I CZ 94/07

Sygn. akt I CZ 94/07 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 24 sierpnia 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Gerard Bieniek 
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian 
 
 
w sprawie z powództwa R.G. 
z udziałem interwenientów ubocznych po stronie powodowej [...],  
przeciwko Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "S." w likwidacji  
z udziałem interwenientów ubocznych po stronie pozwanej [...]  
o uchylenie uchwał Walnego Zgromadzenia Członków Spółdzielni, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 24 sierpnia 2007 r., 
zażalenia interwenienta ubocznego po stronie pozwanych  P.D.   
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 19 marca 2007 r., sygn. akt [...], 
 
 
oddala zażalenie i zasądza od interwenienta ubocznego P.D. na 
rzecz A.S. - interwenientki ubocznej po stronie powodowej 120 
(sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu w 
postępowaniu zażaleniowym. 
 
 
 
 

 
 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z 19 marca 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
kasacyjną   interwenientów ubocznych po stronie pozwanej od wyroku Sądu 
Apelacyjnego z 12 lipca 2006 r. Sąd odwoławczy ustalił, że wniosek o doręczenie 
wyroku z 12 lipca 2006 r. złożył tylko likwidator Spółdzielni Budowlano-
Mieszkaniowej „S.” P.D. Interwenienci uboczni po stronie pozwanej reprezentowani 
przez zawodowego pełnomocnika (radcę prawnego) takiego wniosku nie składali, 
dlatego utracili uprawnienie do wniesienia skargi kasacyjnej. Poza tym opłata stała 
w kwocie 400 zł  (200 zł od każdej uchwały) została uiszczona tylko przez 
interwenienta P.D., a w imieniu pozostałych, reprezentowanych przez radcę 
prawnego nie została uiszczona. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Dla rozstrzygnięcia zażalenia istotnym zagadnieniem jest złożenie w terminie 
wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem, ponieważ czynność ta otwiera 
stronie 
(procesu) 
możliwość 
zaskarżenia 
orzeczenia 
skargą 
kasacyjną. 
Ustawa wyraża to w  § 1 art. 3985 k.p.c. postanawiającym, że skargę kasacyjną 
wnosi się /.../ w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia 
z uzasadnieniem stronie skarżącej. Formułę tę słusznie tłumaczy się nie tylko jako 
określenie długości terminu ale i warunku prawnego „doręczenia orzeczenia 
z uzasadnieniem stronie skarżącej”, co według art. 387 § 3 k.p.c. dokonuje się tej 
stronie, która w  terminie tygodniowym od ogłoszenia sentencji tej czynności 
zażądała. Z  powołanych przepisów wynika zatem, że bez złożenia przez stronę  
w  terminie  wniosku o doręczenie  wyroku z uzasadnieniem, nie otwiera się 
możliwość zaskarżenia wyroku skargą kasacyjną. Stwierdzenie to nie wyjaśnia 
jeszcze zarzutu dotyczącego związku między czynnościami procesowymi strony 
w ścisłym znaczeniu (powoda i pozwanego) a czynnościami interwenienta 
ubocznego. Skrajna interpretacja językowa art. 387 § 3 k.p.c. mogłaby prowadzić 
do wniosku, że otwarcie biegu terminu dla strony (np. pozwanej) wywiera 
bezpośrednie skutki dla interwenientów, którzy z tego tylko tytułu mogą składać 
środki zaskarżenia. 

 
 
3 
Wykładnia taka byłaby nieusprawiedliwiona. Ustawa bez wątpienia używa 
wyrażenia „strony” w szerszym lub ścisłym znaczeniu. Tytuł IV księgi pierwszej 
k.p.c., pojęciem „strony” obejmuje nie tylko podmioty występujące jako powodowie 
albo pozwani ale także interwenientów. Interwenient uboczny jest uprawniony do 
wszelkich czynności procesowych  dopuszczalnych według stanu sprawy z tym 
ograniczeniem, że nie mogą one pozostawać w sprzeczności z czynnościami 
i oświadczeniami  strony, do której przystąpił i z tego wynika uprawnienie strony do 
sprzeciwiania się czynnościom interwenienta. W braku sprzeciwu interwenient 
uprawniony jest również do wniesienia skargi kasacyjnej i samodzielne jej 
wniesienie przez interwenienta jest możliwe nawet wtedy, gdy strona w ogóle 
zaniechała złożenia tego środka zaskarżenia (por. uzasadnienie postanowienia  SN 
z 8 maja 1998 r., I CKN 658/97, OSNC 1998/12/218). 
Względnie samodzielną pozycję interwenienta w procesie podkreśla art. 80 
k.p.c. nakazujący doręczanie mu zawiadomień oraz orzeczeń sądowych oraz art. 
83 k.p.c. dopuszczający wstąpienie interwenienta na miejsce strony 
Szeroka stosunkowo autonomia interwenienta ubocznego w procesie nakłada na 
niego obowiązki łączące się np. z wnoszeniem skargi kasacyjnej,  w tym czynność 
przewidzianą  w art. 387 § 3 k.p.c. Odmienne zapatrywanie nie pozwoliłoby ustalić 
terminu, w jakim ten środek powinien być wniesiony. 
Niepodważone ustalenie Sądu Apelacyjnego, że P.D. złożył wniosek o 
doręczenie wyroku z uzasadnieniem w imieniu Spółdzielni prowadzi do wniosku, że 
skarga kasacyjna w całości była niedopuszczalna. 
Drugą przyczyną odrzucenia skargi kasacyjnej było nie opłacenie jej przez 
każdego skarżącego. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 10 kwietnia 2003 r., III CZP 
20/03, OSNC 2004, nr 2, poz. 16 wyjaśnił, że w wypadku, gdy kilka osób zgłasza 
interwencje uboczne w jednym piśmie, każda z nich uiszcza opłatę od swojej 
interwencji. Wątku tego, kontrowersyjnego w świetle obecnego brzmienia  art. 4 ust. 
1 u.k.s.c. z 2005 r. nie rozwijał Sąd Apelacyjny, ale wniesienie zażalenia wyłącznie 
w imieniu P.D. nie daje Sądowi Najwyższemu podstaw do rozstrzygania skutku 
uiszczenia opłaty przez jednego interwenienta dla skargi pozostałych, skoro w 
stosunku do nich postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie zostało 

 
 
4 
zaskarżone. Opłata dokonana przez P.D. okazała się natomiast bezskuteczna ze 
względu na wykazaną wyżej usterkę skargi kasacyjnej w zakresie zgłoszenia 
wniosku o doręczenie uzasadnienia. 
Reasumując, postanowienie w części zaskarżonej jest zgodne z prawem  
a zażalenie pozbawione usprawiedliwionych zarzutów. Podlega zatem oddaleniu 
zgodnie z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c. Odpowiedź na zażalenie złożyła  interwenientka po 
stronie powodowej A.S. z żądaniem zasądzenia kosztów procesu, dlatego na mocy 
stosowanych odpowiednio przepisów art. 107 k.p.c. zasądzono na jej rzecz kwotę 
120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.