I DI 3/21

Sąd Najwyższy w Izbie Dyscyplinarnej rozpoznał dwa wnioski złożone w ramach postępowania dotyczącego zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego J.I. Pierwszy wniosek, złożony przez adwokata A.H., dotyczył zawieszenia postępowania w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej do czasu rozstrzygnięcia wniosku o wyłączenie sędziów Izby Dyscyplinarnej. Sąd Najwyższy uznał ten wniosek za bezprzedmiotowy, powołując się na postanowienie Sądu Najwyższego - Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych z dnia 21 stycznia 2021 r. (sygn. akt I NWW 8/21), które rozstrzygnęło kwestię wyłączenia sędziów. Drugi wniosek, złożony przez sędziego W.W., dotyczył oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy w trybie art. 26 § 2 ustawy o Sądzie Najwyższym. Wnioskodawca argumentował, że Izba Dyscyplinarna spełnia kryteria sądu wyjątkowego i nie posiada atrybutu bezstronności, powołując się na orzecznictwo TSUE i SN. Sąd Najwyższy uznał ten wniosek za niedopuszczalny, wskazując, że właściwość Izby Dyscyplinarnej do rozpoznawania wniosków o zezwolenie na pociągnięcie sędziego SN do odpowiedzialności karnej wynika wprost z art. 78 ustawy o Sądzie Najwyższym. Podkreślono, że przepisy k.p.k. nie przewidują możliwości oznaczania sądu właściwego w takich sprawach. Sąd odniósł się również do argumentów dotyczących „wyjątkowości” Izby Dyscyplinarnej, wskazując na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego Kpt 1/20 oraz krytyczną publikację A. Rocha, a także analizując postanowienie TSUE w sprawie C 791/19/R, z którego wynikało, że nie nakazano zawieszenia stosowania przepisów regulujących rozpoznawanie wniosków o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający