I CZ 77/05

Sygn. akt I CZ 77/05 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 28 lipca 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Helena Ciepła 
SSN Jacek Gudowski 
 
w sprawie z powództwa G. B. 
przeciwko I. J. i U. P. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 lipca 2005 r., 
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 marca 2005 r., sygn. 
akt I ACa (…), 
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 30 marca 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił kasację 
powoda głównego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 15 października 2004 r. ze 
względu na nieusunięcie w terminie braku kasacji w postaci niedołączenia 
pełnomocnictwa substytucyjnego dla radcy prawnego E. G., która złożyła wniosek o 
doręczenie wskazanego wyroku wraz z uzasadnieniem. 
W zażaleniu powód wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podnosząc, 
że wezwanie przez Sąd Apelacyjny do usunięcia braków kasacji, m.in. przez złożenie 
pełnomocnictwa substytucyjnego dla radcy prawnego E. G., było bezzasadne, gdyż 
występowała ona w sprawie jako pełnomocnik, a nie substytut, na podstawie 
dołączonego do pozwu pełnomocnictwa udzielonego przez powoda. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 

 
2 
W sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące kasacji w wersji redakcyjnej i 
numeracji obowiązującej przed dniem 6 lutego 2005 r. (art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 
2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o 
ustroju sądów powszechnych, Dz. U. Nr 13, poz. 98). 
Nie można zgodzić się ze skarżącym, że radca prawny E. G. reprezentowała go 
w niniejszej sprawie na podstawie pełnomocnictwa dołączonego do pozwu. Z 
dokumentu obejmującego powołane pełnomocnictwo wynika, że udzielone ono zostało 
przez podmiot określony jako „G. B., właściciel Firmy Budowlanej A.(…) Spółka Cywilna 
z siedzibą w W., O.(…)” radcom prawnym E. G. i K. K. do „reprezentowania Spółki przed 
sądami, urzędami i instytucjami”. Tak sformułowane pełnomocnictwo nie może być 
odczytane jako umocowanie do reprezentacji G. B. – osoby fizycznej prowadzącej 
działalność gospodarczą. Brak ten został dostrzeżony już przez Sąd pierwszej instancji, 
który wezwał powoda do usunięcia braków formalnych pozwu, m.in. przez prawidłowe 
określenie strony powodowej i złożenie prawidłowego pełnomocnictwa. W wykonaniu 
wezwania powód złożył pełnomocnictwo upoważniające już tylko radcę prawnego K. K. 
do reprezentowania go przed sądami, urzędami i instytucjami. Pełnomocnik ten udzielił 
w dniu 14 marca 2000 r. pełnomocnictwa substytucyjnego radcy prawnemu E. G. W 
dokumencie zawierającym pełnomocnictwo znajduje się następujące stwierdzenie 
„udzielam pełnomocnictwa substytucyjnego (...) do występowania przed Sądem 
Okręgowym w W., I Wydział Cywilny w imieniu Firmy Budowlanej A.(…) z siedzibą w 
W., O.(…) w sprawie o sygnaturze akt I C (…)”. Precyzyjne określenie sądu, wydziału 
i nadanej sprawie sygnatury może być odczytane tylko jako intencja ograniczenia 
zakresu umocowania do postępowania pierwszoinstancyjnego (por. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 4 lutego 2005 r., II CZ 179/04, nie publ.). Radca prawny E. G. nie 
była zatem umocowana do złożenia wniosku o doręczenie zapadłego w drugiej instancji 
wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 15 października 2004 r. wraz z uzasadnieniem. 
Nieusunięcie tego braku w wyznaczonym terminie nie mogło jednak stanowić podstawy 
odrzucenia kasacji, gdyż wezwanie do jego usunięcia nie było skuteczne. 
Brak pełnomocnictwa do wniesienia pisma zawierającego żądanie doręczenia 
wyroku wraz z uzasadnieniem jest brakiem formalnym tego pisma, a nie brakiem 
wniesionej później kasacji. Przewodniczący powinien więc przed zarządzeniem 
doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem, na podstawie art. 130 § 1 k.p.c., wezwać do 
usunięcia dostrzeżonego braku, przy czym wezwanie należało skierować do osoby 
zgłaszającej żądanie, a nie do prawidłowo umocowanego pełnomocnika. Konieczne było 

 
3 
także prawidłowe określenie rygoru niedostosowania się do wezwania, przy czym 
sankcją byłby tu zwrot pisma, a nie odrzucenie kasacji. W treści wezwania należało 
również dokładnie określić sposób usunięcia braku, wskazując zakres pełnomocnictwa 
substytucyjnego, które miało zostać złożone. Tymczasem wezwanie do usunięcia 
przedmiotowego braku określone zostało jako wezwanie do uzupełnienia braków 
kasacji, skierowano je do prawidłowo umocowanego pełnomocnika, jako sposób 
usunięcia braku wskazano - „złożenie substytucji dla radcy prawnego E. G.”, natomiast 
jako sankcję – odrzucenie kasacji. Nie można zatem uznać, że wezwanie to było 
skuteczne. W konsekwencji Sąd Apelacyjny przedwcześnie przyjął, że powód nie zgłosił 
w sposób skuteczny żądania doręczenia wyroku Sądu drugiej instancji wraz 
z uzasadnieniem. 
Ocena 
taka 
musi 
być 
bowiem 
poprzedzona 
prawidłowo 
sformułowanym wezwaniem do usunięcia braków formalnych wniosku o doręczenie 
orzeczenia sądu drugiej instancji wraz z uzasadnieniem i bezskutecznym upływem 
terminu do ich usunięcia. W tym stanie rzeczy odrzucenie kasacji zaskarżonym 
postanowieniem było nieuzasadnione. 
Z powyższych względów, na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w związku z art. 39318 § 
3 k.p.c. oraz art. 397 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.