III CZ 43/10

Sygn. akt III CZ 43/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 22 października 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący) 
SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca) 
SSN Bogumiła Ustjanicz 
 
w sprawie z wniosku S. M. 
przy uczestnictwie M. Ł., J. M., Przedsiębiorstwa Wielobranżowego „L.(...)” C. L. P. sp.j. 
M. S., Z. M., I. P.j, K. H. i J. D. 
o zasiedzenie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 października 2010 
r., 
zażalenia uczestniczki M. Ł. 
na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt II Ca (…) 
[WSC (…)], 
 
oddala zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy w K. 
odrzucił skargę kasacyjną uczestniczki postępowania M. Ł., gdyż pomimo wezwania do 
uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej opłata taka nie została uiszczona w 
wyznaczonym terminie. W zażaleniu na to postanowienie uczestniczka zarzuca 
naruszenie art. 100 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn. 
tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.). Ponadto skarżąca, na podstawie art. 380 

 
2 
k.p.c., wniosła o rozpoznanie postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 24 listopada 2009 
r. w którym Sąd ten oddalił wniosek o zwolnienie M. Ł. od kosztów sądowych. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zarzut naruszenia art. 100 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych 
może być rozpatrywany w odniesieniu do postanowienia z dnia 24 listopada 2009 r., a 
nie jak wywodzi skarżąca w odniesieniu do postanowienia o odrzuceniu skargi 
kasacyjnej. Skoro sąd oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, to zgodnie z 
art. 112 ust. 2 powołanej ustawy miał prawo wezwać uczestniczkę do opłacenia złożonej 
skargi kasacyjnej. Takie postępowanie sądu było więc zgodne z przepisami ustawy o 
kosztach sądowych w sprawach cywilnych i w szczególności nie można postawić mu 
zarzutu naruszenia art. 100 ustawy. 
Przywołany przepis stwierdza tylko, że sąd może zwolnić stronę w całości lub 
części od kosztów sądowych. Taka jego redakcja wskazuje, że o zwolnieniu decyduje 
sąd. Z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu zwolnienia uczestniczki z kosztów 
sądowych. Jeżeli można kwestionować odmowę udzielenia zwolnienia od kosztów 
sądowych, to nie na podstawie naruszenia art. 100 wspomnianej ustawy i na pewno nie 
w odniesieniu do postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej lecz w stosunku do 
postanowienia z dnia 24 listopada 2009 r. Już z tych względów zarzuty podniesione w 
zażaleniu na zasługują na uwzględnienie. 
Rozpoznając postanowienie z 24 listopada 2009 r. z punktu widzenia jego 
niezgodności z przepisami ustawy o kosztach sądowych, z uzasadnienia zażalenia 
wynika, że skarżącej chodzi prawdopodobnie o to, iż jest ono niezgodne art. 102 tej 
ustawy. Po to jednak wprowadzono przymus występowania przed Sądem Najwyższym z 
udziałem profesjonalnego pełnomocnika, aby to on formułował zarzuty, a nie sąd miał je 
dedukować z uzasadnienia zażalenia. Odmowa zwolnienia uczestniczki od kosztów 
sądowych nie budzi jednak także zastrzeżeń, świetle art. 102 i 109 ust 2 tej ustawy. 
Warto bowiem podkreślić, że uczestniczka sama z własnych środków opłaciła 
pełnomocnika oraz uiściła opłatę od zażalenia. Co więcej uczestniczka twierdzi, że ma 
interes prawny w tym aby uznać za właściciela nieruchomości wnioskodawcę, gdyż 
łączy ją z nim korzystna umowa najmu. Jej zeznania jako świadka brał już jednak pod 
uwagę sąd I instancji, a jako uczestniczki postępowania sąd II instancji. Jeżeli wiec z 
całokształtu materiału dowodowego, w tym wyjaśnień uczestniczki nie wynika, aby 
zdaniem orzekających sądów wnioskodawca nabył własność nieruchomości przez 
zasiedzenie, to skarga kasacyjna jest środkiem, który przysługuje wnioskodawcy. 

 
3 
Uczestniczka i wnioskodawca są reprezentowani przez tego samego pełnomocnika, 
który składając skargę kasacyjną w imieniu wnioskodawcy może zwalczać orzeczenie, 
które także pośrednio godzi, zdaniem uczestniczki, w jej interesy. 
Mając na uwadze powyższe względy Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 
k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji