powinna być wyjaśniona i podporządkuje się decyzji Sądu.
3. Powyższy prawdopodobny stan faktyczny ustalono na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, a w szczególności:
- notatki urzędowej asp. szt. A. K. z 16 maja 2020 r.,
KSN (...)
(k. 1-2), co do opisu okoliczności zdarzenia, jego skutków, warunków drogowych, uczestników i świadków;
- protokołu badania trzeźwości T. G. analizatorem wydechu (k. 3-4), co do ustalenia trzeźwości kierującego pojazdem w chwili zdarzenia;
- protokołu oględzin miejsca wypadku drogowego (k. 5-7), co do przebiegu
‎
i wyników oględzin oraz opisu sytuacji wypadkowej i śladów zdarzenia;
- protokołu oględzin pojazdu (k. 8-9), wraz z notatką urzędową asp. L. W., co do ustalenia stanu technicznego i uszkodzeń pojazdu uczestniczącego w zdarzeniu;
- karty informacyjnej szpitalnego oddziału ratunkowego z 16 maja 2020 r.
‎
(k. 18), co do rozpoznania wstępnego i ustaleń z zakresu konsultacji ortopedycznej wobec T. U.;
-
protokołu przesłuchania
T. U. z 7 lipca 2020 r. (k. 16-17), co do okoliczności wypadku z jej udziałem;
- protokołów przesłuchania świadków: W. F. z 9 lipca 2020 r. (k. 22-23), M. F. z 4 września 2020 r. (k. 32-36), B. P. z 8 września 2020 r. (k. 39-42), J. M.
z 29 września 2020 r.
(k. 46-48), R. W. z 29 września 2020 r. (k. 51-53), A. K. z 6 października 2020 r. (k. 54-57), A. A. z 27 października 2020 r. (k. 67-69), P. I. z 3 listopada 2020 r. (k. 72-74), L. W. z 3 listopada 2020 r. (k. 77-79), A. K. z 12 listopada 2020 r. (k. 83-85), K. M. z 12 listopada 2020 r. (k. 89-90), M. R. z 19 listopada 2020 r. (k. 91-93), co do okoliczności związanych z wypadkiem z 16 maja 2020 r., zawiadomieniem o nim, zakresem pomocy udzielonej poszkodowanej, a także ustaleniem jego przyczyn przez funkcjonariuszy policji dokonujących czynności na miejscu zdarzenia;
- opinii sądowo – lekarskiej biegłego sądowego z 10 lipca 2020 r. (k. 24), stwierdzającej możliwość powstania obrażeń w wyniku okoliczności opisanych przez pokrzywdzoną i powodujących naruszenie czynności narządu ciała powyżej siedmiu dni, co wyczerpuje znamiona art. 157 § 1 kk;
- opinii biegłego sądowego P. M. (…) z zakresu wypadków drogowych z 6 grudnia 2020 r. (k. 95-102), co do szczegółowych ustaleń okoliczności wypadku i ustalenia jego sprawcy i osób, które przyczyniły się do wypadku;
- protokołu przesłuchania biegłego P. M. z 18 grudnia 2020 r. (k. 105-107), co do uzupełnienia informacji opisanych w opinii z 6 grudnia 2020 r.
Sąd Najwyższy zważył co następuje
:
1.
Rozważania wstępne
1.
Immunitet
sędziowski nie wyłącza odpowiedzialności czy też karalności za czyny popełnione przez sędziów, ale wyłącznie wprowadza zakaz
‎
pociągnięcia ich do odpowiedzialności karnej, bez uprzedniego
‎
uzyskania przez oskarżyciela stosownej zgody Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego.
2.
Najważniejszym elementem takiego orzeczenia musi być ustalenie czy zgromadzony przez wnioskodawcę materiał dowodowy wskazuje na
‎
dostateczne podejrzenie, że sędzia, wobec którego skierowano do sądu dyscyplinarnego wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie do
‎
odpowiedzialności karnej, swoim zachowaniem zrealizował znamiona przestępstwa opisanego we wniosku. Podejście takie znajduje wsparcie w kierunku orzeczniczym Sądu Najwyższego, który w uchwale z 23
‎
lutego 2006 r. w nawiązaniu do wcześniejszej uchwały z
11 marca 2003 r. (SNO 9/03)
, podkreślił „że w
uregulowanym w art. 80 § 2c Prawa
‎
o ustroju sądów powszechnych kryterium zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej dopatrzyć się można nawiązania do treści art. 313 kpk, w którym również jest mowa o dostatecznie
‎
uzasadnionych podejrzeniach, że czyn popełniła określona osoba. Owo
«
dostatecznie uzasadnione podejrzenie
«
stanowi warunek materialny wyrażający się w istnieniu dostatecznej podstawy faktycznej do
‎
postawienia określonej osoby w
«
stan podejrzenia
«
. Porównanie treści art. 303 kpk z treścią art. 313 kpk prowadzi do jednoznacznego wniosku, że dostatecznie uzasadnione podejrzenie w odniesieniu do konkretnej osoby oznacza wyższy stopień podejrzenia tak co do faktu popełnienia przestępstwa, jak i co do osoby sprawcy. Nie chodzi zatem o ustalenie, że określona osoba popełniła przestępstwo, lecz o to, że zebrane
‎
dowody wskazują na wysokie prawdopodobieństwo zaistnienia tego faktu” (
SNO 3/06, LEX nr: 470201
).
