I CZ 46/13

Sygn. akt I CZ 46/13 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 23 maja 2013 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Antoni Górski (przewodniczący) 
SSN Irena Gromska-Szuster 
SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie z powództwa K. K. 
przeciwko S. & R. Spółce z o.o. w W. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 maja 2013 r., 
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 31 stycznia 2013 r.,  
 
 
 
uchyla 
zaskarżone 
postanowienie 
i 
pozostawia 
rozstrzygnięcie 
o 
kosztach 
postępowania 
zażaleniowego 
w  orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.  
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację 
powódki K. K. od wyroku Sądu Okręgowego w  W. z dnia 14 grudnia 2011 r. w 
sprawie przeciwko pozwanej S. & R. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z 
siedzibą w  W. Sąd wskazał, że powódka nie usunęła braków formalnych apelacji 
w  terminie 7 dni od doręczenia wezwania, co stanowiło przyczynę odrzucenia 
apelacji na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. Sąd Apelacyjny 
późniejsze uzupełnienie braków formalnych przez wyznaczonego następczo 
pełnomocnika z urzędu uznał za bezskuteczne. Sąd Apelacyjny wskazał także, 
że  w jego ocenie niedopuszczalna jest konwalidacja uchybienia w postaci 
nieprawidłowego wykonania lub niewykonania wezwania do uzupełnienia braków 
formalnych apelacji, przez działanie pełnomocnika z urzędu, który został 
wyznaczony już po upływie terminu określonego w doręczonym bezpośrednio 
stronie wezwaniu sądowym. 
 
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik działający jako substytut 
pełnomocnika wyznaczonego z urzędu domagając się uchylenia punktu 1 i 3 
zaskarżonego postanowienia podniósł szereg zarzutów naruszenia przepisów 
postępowania, w tym: art. 168 k.p.c. w zw. z art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c.; 
art. 373 w zw. z art. 370 k.p.c. i art. 233 w zw. z art. 373 w zw. z art. 370 k.p.c.  
 
W obszernym uzasadnieniu zostały podniesione m.in. niejasności wezwania 
do uzupełnienia braków formalnych apelacji, spełnienie wymogów apelacji przez 
pismo złożone przez powódkę noszące tytuł „Apelacja i wniosek", prawidłowość 
uzupełnienia braku formalnego apelacji przez pełnomocnika, któremu doręczono 
stosowne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. 
 
W odpowiedzi na zażalenie pozwana wniosła o odrzucenie, a ewentualnie 
o oddalenie zażalenia w całości. W ocenie strony pozwanej pełnomocnictwo 
substytucyjne udzielone przez adw. P. S. adw. A. G., jako sporządzone dopiero w 
dniu 28 marca 2013 r., tj. po złożeniu zażalenia nie stanowi wystarczającego 
umocowania do złożenia zażalenia.  

 
3 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie okazało się zasadne. 
 
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że nie ma podstaw do odrzucenia 
zażalenia ze względu na zarzucany przez pozwaną brak umocowania 
pełnomocnika składającego zażalenie. W ocenie Sądu Najwyższego umocowanie 
to wynika ze złożonego do akt pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez 
pełnomocnika z urzędu adw. P. S. adw. A.G. W postępowaniu zażaleniowym przed 
Sądem Najwyższym dotyczącym zażalenia na odrzucenie apelacji nie znajdują 
zastosowania wypowiedzi judykatury określające wymogi stawiane pełnomocnictwu 
do wniesienia skargi kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym (por. 
uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 
142/07, OSNC 2008/11/122).  Postępowanie toczące się przed Sądem 
Najwyższym na skutek zażalenia wniesionego na podstawie art. 3941  k.p.c. 
stanowi kontynuację postępowania przed sądami powszechnymi, które nie zostało 
jeszcze 
prawomocnie 
zakończone. 
Tym  samym 
udzielone 
w 
sprawie 
pełnomocnictwo substytucyjne z dnia 17 maja 2012 r. stanowi prawidłowe 
umocowanie pełnomocnika substytucyjnego. Z tej przyczyny wezwanie z dnia 26 
marca 2013 r. do usunięcia braku formalnego w postaci zobowiązania do złożenia 
pełnomocnictwa substytucyjnego upoważniającego adw. G. do zastępowania adw. 
S. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym było bezprzedmiotowe. 
Odnosząc 
się 
do zarzutów 
zażalenia, 
trzeba 
zwrócić 
uwagę 
na 
występowanie w sprawie szczególnych okoliczności w postaci podnoszonego 
wielokrotnie przez powódkę faktu jej leczenia psychiatrycznego. W orzecznictwie 
Sądu Najwyższego podkreśla się, że treść wezwania do usunięcia braków 
formalnych musi być ujęta w sposób dostępny, czytelny oraz zrozumiały, w tym 
powinna uwzględniać możliwości percepcji osoby niezorientowanej w regulacjach 
procesowych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2011 r., 
I CZ 81/11, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2005 r., 
III UZ 20/04, OSNP 2005/16/258). Sądowi Apelacyjnemu znany był zarówno 
poziom prawny pism składanych przez skarżącą, jak i okoliczność leczenia 
psychiatrycznego oraz przyjmowania silnych leków antydepresyjnych przez 

