I CZ 97/16

Sprawa dotyczyła zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w W., który odrzucił jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w W. oddalającego powództwo o uznanie czynności prawnych za bezskuteczne. Sąd Okręgowy pierwotnie oddalił powództwo i obciążył powoda kosztami. Powód zaskarżył ten wyrok apelacją, początkowo określając wartość przedmiotu zaskarżenia na 2 947 503 zł. Następnie, pismem z dnia 19 czerwca 2015 r., zmodyfikował wartość przedmiotu zaskarżenia do 1 000 000 zł, wskazując na zasądzenie tej kwoty w innej sprawie. Sąd Apelacyjny wezwał powoda do wyjaśnienia przyczyn zmiany wartości, a następnie odrzucił apelację, uznając, że występują braki formalne i sprzeczności między zakresem zaskarżenia, wnioskami apelacji a oznaczoną wartością przedmiotu zaskarżenia, co uniemożliwia ustalenie granic kognicji sądu drugiej instancji. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie, uchylił postanowienie Sądu Apelacyjnego. Sąd Najwyższy uznał, że powód prawidłowo oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia zgodnie z art. 368 § 1 i 2 k.p.c., a obniżenie tej wartości nie naruszało zakazu z art. 368 § 2 zd. 2 k.p.c., ponieważ nie doszło do rozszerzenia powództwa ani orzeczenia ponad żądanie. Sąd Najwyższy wskazał, że w przypadku wątpliwości co do wartości przedmiotu zaskarżenia, sąd drugiej instancji powinien określić ją samodzielnie na podstawie art. 25 § 1 w zw. z art. 368 § 2 k.p.c., a nie odrzucać apelacji. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający