I CZ 86/11

Sygn. akt I CZ 86/11 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 28 września 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
SSN Wojciech Katner (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz 
SSA Agnieszka Piotrowska 
 
 
 
w sprawie z powództwa Renaty K. 
przeciwko Tadeuszowi K. 
o zwolnienie zajętego przedmiotu spod egzekucji, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 28 września 2011 r., 
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 8 marca 2011 r.,  
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
Postanowieniem z dnia 8 marca 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację 
powódki Renaty K., sporządzoną przez radcę prawnego z wyboru, od wyroku Sądu 
Okręgowego z dnia 10 listopada 2010 r., w sprawie przeciwko Tadeuszowi K. o 
zwolnienie zajętego przedmiotu spod egzekucji. Przyczyną odrzucenia apelacji było 
uiszczenie należnej od powódki opłaty sądowej od apelacji po upływie 
tygodniowego terminu, określonego w art. 112 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych 
w sprawach cywilnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 kwietnia 2010 r. 
(dalej jako u.k.s.s.c.; jedn. tekst Dz. U. 2010 r., Nr 90, poz. 594 ze zm.). 
W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego, sporządzonym przez 
zawodowego pełnomocnika, powódka zarzuciła naruszenie art. 373 w związku 
z art. 370 k.p.c., art. 112 ust. 3 u.k.s.s.c. i art. 1302 k.p.c. przez ich błędną 
wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wnosząc o uchylenie tego postanowienia 
w całości. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie jako niezasadne należało oddalić. 
Rozważenia wymaga treść art. 112 ust. 2 i 3 u.k.s.s.c. W szczególności, 
z ust. 3 powołanego artykułu wynika, że ust. 2 odnoszący się do wezwania strony 
przez przewodniczącego do opłacenia pisma składanego do sądu nie ma 
zastosowania w razie reprezentowania strony przez zawodowego pełnomocnika. 
W takim przypadku terminy liczy się od doręczenia, a w pewnych sytuacjach od 
ogłoszenia postanowienia w przedmiocie kosztów. Z ustaleń wynika, że powódka 
zawarła w apelacji, sporządzonej przez radcę prawnego wniosek o zwolnienie jej 
od kosztów sądowych od apelacji ponad kwotę 380 złotych. Postanowieniem z dnia 
13 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy zwolnił powódkę od opłaty sądowej od apelacji 
w 3/4 częściach, a w pozostałym zakresie wniosek oddalił. Postanowienie to zostało 
doręczone pełnomocnikowi powódki radcy prawnemu Arturowi B. dnia 15 grudnia 
2010 r. Oprócz tego, przewodniczący zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2010 r., 
doręczonym dnia 3 stycznia 2011 r. wezwał pełnomocnika powódki do uiszczenia 
pozostałej części opłaty, co zostało uczynione dnia 7 stycznia 2011 r. 

 
3 
Trafnie zatem Sąd Apelacyjny z powołaniem się na art. 112 ust. 3 u.k.s.s.c. 
uznał, że termin do wniesienia opłaty powinien być liczony od dnia 15 grudnia 
2010 r., tj. od dnia doręczenia pełnomocnikowi powódki odpisu postanowienia 
w przedmiocie wniosku o zwolnienie od opłaty sądowej od apelacji. Tym samym 
termin ten upłynął dnia 22 grudnia 2010 r., a więc wniesienie opłaty dnia 7 stycznia 
2011 r. nastąpiło już po ustawowym terminie. Nie ma racji powódka w zażaleniu, 
że art. 112 ust. 3 u.k.s.s.c. nie stosuje się w razie częściowego zwolnienia strony 
od  poniesienia kosztów sądowych, co wyjaśnił już Sąd w zaskarżonym 
postanowieniu. Z twierdzeniem powódki nie koresponduje zresztą dalsza część 
uzasadnienia zażalenia, z której wynika, że właściwie nie chodzi o zastosowanie 
powołanego przepisu do postanowienia o całościowym lub tylko częściowym 
zwolnieniu od wniesienia opłaty sądowej, lecz raczej o to, iż w art. 112 ust. 3 
u.k.s.s.c. stanowi się raz o piśmie wniesionym przez zawodowego pełnomocnika 
strony, a raz przez samą stronę lub stronę reprezentowaną przez pełnomocnika 
(adwokata, radcę prawnego). To zatem miałoby, zdaniem skarżącej przemawiać 
za niestosowaniem w niniejszej sprawie wadliwie sformułowanego art. 112 ust. 3 
u.k.s.s.c. Jednak argumentacja skarżącej jest niewłaściwa, polegając głównie na 
wykorzystaniu swoistej gry słów na gruncie kwestionowanego przepisu, który i tak 
chciałaby skarżąca wykorzystać, tyle że wyłącznie uznając za właściwą własną 
jego wykładnię. 
Takiego sposobu argumentacji nie można podzielić, zwłaszcza, że wbrew 
twierdzeniu skarżącej w zażaleniu, a zgodnie z art. 112 ust. 3 u.k.s.s.c. 
przewodniczący nie powinien był wzywać powódki do uiszczenia wymaganej 
opłaty, skoro była reprezentowana przez radcę prawnego i to on powinien był 
postąpić zgodnie z powołanym przepisem. W niniejszej sprawie wezwanie 
przewodniczącego do uiszczenia opłaty sądowej nie miało żadnego znaczenia, 
także dlatego, że zarządzenie zostało wydane dopiero dnia 29 grudnia 2010 r., czyli 
już po upływie tygodniowego terminu od doręczenia dnia 15 grudnia 2010 r. 
postanowienia w sprawie zwolnienia od opłaty sądowej. Zgodnie z art. 130 § 1 
zdanie pierwsze k.p.c. termin ten wynosi tydzień od dnia, kiedy rozpoczął bieg. 
Skoro we właściwym terminie nie została uiszczona należna opłata, sąd nie 
podejmuje żadnej czynności na skutek wniesienia pisma (art. 1262 § 1 k.p.c.). 

 
4 
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku 
z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
jw