3.
Z formalnego punktu widzenia natura samego przestępstwa nie jest przesłanką różnicującą, niemniej Sąd Najwyższy widzi potrzebę
‎
dokonania rozgraniczenia pomiędzy immunitetem chroniącym sędziego popełniającego pospolite przestępstwo karne w postaci np. kradzieży, zgwałcenia, przemocy domowej, dokonanego bez jakiegokolwiek związku ze sprawowanym przez sędziego wymiarem sprawiedliwości, a rolą immunitetu w sytuacjach, gdy sędzia jest obwiniany o czyn, który pozostaje w związku faktycznym z jego rozstrzygnięciami sędziowskimi.
4.
W pierwszym wypadku wystarczy upewnić się, że postępowanie nie jest wynikiem szykany w stosunku do osoby sędziego za jego dotychczasową działalność orzeczniczą, natomiast w drugim funkcja ochronna immunitetu rośnie. Ma on bowiem chronić sędziego i jego orzecznictwo przed nieuprawnioną ingerencją ze strony organów państwa lub osób trzecich, w tym podsądnych. Tym samym system prawny chroni nie tylko samego sędziego przed niesłusznymi oskarżeniami, ale również jego niezawisłość i niezależność, w ramach których orzeka on wyłącznie na podstawie ustaw, a jego decyzje ulegają zmianie wyłącznie w instancyjnym toku odwoławczym, nigdy w wyniku działań ze strony podmiotów pozasądowych.
5.
Wyżej wskazane zasady stanowią prawne bariery ochronne przed wpływem czynników zewnętrznych na wymiar sprawiedliwości. W tym zakresie potrzeba immunitetu sędziowskiego co do sfery orzeczniczej jest nie tylko klarowna, ale wymaga również szczególnej ostrożności w odniesieniu do rozpoznawania wniosków o jego uchylenie. Dokonywać tego należy po dokładnym przeanalizowaniu faktów i pozbyciu się niepewności co do możliwej próby wpływu np. prokuratury na funkcję orzeczniczą sądu.
6.
W sytuacji, gdy sprawa dotyczy kwestii ostatniej istnieją trzy ścieżki
‎
wykazywania nieprawidłowości w orzecznictwie:
- zaskarżania orzeczeń w trybie instancyjnym (ścieżka podstawowa), gdzie prawidłowość czynności sędziego podlega kontroli ze strony innego sądu, dysponującego formalnymi środkami do ich modyfikacji lub uchylenia;
- podjęcia postępowania dyscyplinarnego (art. 107 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych) w przypadku pojawienia się okoliczności uzasadniających podejrzenie popełnienia przez sędziego deliktu dyscyplinarnego w sprawach, w których nie ma możliwości zaskarżenia jego czynności, w razie braku działania z jego strony (rażąca bezczynność), bądź też w przypadku oczywistego i rażącego naruszenia przepisów prawa;
- uchylenia immunitetu poprzez wyrażenie zgody na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej w sytuacji, gdy jego zachowanie wypełnia znamiona czynu zabronionego.
7.
W odniesieniu do tej ostatniej sytuacji (zarzutu popełnienia
‎
przestępstwa) należy działać wyjątkowo ostrożnie i rozważnie, żeby orzeczenie jednego sądu nie kwestionowało orzeczenia drugiego sądu bez wyraźnej przyczyny. Przy tym, jak ujęto to w postanowieniu Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2003 r., samo
podejrzenie popełnienia
‎
przestępstwa przez sędziego powinno być „w pełni uzasadnione, nie
‎
nasuwające żadnych istotnych wątpliwości lub zastrzeżeń, zarówno co do popełnienia samego czynu, jak i występowania innych znamion
‎
objętych przez ustawę ramami zasad odpowiedzialności karnej
” (SNO 29/03, LEX nr: 470220). Pamiętać przy tym należy o statusie sędziego, w znacznym stopniu wyróżnionym ze względu na przydany mu z aktu nominacji udział we władzy w postaci szeroko zakreślonej swobody orzeczniczej (
imperium
władzy sędziowskiej).
8.
W opisanych wyżej kategoriach spraw immunitetowych przywilej ten ma służyć tylko temu, żeby wobec sędziego nie stosowano żadnych
‎
nacisków, nie utrudniano mu pracy ze względów politycznych czy
‎
osobistej niechęci. Dlatego zadaniem sądu dyscyplinarnego w takiej
‎
sytuacji jest
de facto
sprawdzenie podstaw oskarżenia (wniosku
‎
o uchylenie immunitetu) pod kątem czy złożony wniosek nie ma
‎
charakteru retorsji wobec sędziego bądź nie ma na celu przymuszenie go do podjęcia określonych działań lub ich zaniechania. W tym celu sąd dyscyplinarny musi zbadać faktyczną podstawę wniosku.
9.
Z drugiej strony immunitet sędziowski nie może stać na przeszkodzie
‎
w dokonaniu oceny przestępczego zachowania sędziego przez
‎
uprawniony organ, to jest sąd karny. Nie jest on źródłem bezkarności sędziego, gdyż celem immunitetu w sensie konstytucyjnym (art. 181 Konstytucji RP) jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania
‎
wymiaru sprawiedliwości. Poprzez indywidualne gwarancje dla sędziego pełni zatem ogólnospołeczne funkcje. Zasadą zatem powinno być postawienie podejrzanego sędziego przed właściwym sądem, o ile są ku temu odpowiednie dowody, wniosek o uchylenie immunitetu nie ma charakteru szykany, istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, a zarzucany sędziemu czyn nie jest
stricte
związany ze sferą orzeczniczą. W przypadku tej ostatniej potrzebna jest szczególna ostrożność, o której wspomniano już wyżej.
1.
Rozważania szczegółowe
Zarzut faktycznie podniesiony wobec sędziego T. G. we wniosku prokuratorskim z 4 stycznia 2020 r. w żadnym aspekcie nie dotyczy naruszenia sfery
stricte
orzeczniczej sędziego. Sam czyn sędziego, stojący u podstaw sformułowania zarzutu, dotyczy bowiem podejrzenia spowodowania wypadku komunikacyjnego w rozumieniu art. 177 § 1 kk. Dotyczy więc wyłącznie aktywności pozasłużbowej sędziego, w ramach której jako kierujący pojazdem odpowiadać powinien na tych samych zasadach co inni uczestnicy ruchu drogowego.
Ponadto zebrane w sprawie dowody nie dają również jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że zarzut wnioskowy jest przejawem szykany skierowanej przez kogokolwiek przeciwko sędziemu. W szczególności na taką okoliczność nie powołał się sam zainteresowany.
Wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego T. G. do odpowiedzialności karnej jest prawidłowo uzasadniony pod względem opisu stanu faktycznego sprawy. Odzwierciedla on wszystkie istotne okoliczności zdarzenia (wypadku), w tym w szczególności:
- niekwestionowany fakt kierowania motocyklem na ulicy T. w W. w dniu 16 maja 2020 r. przez T. G.,
- przechodzenia w tym samym czasie przez jezdnię, na wyznaczonym przejściu,
T. U
. wraz z wnuczką,
- utraty przez kierującego zdolności do wykonania bezpiecznego manewru zatrzymania motocyklu w chwili zauważenia osób przechodzących przejściem,
- podjęcia manewru położenia motocyklu, w wyniku czego kierujący stracił panowanie nad pojazdem,
- potrącenie pieszej T. U. przez motorower sprawcy, skutkujące następnie obrażeniami jej ciała, co naruszyło czynności jego narządów na czas powyżej siedmiu dni.
Opis przebiegu zdarzenia nie budzi też wątpliwości w świetle zeznań samej pokrzywdzonej, a także wszystkich bezpośrednich świadków (w tym osób zawiadamiających o wypadku), funkcjonariuszy policji dokonujących ustaleń na miejscu i zespołu ratowników wezwanych do poszkodowanej. Z relacji funkcjonariuszy policji wynika również, iż sam sprawca (reagując
ad hoc
) przyznał się do przeprowadzenia manewru „położenia motocyklu” na ulicy i potwierdził utratę panowania nad pojazdem.
