I CZ 88/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie o podział majątku, uznając, że roszczenie o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z lokalu wlicza się do wartości przedmiotu zaskarżenia.
Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną w sprawie o podział majątku, ponieważ wartość przedmiotu zaskarżenia (87.500 zł) była niższa niż wymagane 150.000 zł dla spraw działowych. Wnioskodawca zarzucił naruszenie przepisów, twierdząc, że roszczenie o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z lokalu nie powinno być wliczane do wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie, potwierdzając, że takie roszczenia w sprawach działowych tracą samodzielność i wliczają się do ogólnej wartości przedmiotu zaskarżenia.
Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2016 r. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy od postanowienia tego Sądu z dnia 17 lutego 2016 r. Powodem odrzucenia była niedopuszczalność skargi kasacyjnej z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia, która była niższa niż próg określony w art. 519¹ § 4 pkt 4 k.p.c. dla spraw działowych (150.000 zł). Wnioskodawca określił wartość zaskarżenia na 87.500 zł. W zażaleniu wnioskodawca domagał się uchylenia postanowienia, zarzucając naruszenie art. 519¹ § 4 pkt 4 k.p.c. i art. 398⁶ § 2 k.p.c. Argumentował, że roszczenie o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z lokalu, które mogłoby być przedmiotem odrębnego postępowania, nie powinno być uwzględniane przy określaniu wartości przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną w sprawie o podział majątku. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie, stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Podkreślił, że po wszczęciu postępowania o podział majątku wspólnego, wzajemne roszczenia współwłaścicieli z tytułu posiadania rzeczy wspólnej mogą być dochodzone jedynie w jego toku i tracą samodzielność. W związku z tym, wartość przedmiotu zaskarżenia odnosząca się do rozstrzygnięcia o wynagrodzeniu za korzystanie z rzeczy wspólnej mieści się w zakresie ogólnej wartości przedmiotu zaskarżenia, która decyduje o dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach o podział majątku wspólnego. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 398¹⁴ w związku z art. 394¹ § 3 k.p.c.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, roszczenie to wlicza się do ogólnej wartości przedmiotu zaskarżenia.
Uzasadnienie
Roszczenia współwłaścicieli z tytułu posiadania rzeczy wspólnej, dochodzone w toku postępowania działowego, tracą swoją samodzielność i stają się jego elementem. Wartość takiego roszczenia wpływa na ogólną wartość przedmiotu zaskarżenia, decydując o dopuszczalności skargi kasacyjnej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
uczestnik H. M.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| R. D. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| H. M. | osoba_fizyczna | uczestnik |
Przepisy (7)
Główne
k.p.c. art. 519¹ § § 4 pkt 4
Kodeks postępowania cywilnego
Skarga kasacyjna w sprawach działowych (o zniesienie współwłasności, dział spadku, podział majątku wspólnego) jest niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych.
k.p.c. art. 398¹⁴
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 394¹ § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Pomocnicze
k.p.c. art. 398⁶ § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 618 § § 1 - 3
Kodeks postępowania cywilnego
W sprawach o zniesienie współwłasności, dział spadku lub podział majątku wspólnego wzajemne roszczenia współwłaścicieli z tytułu posiadania rzeczy wspólnej mogą być dochodzone jedynie w ich toku; po zapadnięciu orzeczenia w tych sprawach roszczenia te nie mogą już być dochodzone, chociażby nie były w nich zgłoszone.
k.p.c. art. 688
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 567 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Roszczenia z tytułu bezumownego korzystania z rzeczy wspólnej w sprawach działowych tracą samodzielność i wliczają się do wartości przedmiotu zaskarżenia. Wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawach działowych decyduje o dopuszczalności skargi kasacyjnej.
Odrzucone argumenty
Roszczenie o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z lokalu nie powinno być uwzględniane przy określaniu wartości przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną w sprawie o podział majątku.
