I CZ 89/08

Sygn. akt I CZ 89/08 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 14 listopada 2008 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący, 
sprawozdawca) 
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian 
SSA Dariusz Dończyk 
 
w sprawie ze skargi Z. L. o wznowienie postępowania 
w sprawie z powództwa Z. L. 
przeciwko L. O. i A. O. 
o rozwiązanie umowy, zakończonej postanowieniem Sądu Apelacyjnego w W. 
z dnia 26 października 2006 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 14 listopada 2008 r., 
zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w W. 
z dnia 4 czerwca 2008 r.,  
 
 
oddala zażalenie i nie obciąża skarżącej obowiązkiem zwrotu 
pozwanym kosztów postępowania zażaleniowego. 
 
 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
 
 

 
2 
Powódka Z. L. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego 
postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 26 października 2008 r. o odrzuceniu 
jej apelacji. Zażalenie na to postanowienie oddalił Sąd Najwyższy postanowieniem 
z dnia 21 marca 2007 r. Jako podstawę wznowienia powódka wskazała 
nieważność postępowania (art. 401 ust. 2 k.p.c.) przed Sądem Apelacyjnym, 
spowodowaną jej nieprawidłową reprezentacją przez pełnomocnika z urzędu.  
Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2008 r. Sąd Apelacyjny z powołaniem się 
na art. 410 § 1 k.p.c. odrzucił powyższą skargę, przyjmując, że jest ona 
niedopuszczalna. Zaskarżone postanowienie nie jest bowiem orzeczeniem 
merytorycznym kończącym postępowanie w sprawie, o jakim mowa w art. 399 § 1 
k.p.c., ani też skarga nie została oparta na podstawie wznowienia przewidzianej 
w art. 399 § 2 k.p.c., tj. na podstawie z art. 4011 k.p.c.   
Powódka zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem, domagając się 
jego uchylenia. Podniosła zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut ten nie 
został skonkretyzowany, poza wskazaniem, że w postępowaniu, którego 
wznowienia domaga się skarżąca, doszło do nieważności postępowania, gdyż 
pełnomocnik z urzędu nieprawidłowo wykonywał swoje obowiązki (nie uiścił opłaty 
od apelacji), co spowodowało odrzucenie apelacji.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zarzuty podniesione przez skarżącą nie dotyczą przyczyn odrzucenia 
wniesionej przez nią skargi, jakie przyjął Sąd Apelacyjny, lecz skupiają się wokół 
wskazanej przez skarżącą podstawy wznowienia – art. 401 ust. 2 k.p.c. 
Tymczasem podstawowym zagadnieniem jest to, czy skarga o wznowienie 
postępowania w ogóle jest w niniejszej sprawie dopuszczalna. 
Art. 399 k.p.c. nie wprowadza powszechnej dopuszczalności skargi 
o  wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania. Przeciwnie, nadaje jej 
charakter środka wyjątkowego i szczegółowo limituje wypadki, kiedy taka skarga 
może być złożona. Skarga przewidziana jest jedynie w sprawach zakończonych 
prawomocnym orzeczeniem merytorycznym (art. 399 § 1 k.p.c.), a w wypadku 
kiedy orzeczenie kończące ma charakter postanowienia formalnego - skargę 
o  wznowienie postępowania można wnieść tylko wtedy, kiedy postanowienie 

 
3 
wydane zostało na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją, 
ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą orzekł Trybunał Konstytucyjny 
(art. 399 § 2 k.p.c.). 
W rozpatrywanej sprawie postępowanie zakończyło się prawomocnym 
postanowieniem o odrzuceniu apelacji, a zatem postanowieniem formalnym. 
Skarga o wznowienie postępowania byłaby więc dopuszczalna jedynie wówczas, 
gdyby powódka zarzucała, iż odrzucenie apelacji nastąpiło na podstawie przepisu 
zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny. Powódka nie opiera jednak 
skargi na podstawie z art. 4011 k.p.c. lecz na podstawie z art. 401 ust. 2 k.p.c., a ta 
podstawa nie uprawnia do żądania wznowienia postępowania zakończonego 
postanowieniem formalnym. 
Z tych przyczyn zażalenie powódki należało oddalić (art. 3941 § 3 k.p.c. 
w zw. z art. 39814 k.p.c.).  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
kg