I CZ 97/09

Sygn. akt I CZ 97/09 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 15 stycznia 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący) 
SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) 
SSN Kazimierz Zawada 
 
w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych  
z siedzibą w W. przeciwko E. i M. K. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 
w Izbie Cywilnej w dniu 15 stycznia 2010 r., 
zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego 
z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt VI ACa (…), 
 
oddala zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 maja 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił 
apelację powoda – Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych – na 
podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c., wobec nieuiszczenia w terminie 7 dni 
należnej opłaty od apelacji w kwocie 2596 zł, do uiszczenia której pełnomocnik powoda 
został wezwany zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2009 r., doręczonym w dniu 14 kwietnia 
2009 r. 
Sąd drugiej instancji stwierdził, że powód dochodzi od pozwanych wskazanej w 
pozwie 
kwoty 
na 
podstawie 
art. 
298 
k.h., 
a 
więc 
dochodzi 
roszczenia 
odszkodowawczego, przesłanką uwzględnienia którego jest wystąpienie szkody po 
stronie wierzyciela spółki z o.o. 
W ocenie Sądu odwoławczego, okoliczność, że powód nie dochodzi zwrotu 
wypłaconych świadczeń skutkuje brakiem podstaw do zastosowania art. 23 ust. 2 
ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń, pracowniczych w razie 

 
2 
niewypłacalności pracodawcy, a powód nie korzysta z ustawowego zwolnienia od 
kosztów sądowych przysługującego pracownikowi dochodzącemu należności za pracę. 
W tej sytuacji nieopłacona przez powoda apelacja podlegała odrzuceniu na podstawie 
art. 370 k.p.c. przez Sąd pierwszej instancji, a zatem sąd drugiej instancji odrzucił ją na 
podstawie art. 373 k.p.c. 
Powód zaskarżył w całości to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i nadanie 
biegu apelacji. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wywodzi, że zwolnienie od kosztów 
sądowych przy dochodzeniu roszczeń nie przekraczających kwoty 50 000 zł na jednego 
pracownika ma zastosowanie także przy dochodzeniu przez powoda roszczeń na 
podstawie art. 298 k.h. czy art. 299 k.s.h., bo są to te same roszczenia, tylko 
dochodzone obecnie od członków zarządu niewypłacalnego pracodawcy będącego 
spółką z o.o. W ocenie żalącego należności te nie straciły przymiotu należności za pracę 
wypłaconych pracownikom z powodu niewypłacalności pracodawcy, a kwoty te 
korzystały z ustawowego zwolnienia od kosztów w przypadku ich dochodzenia. Żalący 
dobitnie podkreślił, że dochodzi naprawienia szkody będącej sumą świadczeń 
wypłaconych pracownikom niewypłacalnego pracodawcy. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. 
Przepis art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń 
pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. Nr 158, poz. 1121 ze zm.) 
przewiduje tożsamość ochrony prawnej roszczeń Funduszu przy dochodzeniu zwrotu 
wypłaconych świadczeń z ochroną prawną przewidzianą w odrębnych przepisach dla 
należności za pracę. Takimi odrębnymi przepisami będącymi źródłem ochrony prawnej 
dla należności za pracę są niewątpliwie także i przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o 
kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.), zwanej dalej 
„u.k.s.c.”, które przy dochodzeniu należności za pracę liberalizują generalne zasady 
uiszczania kosztów sądowych. Przepis art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c. zwalnia z obowiązku 
uiszczania kosztów sądowych m.in. stronę wnoszącą odwołanie do sądu pracy i 
ubezpieczeń społecznych, jednakże z zastrzeżeniem art. 35 i 36 tej ustawy. Oba ostatnio 
wymienione artykuły mają więc pierwszeństwo zastosowania przed art. 96 ust. 1 pkt 4 
u.k.s.c. m.in. w sprawach dochodzenia należności za pracę. W przepisie art. 35 ust. 1 
u.k.s.c. ustawodawca zróżnicował stopień liberalizacji obowiązku uiszczania kosztów 
sądowych w sprawach z zakresu prawa pracy, a zatem także w sprawach wszczętych 

 
3 
wystąpieniem z roszczeniem o zapłatę należności za pracę, przyjmując jako kryterium 
takiego zróżnicowania wartość przedmiotu sporu. W sprawach, w których wartość 
przedmiotu sporu nie przewyższa kwoty 50 000 zł pobiera się opłatą podstawową, m.in. 
od apelacji, w kwocie 30 zł, natomiast w sprawach z zakresu prawa pracy w których 
wartość przedmiotu sporu przewyższa kwotę 50 000 zł pobiera się opłatę stosunkową od 
wszystkich podlegających opłacie pism procesowych. Z przewidzianej w art. 35 ust. 1 
u.k.s.c. ochrony prawnej przy dochodzeniu m.in. należności za pracę korzystają więc 
w tym samym zakresie roszczenia powodowego Funduszu dochodzącego zwrotu 
wypłaconych świadczeń, a to z mocy art. 23 ust. 2 powołanej wcześniej ustawy z dnia 13 
lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. 
Tożsamość ochrony prawnej roszczeń Funduszu o zwrot wypłaconych świadczeń 
z ochroną prawną przewidzianą przez ustawodawcę dla należności za pracę dowodzi 
zarazem tego, że ochrona roszczeń Funduszu nie może być jednak dalej idąca. Skoro 
więc w sprawie z zakresu prawa pracy jaką jest m.in. sprawa wszczęta roszczeniem o 
należności za pracę, w której wartość przedmiotu sporu przewyższa kwotę 50 000 zł 
pobiera się opłatę stosunkową m.in. od apelacji, to i w niniejszej sprawie zasadnie 
zażądano od powoda uiszczenia opłaty stosunkowej od apelacji, ponieważ bezspornie 
wartość przedmiotu sporu (a także i wartość przedmiotu zaskarżenia) w niniejszej 
sprawie przewyższa kwotę 50 000 zł. Wniesienie przez powoda nieopłaconej apelacji 
uzasadniało więc jej odrzucenie na mocy art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. 
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 
39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.