I CZ 62/11

Sygn. akt I CZ 62/11 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 28 października 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący) 
SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca) 
SSN Bogumiła Ustjanicz 
 
 
w sprawie z powództwa L. B. 
przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy  
i Miastu Stołecznemu Warszawie 
o odszkodowanie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 28 października 2011 r., 
zażalenia powoda na postanowienie zawarte w punkcie 3 
postanowienia Sądu Apelacyjnego  
z dnia 23 lutego 2011 r.,  
 
1) oddala zażalenie 
2) zasądza 
od 
powoda 
na 
rzecz 
Skarbu 
Państwa 
- 
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa oraz Miasta 
Stołecznego Warszawy po 120 zł (sto dwadzieścia złotych) 
tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
 
Powód, w zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 23 lutego 
2011 r., zarzucając naruszenie art. 4171 § 3 k.c. oraz art. 98 § 1 k.p.c., wniósł o 
uchylenie zaskarżonego postanowienia w pkt 3 i przekazanie sprawy Sądowi 
Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach procesu za I 
instancję oraz o kosztach postępowania zażaleniowego. W odpowiedzi na 
zażalenie zarówno pozwany Skarb Państwa jak i Miasto Stołeczne Warszawa 
wnieśli o oddalenie zażalenia oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów 
postępowania zażaleniowego. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Trafnie, w odpowiedzi na zażalenie pozwany Skarb Państwa podnosi, 
że skutecznie powód mógł wnieść zażalenie tylko na postanowienie co do kosztów 
postępowania zażaleniowego przed Sądem Apelacyjnym, gdyż tylko o tych 
kosztach Sąd Apelacyjny orzekł po raz pierwszy, zaś uzasadnienie w istocie 
koncentruje się na kosztach postępowania przed I instancją, o których 
w postępowaniu apelacyjnym orzeczono już w II instancji. Powód, który dostrzega 
to, że zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego 
przysługuje tylko co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem 
rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, gdyż skarży tylko pkt 3 postanowienia 
Sądu Apelacyjnego z dnia 23 lutego 2011 r., koncentruje się w uzasadnieniu na 
kosztach, o których orzeczono już w I instancji. Już z tego względu zażalenie nie 
zasługuje na uwzględnienie. 
Jak wynika z pozwu i uzasadnienia zażalenia, powód dochodził 
odszkodowania przed sądem cywilnym za szkodę spowodowaną niewydaniem 
decyzji administracyjnej przyznającej mu odszkodowanie za wywłaszczoną 
nieruchomość. Jako podstawę tak sformułowanego roszczenia wskazał art. 4171 
§ 3 k.c. oraz art. 77 i 21 Konstytucji RP. Niezależnie od sprawy cywilnej powód 
prowadził długoletnie postępowania administracyjne, które doprowadziło do 
przyznania mu w tym trybie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, 
decyzją Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 7 maja 2010 r. 

 
3 
W tej sytuacji powód w dniu 27 września 2010 r., cofnął powództwo i zrzekł się 
dochodzonego pozwem roszczenia. Zgodnie z art. 4171 § 3 k.c. powód, 
na podstawie tego przepisu, może dochodzić odszkodowania za niewydanie 
decyzji. Skoro decyzja o odszkodowaniu została wydana, to brak podstaw 
dla dochodzenia odszkodowania na podstawie tego przepisu. Wbrew odmiennej 
opinii 
powoda, 
fakt 
przyznania 
odszkodowania 
na 
podstawie 
decyzji 
administracyjnej nie jest równoznaczny ze spełnieniem odszkodowania, o którym 
mowa w art. 4171 § 3 k.c. Jeżeli powód, nie czekając na zakończenie postępowania 
administracyjnego, które jest jedynie właściwe, do orzekania o przyznaniu 
odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, wszczął postępowanie cywilne 
o odszkodowanie za niewydanie stosownej decyzji administracyjnej, to obciążają 
go skutki cofnięcia pozwu w tym postępowaniu. To bowiem nie pozwani wywołali 
potrzebę wytoczenia powództwa o odszkodowanie, lecz sam powód uznał, że nie 
będzie czekał na wynik postępowania administracyjnego, a wystąpi także 
z pozwem, w którym domagał się będzie odszkodowania za niewydanie takiej 
decyzji. Jeżeli w trakcie toczącego się procesu stosowna decyzja administracyjna 
została jednak wydana, to niewątpliwie odpadła podstawa prawna do żądania 
odszkodowania za jej niewydanie, gdyż przesłanką takiego odszkodowania jest 
niewydanie decyzji administracyjnej. W tej sytuacji powód cofając powództwo 
powinien jednak ponieść koszty wszczętego procesu, bo to on niepotrzebnie 
go  rozpoczął przed ukończeniem postępowania administracyjnego. Skoro bowiem 
w trakcie 
procesu 
cywilnego 
o 
odszkodawnie 
za 
niewydanie 
decyzji 
administracyjnej, toczyło się postępowanie administracyjne, to sąd nie mógł 
orzekać o odszkodowaniu za niewydanie stosownej decyzji administracyjnej.  
W takiej sytuacji wystąpienie z powództwem na podstawie art. 4171 § 3 k.c. było 
przedwczesne i niepotrzebne. Trafnie Sąd Apelacyjny uznał wobec tego, że skutki 
cofnięcia pozwu obciążać powinny powoda, który bez potrzeby wszczął proces. 
Mając na względzie powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c. 
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.  O kosztach postępowania 
zażaleniowego orzeczono na podstawie § 12 ust. 2 pkt 2 i § 6 rozporządzenia 
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności 
radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej 

 
4 
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 
1349 ze zm.) oraz art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., o Prokuratorii 
Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.).  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
jw