I CZ 9/10

Sygn. akt I CZ 9/10 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 25 maja 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Henryk Pietrzkowski 
SSN Mirosława Wysocka 
 
w sprawie z powództwa Przemysłowego Centrum O.(...) S.A. w W. 
przeciwko K.(...) S.A. w W. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 maja 2010 r., 
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego 
z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt I ACz (…), 
 
oddala zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r. Sąd Apelacyjny uzupełnił 
postanowienie tego Sądu z dnia 30 listopada 2009 r. o oddaleniu zażalenia w ten 
sposób, że zasądził od strony powodowej – Przemysłowego Centrum O.(...) S.A. w W. 
na rzecz strony pozwanej – K.(...) S.A. w W. kwotę 300 złotych tytułem zwrotu kosztów 
zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. 
W zażaleniu na to postanowienie strona pozwana wniosła o jego uchylenie i 
przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. Skarżąca 
wskazała, że zasądzone koszty z tytułu zastępstwa procesowego w trakcie 
postępowania zażaleniowego zostały zdecydowanie zaniżone, gdyż wskazana przez 
stronę powodową wartość przedmiotu sporu wynosiła 118.013,17 zł, a Sąd nie wydał 
postanowienia o ustaleniu odmiennej wartości przedmiotu sporu.  

 
2 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. 
Należy zgodzić się z Sądem Apelacyjnym, że wysokość kosztów zastępstwa 
procesowego w postępowaniu zażaleniowym, należnych stronie pozwanej należało 
ustalić na podstawie przepisu § 13 ust. 2 pkt 2 w zw. z przepisem § 6 pkt 3 
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za 
czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej 
pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Wbrew 
jednak twierdzeniom strony pozwanej, wartość przedmiotu sprawy w postępowaniu 
zażaleniowym, będącym przedmiotem rozpoznania, nie wynosiła 118.013,17 zł, lecz 
jedynie 3.617 zł. Nie ulega wątpliwości, że strona powodowa w związku z 
postępowaniem zażaleniowym wartość przedmiotu zaskarżenia wskazała błędnie, gdyż 
podała ją w kwocie zawyżonej (118.013,17 zł), jednak jak trafnie zauważono w 
uzasadnieniu postanowienia z dnia 30 listopada 2009 r., w świetle przepisów 
postępowania nie była ona do wskazania tej wartości w ogóle zobowiązana. Chodziło 
bowiem o roszczenie pieniężne. Z tego właśnie względu oddalono zarzut strony 
pozwanej co do podanej w zażaleniu wartości przedmiotu zaskarżenia. 
Trzeba ponadto wskazać, że nie można, jak czyni to skarżąca, utożsamiać 
wysokości opłaty należnej od zażalenia na orzeczenie w przedmiocie kosztów 
postępowania zawartych w wyroku, z opłatą należną od zażalenia składanego w 
sprawie zasadniczej. Pojęcie wartości przedmiotu sprawy, którym posługuje się przepis 
§ 13 cyt. rozporządzenia odnosi się bowiem do wartości przedmiotu sprawy, w której 
jest wnoszone zażalenie. W omawianym wypadku chodziłoby o „sprawę w zakresie 
rozstrzygnięcia o kosztach procesu”, nie zaś o sprawę zasadniczą. 
Przedmiotowe zażalenie zostało wniesione od postanowienia o uzupełnieniu 
postanowienia o oddaleniu zażalenia. Odnosiło się więc ono do postępowania 
w przedmiocie uzupełnienia postanowienia o rozstrzygnięciu w przedmiocie kosztów 
zastępstwa procesowego, stąd też wartość przedmiotu sprawy wynosiła jedynie 3.617 
zł. W związku z tym wysokość należnej opłaty od zażalenia powinna być obliczona od 
wartości przedmiotu tego postępowania wpadkowego, a nie wartości przedmiotu sprawy 
co do istoty. 
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 39821 
k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c.).