II CZ 112/11

Sygn. akt II CZ 112/11 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 15 grudnia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący) 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca) 
SSN Zbigniew Kwaśniewski 
 
 
w sprawie z powództwa A. K. 
przeciwko M. K. i Z. K. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2011 r., 
zażalenia pozwanego M. K.  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 14 marca 2011 r.,  
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
 
2 
 
 
Postanowieniem z dnia 14 marca 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
kasacyjną pozwanego M. K. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 24 listopada 
2010 r. wobec uznania, że skarżący reprezentowany przez adwokata nie uiścił 
opłaty od skargi w ustawowym tygodniowym terminie, wynikającym z art. 112 ust. 3 
ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, 
który biegnie od dnia doręczenia stronie postanowienia oddalającego jej wniosek o 
zwolnienie od kosztów sądowych. 
Pozwany zaskarżył zażaleniem powyższe postanowienie, wnosząc o jego 
uchylenie i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na 
treść rozstrzygnięcia, tj. art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 130 § 1 k.p.c., polegające 
na odrzuceniu a limine skargi kasacyjnej przez Sąd Apelacyjny bez uprzedniego 
wezwania do jej opłacenia, pomimo że po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 
2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. z 2008 r., nr 234, poz. 1571) uchylającej m.in. art. 1302 § 3 k.p.c. 
skarga kasacyjna winna podlegać odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia 
wzywającego do jej opłacenia. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Skarżący, zarzucając naruszenie art. 130 k.p.c., nie wziął pod uwagę art. 
112 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach 
cywilnych (tekst jedn. Dz. U. 2010, Nr 90, poz. 594). Zgodnie z art. 112 ust. 3 tej 
ustawy, jeżeli pismo podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej 
obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu lub wartości 
przedmiotu zaskarżenia zostało wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub 
rzecznika patentowego i wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych złożony przed 
upływem terminu do opłacenia pisma został oddalony, tygodniowy termin do 
opłacenia pisma biegnie od dnia doręczenia stronie postanowienia, a gdy 
postanowienie zostało wydane na posiedzeniu jawnym – od dnia jego ogłoszenia. 
Nie znajduje zastosowania zasada uregulowana w ust. 2, w myśl której 
przewodniczący wzywa stronę do opłacenia złożonego pisma na podstawie art. 130 

 
 
3 
k.p.c., jeżeli wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zgłoszony przed upływem 
terminu do opłacenia pisma został prawomocnie oddalony (zob.: postanowienie SN 
z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt V CZ 30/11, nie publ.; postanowienie SN z dnia 
21 czerwca 2011 r., sygn. akt I CZ 45/11, nie publ.; postanowienie SN z dnia 
13 stycznia 2011 r., sygn. akt III CZ 70/10, nie publ.). Zarzuty zawarte w zażaleniu 
należy zatem uznać za chybione. Pomimo tego jednak zaskarżone postanowienie 
należało uchylić. Skarżący nie dostrzegł bowiem, podobnie jak Sąd Apelacyjny, 
że postanowienie o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych nie zostało 
prawidłowo doręczone, wobec czego termin do uiszczenia opłaty w ogóle nie 
rozpoczął biegu. Zostało co prawda wysłane listem poleconym prawidłowo pod 
adresem wskazanym przez pełnomocnika, jednak, jak wynika ze zwrotnego 
potwierdzenia odbioru (karta 298 v.), przesyłkę doręczono innej kancelarii 
prawniczej mającej siedzibę w tym samym budynku (tj. Kancelarii Prawniczej M. P. 
i Partnerzy sp. k.). Nawet ewentualne przekazanie przesyłki przez faktycznego 
odbiorcę nie sanuje wadliwości doręczenia, chyba, że osoba, której ją doręczono 
została 
przez 
pełnomocnika 
skarżącego 
upoważniona 
do 
odbioru 
pism 
przesyłanych na adres jego kancelarii. 
Sąd Apelacyjny powinien był zatem weryfikować prawidłowość doręczenia 
odpisu postanowienia z dnia 10 lutego 2011 r. i w przypadku uznania tego 
doręczenia za wadliwe doręczyć ponownie odpis powołanego postanowienia 
w sposób prawidłowy. 
Jedynie na marginesie należy wskazać, że powołana przez pozwanego 
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2010 r. 
(sygn. akt II UZP 4/10, OSNP 2011, nr 3 - 4, poz. 38), mająca moc zasady prawnej, 
zgodnie z którą „nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę 
prawnego po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - 
Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 
1571) podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia wzywającego do 
opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 130 § 1 k.p.c.)” nie ma 
zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż nie dotyczy sytuacji, w której strona wnosi 
o zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym. 

 
 
4 
Wobec powyższego, na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 
k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.