I CZ 57/15

Sygn. akt I CZ 57/15 POSTANOWIENIE Dnia 9 lipca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) SSN Marta Romańska w sprawie ze skargi S. S. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa S. S. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w W. o zapłatę, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 31 sierpnia 2012 r. po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 lipca 2015 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 20 listopada 2014 r. 1. oddala zażalenie; 2. nie obciąża powoda kosztami postępowania zażaleniowego; 3. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w W. adwokat H. S. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. 2 UZASADNIENIE Powód wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 31 sierpnia 2012 r. Wyrokiem tym oddalono apelację powoda, złożoną od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 10 maja 2011 r., w którym oddalono roszczenie o odszkodowanie, skierowane przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. Jako podstawę wznowienia postępowania powód wskazał art. 403 § 2 k.p.c., tj. uzyskanie przez powoda orzeczenia nr […] Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia 16 maja 2014 r. (k. 12 akt sprawy o wznowienie). W ocenie skarżącego, jest to nowy środek dowodowy na okoliczność zaliczenia go do trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową i stwierdzenia powstania grupy inwalidztwa w czerwcu 1992 r., w tym inwalidztwa o charakterze trwałym. Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. odrzucił skargę powoda, ponieważ brak było ustawowej podstawy wznowienia wspomnianego postępowania o zapłatę odszkodowania w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Orzeczenie z dnia 16 maja 2014 r. jako środek dowodowy powstało dopiero po uprawomocnieniu się zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w 2012 r. i w związku z tym nie może stanowić właściwej podstawy wznowienia postępowania. W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi skarżący podnosił naruszenie art. 410 § 1 k.p.c. w zw. z art. 403 § 2 k.p.c. i domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 403 § 1 k.p.c., można żądać wznowienia postępowania m.in. w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku z dnia 31 sierpnia 2012 r. wynika, że oddalono w nim apelację powoda wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w W., w którym oddalono roszczenie powoda o przyznanie mu odszkodowania w związku z zaniechaniem - jak wywodził powód - przez Wojskowe Biuro Emerytalne 3 wszczęcia z urzędu odpowiedniego postępowania w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego dla powoda. Oba Sądy meriti przyjęły, że działanie wspomnianego biura nie było bezprawne w rozumieniu art. 417 § 1 k.c. Ponadto strona pozwana powoływała się skutecznie na zarzut przedawnienia roszczenia odszkodowawczego, a brak było podstaw do stwierdzenia, że taki zarzut stanowi nadużycie prawa podmiotowego (s. 446-447 akt sprawy, t. III). Sąd Apelacyjny trafnie wyjaśnił, że nowy wykryty środek dowodowy w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. powinien istnieć jeszcze w czasie trwania postępowania, które kończy się zaskarżonym orzeczeniem. Środek dowodowy powstały po uprawomocnieniu się takiego orzeczenia nie może już stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia 16 maja 2014 r. zapadło prawie dwa lata po wydaniu zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 31 sierpnia 2012 r. Należy także stwierdzić, że w zażaleniu strony powodowej nie podjęto nawet polemiki z przedstawionymi stwierdzeniami Sądu Apelacyjnego, a starano się jedynie podkreślić fakt nieuzyskiwania przez powoda przed pewien okres odpowiednich świadczeń rentowych w wyniku niekorzystnych dla niego orzeczeń komisji lekarskich. Z przedstawionych zatem przyczyn Sąd Najwyższy oddalił zażalenie powoda jako nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39815 k.p.c.). O kosztach postępowania orzeczono do art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i §§ 6, 13, 20 rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). Nie obciążono powoda kosztami postępowania zażaleniowego przy uwzględnieniu postanowień art. 102 k.p.c. (por. postanowienie z dnia 8 kwietnia 2015 r., k. 67 akt).