I CZ 81/08

Sygn. akt I CZ 81/08 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 14 listopada 2008 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian 
SSA Dariusz Dończyk 
 
 
w sprawie z powództwa J.(…) Spółki z o.o. z siedzibą w W. 
przeciwko A. C. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 listopada 2008 r., 
zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 czerwca 2008 r., 
sygn. akt I ACa (…), 
 
oddala zażalenie i nie obciąża pozwanego obowiązkiem zwrotu powodowi 
kosztów postępowania zażaleniowego. 
 
Uzasadnienie 
 
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 czerwca 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił 
apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 listopada 2006 r., 
uznając ją za spóźnioną. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w trakcie przeprowadzania na 
podstawie art. 373 k.p.c. kontroli zachowania warunków formalnych apelacji, w tym 
także zasadności postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 19 marca 2008 r. o 
przywróceniu pozwanemu terminu do wniesienia apelacji, stwierdził brak podstaw do 
uwzględnienia zgłoszonego w dniu 17 grudnia 2007 r. wniosku o przywrócenie terminu. 
W ocenie Sądu Apelacyjnego wniosek ten powinien być odrzucony z uwagi na 
przekroczenie terminu przewidzianego w art. 169 § 1 k.p.c., ponieważ pozwany 

 
 
2 
niesłusznie łączy ustanie przyczyny uchybienia terminu do złożenia apelacji z 
otrzymaniem 
zawiadomienia 
o wszczęciu 
przez 
komornika 
postępowania 
egzekucyjnego. Z przedstawionej przez niego dokumentacji dotyczącej leczenia wynika 
bowiem, że mógł podjąć działania już wcześniej, po zakończeniu leczenia 
uzdrowiskowego w dniu 16 października 2007 r. 
W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwany domaga się jego uchylenia i 
przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu oraz zasądzenia 
od powoda na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego. Zarzucił naruszenie 
art. 373 oraz art. 169 § 1 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie w rozważaniach 
specyficznego charakteru schorzenia pozwanego, polegającego na okresach utraty 
pamięci, które uniemożliwiło mu wcześniejsze (przed otrzymaniem zawiadomienia od 
komornika) zorientowanie się, że zapadł wyrok, który powinien zaskarżyć. 
Powód wniósł o oddalenie zażalenia i zasądzenie na jego rzecz od pozwanego 
kosztów postępowania zażaleniowego. Zaoferował także dowód z zeznań świadka w 
celu wykazania, że stan zdrowia pozwanego pozwalał mu na terminowe podejmowanie 
czynności procesowych. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie pozwanego nie może zostać uwzględnione.  
Sąd Apelacyjny słusznie uznał, że przedłożone dokumenty nie pozwalają na 
stwierdzenie jakichkolwiek przeszkód do wystąpienia o przywrócenie terminu do 
wniesienia apelacji po 16 października 2007 r., z ich treści nie wynika bowiem, aby 
zaburzenia pamięci występowały u pozwanego w tym czasie, ani też by wcześniej miały 
tak nasilony przebieg, że pozbawiły go wiedzy o potrzebie zaskarżenia wyroku, którym 
wszak dysponował.  
Zasadność stanowiska Sądu Apelacyjnego o braku podstaw do przywrócenie 
pozwanemu terminu do wniesienia apelacji uzasadniają także inne jeszcze, 
niezauważone przez ten Sąd okoliczności. Skarżący we wniosku o przywrócenie 
terminu podnosił, że po zapadnięciu niekorzystnego dla niego wyroku Sądu I instancji 
wypowiedział pełnomocnictwo reprezentującemu go dotychczas r. pr. J. R. Tymczasem 
w aktach sprawy brak jakiejkolwiek informacji o tym fakcie. Artykuł 94 § 1 k.p.c. 
precyzuje, że wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi 
skutek prawny w stosunku do sądu z chwilą zawiadomienia go o tym. Do czasu 
otrzymania zawiadomienia (co w niniejszej sprawie nastąpiło dopiero wraz ze złożeniem 
wniosku o przywrócenie terminu) sąd obowiązany był traktować pozwanego jako nadal 

 
 
3 
posiadającego umocowanego pełnomocnika, który mógł w jego imieniu zaskarżyć 
wyrok. Pełnomocnik ten zresztą po zapadnięciu wyroku nadal działał - złożył wniosek o 
sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, odebrał orzeczenie z uzasadnieniem i 
przekazał pozwanemu. 
Przytoczona 
regulacja 
nie 
uniemożliwia 
wprawdzie 
stronie 
podważania 
w postępowaniu o przywrócenie terminu faktu trwania stosunku pełnomocnictwa, jednak 
wymaga przynajmniej uwiarygodnienia daty jego wygaśnięcia między pozwanym a jego 
pełnomocnikiem. Dopóki bowiem strona dysponuje fachową pomocą prawną, jej 
dysfunkcje i problemy zdrowotne w zasadzie nie są istotne przy ocenie terminowości 
czynności nie wymagających jej osobistego działania. 
Skarżący nie uprawdopodobnił jednak w żaden sposób czy i kiedy wypowiedział 
pełnomocnictwo r. pr. J. R. W konsekwencji nie można przyjąć, że w sprawie zaistniały 
okoliczności powodujące, iż pozwany bez swojej winy uchybił terminowi do wniesienia 
apelacji. Termin przewidziany w art. 169 § 1 k.p.c. liczyć należałoby bowiem od upływu 
terminu do wniesienia apelacji, a zatem od 22 grudnia 2006 r. Niewątpliwie więc 
pozwany nie dochował tego terminu składając wniosek blisko rok później (17 grudnia 
2007 r.), a złożona wraz z tym wnioskiem apelacja musi być uznana za spóźnioną. 
Z przytoczonych względów zażalenie pozwanego podlegało oddaleniu na 
podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. 
Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 
39821, art. 391 § 1 i art. 102 k.p.c.