I CZ 7/10

Sygn. akt I CZ 7/10 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 25 marca 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący) 
SSN Zbigniew Kwaśniewski 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca) 
 
w sprawie z powództwa W. N. 
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej „U.(...)” w W. 
o uchylenie uchwały, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 marca 2010 r., 
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego 
z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt VI ACa (…), 
 
uchyla zaskarżone postanowienie w części odrzucającej apelację powoda W. N. 
 
Uzasadnienie 
 
Powód W. N. oraz dwaj pozostali powodowie W. K. i E. S. wytoczyli przeciwko 
pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej „U.(...)” w W. powództwa o uchylenie uchwały Rady 
Nadzorczej pozwanej nr 82/2007 z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie ustalenia 
wysokości stawek za wieczyste użytkowanie gruntów osiedli „K.(…)” i „N.(…)”. Sprawy 
te zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięte jednym wyrokiem Sądu 
Okręgowego w W. z dnia 3 lutego 2009 r., którym zgłoszone powództwo (prawidłowo - 
powództwa) zostało oddalone. Wszyscy powodowie złożyli w jednym piśmie apelacje od 
tego wyroku. Sąd Apelacyjny apelacje powodów odrzucił postanowieniem z dnia 
1 października 2009 r., wyjaśniając w uzasadnieniu, że rozstrzygnięcia stanowi art. 370 
k.p.c. Sąd ten apelacje E. S. i W. K. uznał za spóźnione, a ponadto wskazał, że żaden z 
trzech powodów nie wykonał obowiązków nałożonych w wezwaniu do usunięcia braków 

 
2 
formalnych apelacji, to znaczy nie określił wartości przedmiotu zaskarżenia. Powodowie 
w odpowiedzi na wezwanie ograniczyli się do udzielenia informacji, że uiścili należną 
opłatę od apelacji, ponieważ zaskarżona uchwała dotyczy kwestii niemajątkowych. 
Tymczasem Sąd odwoławczy stwierdził, że przedmiotem uchwały, której dotyczyły 
powództwa, była wysokość opłat z tytułu użytkowania wieczystego, obciążających 
członków spółdzielni użytkujących garaże, co oznacza, że żądanie uchylenia tej uchwały 
zakwalifikować należało jako roszczenie majątkowe, inne niż pieniężne. Obowiązkiem 
powodów było zatem podanie wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 368 § 2 k.p.c.). 
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył powód W. N., który zarzucił 
naruszenie art. 373 k.p.c. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i odrzucenie 
apelacji powoda bez uprzedniego wezwania go do uzupełnienia braku formalnego tej 
apelacji, polegającego na nie wskazaniu wartości przedmiotu zaskarżenia. Powód 
wyjaśnił, że wykonał doręczone mu przez Sądu I instancji wezwanie do uzupełnienia 
braków zgodnie z jego treścią, wobec czego nie było podstaw do odrzucenia jego 
apelacji. 
We wnioskach skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i 
przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Bezsporne jest, że powód W. N. złożył terminowo apelację od wyroku Sądu 
Okręgowego w W.. W chwili wniesienia apelacje wszystkich powodów opłaconą była 
jedną opłatą w wysokości 200 zł. Sąd Okręgowy wezwał powodów do uzupełnienia 
opłaty o dalszą kwotę 400 zł, przyjmując, że każdy z nich powinien uiścić z tego tytułu 
200 zł. W tym samym wezwaniu każdy z powodów zobowiązany został „do określenia 
wartości przedmiotu zaskarżenia w odniesieniu do treści zaskarżonych uchwał lub 
stwierdzenia, że uchwały dotyczą kwestii niemajątkowych”. W wyznaczonym terminie 7 
dni powodowie nadesłali pismo z informacją, że uiszczają kwotę 400 zł oraz że 
zaskarżona uchwała dotyczy kwestii niemajątkowych. 
Sąd Okręgowy zaakceptował to wyjaśnienie i przekazał akta Sądowi 
Apelacyjnemu. Ten jednak odrzucił apelację, uznając, że powodowie nie usunęli 
należycie jej braków formalnych. Jak wynika z uzasadnienia, Sąd Apelacyjny stanął na 
stanowisku, że roszczenie miało charakter majątkowy i dlatego powodowie wykonaliby 
wezwanie prawidłowo jedynie wówczas, gdyby podali wartość przedmiotu zaskarżenia. 
Rozumowanie Sądu II instancji jest prawidłowe, jeśli chodzi o ocenę majątkowego 
charakteru roszczenia powodów. Uchwała dotycząca wysokości opłat za użytkowanie 

 
3 
wieczyste dotyczy kwestii o wymiernej wartości majątkowej, która wyznacza 
jednocześnie wartość przedmiotu sporu i przedmiotu zaskarżenia. 
Mimo to Sąd Apelacyjny nieprawidłowo postąpił, odrzucając apelację powoda W. 
N.. Skierowane do niego wezwanie nie zawierało jednoznacznego żądania wskazania 
wartości przedmiotu zaskarżenia, lecz stawiało przed wezwanym alternatywę – miał 
podać wartość przedmiotu zaskarżenia lub stwierdzić, że uchwały dotyczą kwestii 
niemajątkowych. Powód nadesłał pismo, w którym oświadczył, że jego roszczenie jest 
niemajątkowe. Tym samym wykonał nałożony na niego obowiązek. To, że odpowiedź 
nie 
była 
obiektywnie 
prawidłowa, 
stanowiło 
konsekwencję 
niewłaściwie 
skonstruowanego wezwania, w którym dopuszczono wariant potraktowania roszczenia 
jako niemajątkowego. Jak zresztą wynika z przebiegu czynności, Sąd Okręgowy zgodził 
się z oceną powoda. 
W powstałej sytuacji Sąd Apelacyjny nie mógł wyciągnąć negatywnych dla 
powoda konsekwencji z udzielonej przez niego odpowiedzi, skoro doprowadziło do niej 
źle sformułowane wezwanie (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2008 
r., III CSK 235/07, Lex nr 487540 i powołane tam orzecznictwo). Powinien był natomiast 
na podstawie art. 373 k.p.c. wezwać powoda ponownie, tym razem już konkretnie o 
podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Zaniechanie tej czynności spowodowało, że 
odrzucenie apelacji było nieprawidłowe i naruszyło art. 373 k.p.c. 
Z 
przytoczonych 
względów 
zaskarżone 
postanowienie 
należało 
uchylić 
w zaskarżonej części, to znaczy w zakresie odrzucenia apelacji powoda W. N. (art. 
39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).