Wszystkie te ustalenia znalazły z kolei także swoje oparcie w opiniach sporządzonych przez biegłych:
1.
w przedmiocie stwierdzonych u pokrzywdzonej urazów powypadkowych w opinii lekarskiej,
1.
w przedmiocie przebiegu wypadku i naruszenia zasad bezpieczeństwa
‎
w opinii biegłego P. M..
Wnioskodawca zarówno w samym wniosku, jak i w uzasadnieniu swojego żądania uchylenia immunitetu sędziowskiego prawidłowo zakwalifikował ciąg zdarzeń z udziałem sprawcy i pokrzywdzonej. Obejmowały one po stronie sędziego kierującego pojazdem: niewłaściwą obserwację przedpola jazdy oraz podjęcie manewru położenia kierowanego przez niego motocyklu, który nie doprowadził jednak do uniknięcia potrącenia pieszej, a przez to nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Jako kierujący odpowiadał bowiem za prawidłowe dostosowanie prędkości pojazdu i techniki jazdy do warunków, w tym wymogu prawidłowego przejazdu przez odcinek jezdni wyodrębniony prawnie jako przejście dla pieszych, z którego w krytycznej chwili korzystała również pokrzywdzona i dziecko.
Zachowanie prowadzącego w krytycznym dniu motocykl sędziego obejmowało znamiona występku spowodowania wypadku stypizowanego w art. 177 § 1 kk. Obejmuje on nie tylko naruszenie przez sprawcę zasad bezpieczeństwa w komunikacji, ale również niezbędny (z punktu widzenia ewentualnej kwalifikacji prawnej czynu) skutek tego naruszenia poprzez stwierdzone odniesienie obrażeń ciała przez osobę inną niż sam sprawca. W realiach niniejszej sprawy dotyczy to faktycznie poszkodowanej zdarzeniem z 16 maja 2020 r.
T. U..
Obrażenia te z kolei przyjęły (ustaloną na podstawie opinii lekarskiej) postać naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia pokrzywdzonej (art. 177 § 1 kk w związku z art. 157 § 1 kk) niestanowiące jednak ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu art. 156 § 1 kk.
Nie przesądzając na tym etapie postępowania samej winy sprawcy
‎
i widząc dalszą potrzebę oceny już przez sąd karny wszystkich okoliczności sprawy, a zwłaszcza faktu wychodzenia pieszej zza autobusu, wszystkie przedstawione wyżej okoliczności i dowody w dostateczny sposób uprawdopodobniają wypełnienie znamion przestępstwa przez sędziego G.. Dlatego w tym stanie sprawy zebrane dowody wymagają ich szczegółowego rozpoznania w postępowaniu karnym, czego nie może powstrzymywać przeszkoda formalna w postaci przysługującego mu immunitetu sędziowskiego.
Zgromadzone w toku postępowania dowody potwierdzają, że przesłanki powyższe zostały spełnione w chwili popełnienia czynu, a sprawstwo sędziego T. G. jest dostatecznie uprawdopodobnione. Tym samym, w świetle warunków, o których mowa w art. 80 § 2c zdanie pierwsze Prawa o ustroju sądów powszechnych, uzasadnione jest również wydanie przez Sąd uchwały zezwalającej na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej za czyn stypizowany
‎
w przepisie wskazanym w sentencji tego rozstrzygnięcia.
Zniesienie przeszkody procesowej w postaci uchylenia immunitetu sędziowskiego nie jest przy tym uzasadnione wyłącznie rozpoznaniem konkretnej sprawy karnej powstałej w związku z podejrzeniem popełnienia konkretnego przestępstwa, ale ma również swoje uzasadnienie społeczne. Żaden przedstawiciel zawodu prawniczego objęty dodatkową ochroną prawną w postaci immunitetu formalnego nie może bowiem liczyć na bezkarność w popełnianiu przestępstw drogowych. Nie tylko nie jest to akceptowane społecznie, ale w sposób rażący
‎
zaprzeczałoby samej funkcji immunitetu, szczególnie sędziowskiego. Ewentualna odmowa uchylenia immunitetu skutkowałaby dopuszczeniem do bezkarności sprawcy-sędziego na tej podstawie w sposób oczywisty podważałoby zaufanie obywateli do wymiaru sprawiedliwości oraz naruszałoby zasadę ich równości wobec prawa.
Nieumyślny charakter naruszenia stanowiącego podstawę zarzutu
‎
wyklucza zastosowanie wobec sędziego dyspozycji art. 129 §§ 2 i 3 Prawa o ustroju sądów powszechnych.
Z tych też względów, Sąd Najwyższy uchwalił jak w sentencji.