Godne uwagi sformułowania
Po wszczęciu postępowania o zniesienie współwłasności, dział spadku lub podział majątku wspólnego wzajemne roszczenia współwłaścicieli z tytułu posiadania rzeczy wspólnej mogą być dochodzone jedynie w ich toku; po zapadnięciu orzeczenia w wymienionych sprawach roszczenia te nie mogą już być dochodzone, chociażby nie były w nich zgłoszone Na skutek skupienia tych roszczeń w postępowaniach działowych stają się one ich elementem i tracą swoją samodzielność w odniesieniu do rozstrzygania o nich
Skład orzekający
Grzegorz Misiurek
przewodniczący, sprawozdawca
Monika Koba
członek
Jan Górowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalenie, że roszczenia o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z rzeczy wspólnej w sprawach o podział majątku wliczają się do wartości przedmiotu zaskarżenia, co wpływa na dopuszczalność skargi kasacyjnej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji niedopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach działowych z uwagi na niską wartość przedmiotu zaskarżenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia ważną kwestię proceduralną dotyczącą dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach o podział majątku, co jest istotne dla praktyków prawa cywilnego.
“Kiedy skarga kasacyjna w sprawie o podział majątku jest niedopuszczalna? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Dane finansowe
WPS: 87 500 PLN
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt I CZ 88/16 POSTANOWIENIE Dnia 29 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Monika Koba SSN Jan Górowski w sprawie z wniosku R. D. przy uczestnictwie H. M. o podział majątku, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 listopada 2016 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt (…), oddala zażalenie. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2016 r. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy od postanowienia tego Sądu dnia 17 lutego 2016 r. wskazując, że skarga ta jest niedopuszczalna z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą od przewidzianej w art. 519 1 § 4 pkt 4 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem, w tzw. sprawach działowych (o zniesienie współwłasności, dział spadku, podział majątku wspólnego) skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych; tymczasem skarżący określił wartość zaskarżenia na kwotę 87.500,00 zł. W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawca wniósł o jego uchylenie, zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 519 1 § 4 pkt 4 k.p.c. i art. 398 6 § 2 k.p.c. Według skarżącego, w sytuacji, w której w toku postępowania o podział majątku wspólnego domagał się on zasądzenia na swoją rzecz od uczestniczki postępowania wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego, roszczenie to - mogące stanowić przedmiot odrębnego rozpoznania - nie powinno być uwzględnione przy określaniu wartości przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną; w takim bowiem przypadku art. 519 1 § 4 pkt 4 k.p.c. nie ma zastosowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Po wszczęciu postępowania o zniesie nie współwłasności, dział spadku lub podział majątku wspólnego wzajemne roszczenia współwłaścicieli z tytułu posiadania rzeczy wspólnej mogą być dochodzone jedynie w ich toku; po zapadnięciu orzeczenia w wymienionych sprawach roszczenia te nie mogą już być dochodzone, chociażby nie były w nich zgłoszone (art. 618 § 1 - 3 k.p.c. w związku z art. 688 i art. 567 § 3 k.p.c.). Na skutek skupienia tych roszczeń w postępowaniach działowych stają się one ich elementem i tracą swoją samodzielność w odniesieniu do rozstrzygania o nich, stosowania trybu postępowania nieprocesowego oraz możliwości zaskarżenia postanowienia orzekającego co do istoty sprawy skarga kasacyjną (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 kwietnia 2001 r., II CZ 13/01, OSNC 2001, nr 12, poz. 181; z dnia 14 stycznia 2010 r., IV CZ 112/09, nie publ. i z dnia 28 stycznia 2016 r., III CZ 62/15, nie publ.). Wbrew zatem odmiennemu zapatrywaniu skarżącego, wskazana przez niego wartość przedmiotu zaskarżenia, odnosząca się do rozstrzygnięcia o wynagrodzeniu za korzystanie z rzeczy wspólnej mieści się w zakresie ogólnej wartości przedmiotu zaskarżenia wyznaczającej - stosownie do art. 519 1 § 4 pkt 4 k.p.c. - dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawie o podział majątku wspólnego. Podniesione w zażaleniu zarzuty, oparte na odmiennym - wadliwym - założeniu, nie mogły wywrzeć zamierzonego skutku. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art. 394 1 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. aj r.g.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI