I CZ 6/12

Sygn. akt I CZ 6/12 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 3 lutego 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Barbara Myszka 
SSN Marta Romańska 
 
w sprawie ze skargi J. D. 
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu 
Apelacyjnego z dnia 30 marca 2010 r., w sprawie z powództwa A. P.  
przeciwko J. D. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2012 r., 
zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 14 lipca 2011 r.,  
 
 
oddala zażalenie i przyznaje adwokatowi W. B. od Skarbu 
Państwa – Sądu Apelacyjnego kwotę 3 600 (trzy tysiące 
sześćset) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i 
usług tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu 
z urzędu w  postępowaniu zażaleniowym. 
 
 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę J. D. 
o wznowienie prawomocnie zakończonego wyrokiem z dnia 14 lipca 2011 r. 
postępowania w sprawie VI ACa 881/09 jako nieopartą na ustawowej podstawie 
wznowienia. 
Zażaleniem z dnia 14 listopada 2011 r. pozwany J. D. zaskarżył to 
postanowienie w całości i podnosząc zarzut naruszenia art. 403 § 2 k.p.c. wniósł 
o  jego uchylenie. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Stosownie do art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania 
w  razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków 
dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona 
nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. 
Nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć 
wpływ na wynik sprawy, to takie fakty, z których strona nie mogła skorzystać 
w  postępowaniu prawomocnie zakończonym. „Wykrycie” natomiast, o którym 
mowa w art. 403 § 2 k.p.c., odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim 
postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych 
stronie i dla niej niedostępnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 
15  maja 1968 r., I Co 1/68, OSNCP 1969 nr 2, poz. 36; z dnia 17 stycznia 2001 r., 
IV CKN 1515/00 i z dnia 19 stycznia 2006 r., IV CZ 143/05, niepublikowane). Nie 
dotyczy również takich okoliczności, które strona mogła powołać w prawomocnie 
zakończonym postępowaniu, mając ku temu obiektywnie istniejącą możliwość. 
Powołana przez skarżącego okoliczność w postaci ujawnienia po 
zakończeniu postępowania dowodu w postaci umowy zaliczki nie może zostać 
uznana w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. za „nowy środek dowodowy”, gdyż fakt jej 
zawarcia musiał być J. D. znany w toku postępowania. Podniesiona okoliczność nie 
odpowiada tym samym żadnej z określonych w  Kodeksie postępowania cywilnego 
podstaw wznowienia postępowania, a  w  szczególności art. 403 § 2 k.p.c. Sąd 
Apelacyjny trafnie przyjął, że okoliczności podniesionej przez skarżącego nie 
można 
zakwalifikować 
jako 
takiej, 
która 
w 
prawomocnie 
zakończonym 

 
3 
postępowaniu była dla strony „nieujawnialna”, a więc stanowiła okoliczność, o której 
strona przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się dowiedzieć, nie 
dysponując tym samym środkami służącymi jej ujawnieniu. J. D., skoro był 
podpisany na umowie zaliczki, musiał mieć świadomość jej istnienia już w toku 
prawomocnie zakończonego postępowania; mógł zatem wykorzystać ten środek 
dowodowy w postępowaniu przed jego zakończeniem. 
W tym stanie Sąd Apelacyjny trafnie ocenił, że skarżący nie oparł skargi na 
ustawowej podstawie wznowienia postępowania określonej w art. 403 § 2 k.p.c., co 
przesądzało o bezzasadności zażalenia. 
Z tych względów, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 k.p.c., Sąd 
Najwyższy orzekł jak w sentencji.