 
4 
powódkę, co wynika z jej oświadczeń zawartych w pismach procesowych, 
a w zakresie faktu leczenia zostało potwierdzone w zaświadczeniu lekarskim 
złożonym do akt sprawy.  
Wezwanie do usunięcia braków formalnych, powinno dotyczyć tylko takich 
braków, które faktycznie uniemożliwiają nadanie sprawie biegu (wyrok Sądu 
Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2012 r., I Acz 144/12). 
Wystosowane przez Sąd Okręgowy wezwanie z dnia 20 lutego 2012 r. jest mało 
czytelne pod względem językowym. Ponadto zbędnie i myląco odnosi się m.in. do 
obowiązku wskazania nowych faktów lub dowodów, co nie stanowi elementu 
konstrukcyjnego apelacji. Dodatkowo mogło wprowadzić osobę niebędącą 
prawnikiem w błąd poprzez zbędne podanie numeru konta bankowego, szczególne 
pogrubienie czcionki w tym zakresie oraz nakazanie umieszczenia numeru 
sygnatury sprawy w tytule przelewu, podczas gdy w poprzedzającej treści 
wezwania brak wezwania do usunięcia braków fiskalnych. 
W judykaturze panuje zgodny pogląd, że nieprecyzyjne wezwanie 
do usunięcia braków środka zaskarżenia nie może powodować jego odrzucenia 
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2011 r., I CZ 81/11, 
niepubl., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2008 r., III CSK 235/07, 
niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2005 r., III UZ 20/00, 
publ. w OSNP 2005/16/258, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 
2006 r., II CZ 131/05, niepubl.). 
Ponowne wystosowanie wezwania do usunięcia braków apelacji o niemal 
identycznej (nieprawidłowej) treści jak poprzednie i skierowanie tego wezwania 
do wyznaczonego w międzyczasie z urzędu pełnomocnika powódki, niweluje 
skutki  pierwszego wadliwego wezwania, zatem bieg terminu do usunięcia braków 
apelacji w rozpoznawanej sprawie należy liczyć od daty doręczenia wezwania 
pełnomocnikowi powódki (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
17 listopada 1998 r., III CKN 871/98, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego 
z  dnia 2 marca 2011 r., II UZ 44/10, niepubl.). 
Powtórne wysłanie wezwania przez Sąd Okręgowy, w kontekście złożonego 
w terminie do usunięcia braków apelacji pisma powódki z dnia 13 marca 2012 r., 

 
5 
może 
być 
uznane 
za 
przedłużenie 
sądowego 
terminu 
do 
usunięcia 
braków  formalnych apelacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
26 marca 1998 r., I CKN 718/97, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
5 czerwca 2002 r., lI CZ 47/02, niepubl.). 
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 
k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c. oraz art. 39821 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 
k.p.c. i art. 108 § 2 k.p.c. orzekł, jak w sentencji postanowienia.