I CZ 62/13

Sygn. akt I CZ 62/13 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 4 lipca 2013 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jan Górowski (przewodniczący) 
SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) 
SSN Wojciech Katner 
 
 
w sprawie ze skargi R. W. o wznowienie postępowania 
w sprawie z powództwa M. B. i Mi. B. 
przeciwko Śródmiejskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w W. 
o stwierdzenie nieważności uchwał, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu 
Apelacyjnego z dnia 6 marca 2012 r.,  
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2013 r., 
zażalenia R. W. na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 25 lutego 2013 r.,  
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
R. W. w dniu 10 stycznia 2013 r. wniósł skargę o wznowienie  postępowania,  
zakończonego  prawomocnym  wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 6  marca 2012 
r., wydanym w sprawie z powództwa małżeństwa B. przeciwko Śródmiejskiej 
Spółdzielni Mieszkaniowej (sygn. akt …932/11). Przedmiotem tego postępowania 
było stwierdzenie nieważności uchwał zarządu pozwanej Spółdzielni (z dnia 11 
lutego 2004 r. - nr z/4/09 i z dnia 9 czerwca 2010 r., nr z/5/10). Uchwały te 
dotyczyły należącego do niego domu i położonego w W. przy ul. J.[…]. Wniesienie 
tej skargi zostało połączone ze zgłoszeniem interwencji ubocznej po stronie 
pozwanej Spółdzielni.  
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 25 lutego 2013 r. odrzucił  
interwencję  uboczną  R. W. i odrzucił skargę o wznowienie postępowania. Sąd ten 
stwierdził niemożność zgłoszenia skutecznej interwencji ubocznej po terminie 
przewidzianym w art. 76 k.p.c., brak legitymacji R. W. do złożenia  skargi od wyroku  
kończącego postępowanie, w którym nie występował on jako strona i w związku z 
tym bezpodstawne okazały się zarzuty pozbawienia go możności działania jako 
właściwa podstawa prawna wznowienia.    
W zażaleniu na zawarte w postanowieniu z dnia 25 lutego 2013 r. 
rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi (pkt 2 postanowienia) skarżący (R. W.) wnosił o 
jego uchylenie w zaskarżonej części i zarzucił naruszenie art. 410 § 1  k.p.c. w zw. 
z art. 407 pkt 2 k.p.c., art. 401 §  2 k.p.c., art. 42 ust.  5 ustawy  z dnia 15 grudnia 
2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2008 r., nr 119, poz. 116 ze zm. 
- cyt. dalej jako „u.s.m.”). Skarżący wywodził, że ma interes prawny  w zgłoszeniu 
interwencji ubocznej po stronie Spółdzielni i mógł skutecznie złożyć skargę o 
wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania, w którym wcześniej nie 
uczestniczył jako strona. Istniała 
bowiem podstawa prawna 
wznowienia 
przewidziana w art. 401 pkt 2 k.p.c.   
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:    
W piśmiennictwie nie kwestionuje się w zasadzie możliwości złożenia 
skargi  o wznowienie postępowania przez interwenienta ubocznego (także 

 
3 
niesamoistnego), jeżeli brał on udział w prawomocnie  zakończonym postępowaniu 
(art. 76 k.p.c.). Interwenient uboczny jest bowiem uprawniony do „wszelkich 
czynności procesowych dopuszczonych według stanu sprawy” (art. 79 zdanie 
pierwsze k.p.c.), a  sam  procesowy cel interwencji  ubocznej  zmierza ku temu, aby 
sprawa została definitywnie rozstrzygnięta na rzecz strony, do której interwenient 
uboczny przystępuje (art. 76 k.p.c. in principio). Środkiem służącym do tego celu   
może  być także skarga o wznowienie postępowania, wniesiona z zachowaniem  jej 
rygorów formalnych (art. 399 k.p.c.).  
Z akt sprawy i treści zażalenia wynika, że skarga o wznowienie 
postępowania (połączona ze zgłoszeniem interwencji ubocznej) została wniesiona 
już po zakończeniu postępowania, tj. uprawomocnieniu się wyroku Sądu 
Apelacyjnego z  dnia 6 marca 2012 r. (sygn. akt - …932/11). Niezachowany został 
zatem termin do zgłoszenia interwencji ubocznej, przewidziany w art. 76 k.c. (verba 
legis: „do zamknięcia rozprawy w drugiej instancji”). Skarżący broni jednak 
stanowiska, że  „w  objętej skargą sprawie przysługuje mu status interwenienta 
ubocznego samoistnego, a to ze względu (na to), iż orzeczenie w sprawie wywołuje 
bezpośrednie skutki w sferze jego uprawnień” (s. 3 zażalenia). 
Stanowisko to jest nieuzasadnione. 
W 
piśmiennictwie 
rozważano, 
oczywiście, 
możliwość 
skutecznego 
wniesienia skargi o wznowienie postępowania ze zgłoszeniem referencji, 
gdy  postępowanie 
rozpoznawcze 
zostało 
już 
prawomocnie 
zakończone, 
a interwenient uboczny mógł zgłosić wcześniej swoją interwencję (miał interes 
prawny w interwencji w rozumieniu art. 76 k.c.). Okoliczności podane w treści 
zażalenia mogłyby wskazywać na to, że skarżący miał interes prawny w zgłoszeniu 
interwencji ubocznej w sprawie z powództwa małżonków B. wniesionego przeciwko 
Spółdzielni. W orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 1960 r. 2 CZ 77/60 
(OSPiKA 1961, nr 6, poz. 64) trafnie wyjaśniono, że niedopuszczalne jest 
zgłoszenie 
interwencji 
ubocznej 
w 
sprawie 
zakończonej 
prawomocnym 
orzeczeniem przed jego uchyleniem. Interwencja uboczna jest w ogóle możliwa 
i dopuszczalna dopóty, dopóki toczy się jeszcze postępowanie w sprawie, a po 
uprawomocnieniu się orzeczenia, sprawa jest już zakończona i odpada potrzeba 

 
4 
wspomagania strony w prowadzeniu procesu przez interwenienta ubocznego. 
Sąd Apelacyjny prawidłowo zatem odrzucił interwencję uboczną skarżącego (pkt 1 
zaskarżonego postanowienia) i jednocześnie odrzucił jego skargę o wznowienie 
postępowania z racji braku legitymacji do jej wniesienia. 
Należy dodać, że kwestionowany wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 6 marca 
2012 r. nie wywiera wobec skarżącego takich skutków prawnych, które 
uzasadniałyby wniosek, iż przysługuje mu – jak wywodzi – status interwenienta 
ubocznego samoistnego, uprawnionego do skutecznego złożenia skargi także po 
prawomocnym zakończeniu postępowania z powództwa małżeństwa B. przeciwko 
Spółdzielni. 
Z 
przedstawionych 
względów 
należało 
oddalić 
zażalenie 
jako 
nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).