I CZ 9/12

Sprawa dotyczyła zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie, który odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku oddalającego powództwo o uznanie pozwanej za niegodną dziedziczenia. Sąd Okręgowy uzasadnił odrzucenie skargi kasacyjnej niedopuszczalnością w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50 000 zł, wskazując, że sprawa o uznanie spadkobiercy za niegodnego jest sprawą o prawa majątkowe. Powód w zażaleniu zarzucił naruszenie przepisów k.p.c. przez błędne zakwalifikowanie sprawy jako sprawy o prawa majątkowe. Sąd Najwyższy, analizując dotychczasowe orzecznictwo, w tym postanowienie z dnia 7 października 1966 r. (I CZ 105/66), uznał, że żądanie uznania spadkobiercy za niegodnego ma charakter roszczenia majątkowego, ponieważ skutkuje pozbawieniem prawa do spadku, które z istoty swej jest prawem majątkowym. Sąd odniósł się również do wyroku z dnia 8 czerwca 1966 r. (I PR 101/65) i wyroku z dnia 11 marca 2003 r. (V CKN 1871/00), które wskazywały na konstytutywny charakter orzeczenia o niegodności i możliwość wystąpienia z takim żądaniem przez osoby nie mające bezpośredniego interesu majątkowego. Mimo tych rozważań, Sąd Najwyższy podkreślił, że żądanie to zmierza do wyeliminowania osoby z kręgu spadkobierców i ukształtowania nowego porządku dziedziczenia, co ma wpływ na stosunki majątkowe. W konsekwencji, Sąd Najwyższy podzielił stanowisko, że sprawy o uznanie spadkobiercy za niegodnego należy zaliczyć do kategorii spraw o prawa majątkowe, a tym samym oddalił zażalenie jako bezzasadne.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający