I CZ 170/11

Sygn. akt I CZ 170/11 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 3 lutego 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Jan Górowski (przewodniczący) 
SSN Barbara Myszka 
. 
 
 
w sprawie z powództwa B.  Spółki z o.o.  
przeciwko Miastu W. 
o ustalenie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2012 r., 
zażalenia strony pozwanej na postanowienie zawarte w punkcie II 
wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 16 września 2011 r.,  
 
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę w tym zakresie 
przekazuje Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i 
orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego. 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
 
W wyroku z 16 września 2011 r. Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony apelacją 
pozwanej wyrok Sądu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie z 
uwagi – jak przyjął – na zbędność orzekania co do istoty. Postanowieniem 
zawartym w punkcie II tego wyroku, Sąd Apelacyjny zasądził od pozwanej na rzecz 
powoda 47.990 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego i 
kasacyjnego. Uzasadniając te rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny wskazał, że w innym 
postępowaniu powód uzyskał prawomocne orzeczenie ustalające obowiązek 
uiszczania przez niego opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w 
wysokości 1% wartości nieruchomości od 1 stycznia 2006 r. W konsekwencji, 
ponieważ w rozpoznawanej sprawie powód dochodził ustalenia tej opłaty również w 
wysokości 1% wartości użytkowanej nieruchomości ale od 1 stycznia 2007 r., to 
jego roszczenie zostało pochłonięte przez wcześniejsze orzeczenie odnoszące się 
do okresu uiszczania opłaty od 1 stycznia 2006 r. Stanowisko to miało być 
konsekwencją poglądu wyrażonego w sprawie przez Sąd Najwyższy w wyroku z 24 
marca 2011 r., I CSK 451/10 (nie publ.) o  braku tożsamości roszczeń 
dochodzonych w obu postępowaniach. 
Sąd Apelacyjny uznał za zbędne orzekanie co do stawki opłaty rocznej za 
użytkowanie wieczyste gruntu za okres od 1 stycznia 2007 r., stwierdzając, że 
ponieważ stawka opłaty rocznej została ustalona w innym procesie zgodnie 
z  żądaniem powoda, to wygrał on także niniejszy proces, a tym samym przysługuje 
mu roszczenie o zwrot kosztów od pozwanej. 
W zażaleniu na postanowienie co do kosztów postępowania pozwana 
zarzuciła, 
że 
Sąd 
Apelacyjny 
niepoprawne 
określił 
stronę 
wygrywającą 
i  przegrywającą sprawę, z odwołaniem się jedynie do wyniku postępowania 
drugoinstancyjnego, nie zaś na podstawie ogólnego wyniku procesu, w którym nie 
uwzględniono roszczenia powoda. Pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego 
postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego 
rozpoznania, względnie o jego zmianę i zasądzenie na jej rzecz kosztów 
postępowania od powoda, w każdym zaś wypadku – o zasądzenie kosztów 
postępowania zażaleniowego. 

 
3 
Powód wniósł o oddalenie zażalenia i zasądzenie kosztów postępowania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie 
jest 
zasadne. 
Sąd 
Apelacyjny 
prawidłowo 
uznał, 
że 
rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego powinno uwzględniać 
zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, ale w nieprawidłowy sposób tę 
zasadę zastosował. Sąd Apelacyjny założył, że możliwe jest wskazanie strony 
wygrywającej i przegrywającej rozpoznawaną sprawę w rozumieniu art. 98 § 1 
k.p.c. z odwołaniem się do rozstrzygnięcia wydanego w innym postępowaniu. 
Rozumowanie to w istocie rzeczy polegało na ocenie wyniku rozpoznawanej 
sprawy z perspektywy orzeczenia wydanego w odrębnym postępowaniu toczącym 
się pomiędzy tymi samymi stronami co do odmiennego roszczenia (co stwierdził 
Sąd Najwyższy w powołanym wyżej wyroku z 24 marca 2011 r., I CSK 451/10, 
nie publ.). Postępowania w obu zestawionych ze sobą sprawach zostały wszczęte 
z  inicjatywy powoda, który na podstawie art. 81 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. 
o  gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej – 
u.g.n.), domagał się ustalenia stawki opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste 
oddanego mu w użytkowanie wieczyste gruntu na niższym niż dotychczas 
poziomie. Odrębnie zgłoszone przez powoda żądania dotyczyły lat 2006 i 2007 i nie 
zostały 
uwzględnione 
w 
postępowaniu 
przed 
samorządowym 
kolegium 
odwoławczym, co spowodowało wystąpienie przez powoda ze sprzeciwem 
rozpoznawanym w postępowaniu cywilnym. Wyrok wydany po rozpoznaniu 
sprzeciwu od orzeczenia samorządowego kolegium odwoławczego dotyczącego 
stawki opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste w ramach stosunku użytkowania 
wieczystego ma charakter prawokształtujący. Z takimi skutkami orzeczenia 
oczywiście musiały liczyć się obie strony postępowania. Powód uznał jednak, że 
istnieją podstawy do dochodzenia obniżenia stawki opłaty rocznej co do 2006 r. 
i  odrębnie co do 2007 r., a żądania te odrębnie uzasadniał. 
Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia o kosztach postępowania musi się 
odnosić jedynie do okoliczności występujących w ramach tej sprawy, która była 
przedmiotem rozpoznania sądu, a przede wszystkim do zakresu uwzględnienia 
roszczenia procesowego dochodzonego w niej przez powoda, bez względu na 

 
4 
ewentualne orzeczenia wydane z udziałem choćby tych samych stron, ale w innych 
postępowaniach. Wynik postępowania w sprawie dotyczącej odrębnego – z uwagi 
na okoliczności faktyczne i stosowaną w odniesieniu do nich podstawę prawną –
roszczenia nie może z oczywistych względów wpływać na określenie strony 
wygrywającej i przegrywającej w sprawie, w której rozpoznawane jest kolejne, 
samodzielne roszczenie i pozostaje całkowicie irrelewantny z perspektywy 
zastosowanego przez Sąd Apelacyjny art. 98 § 1 k.p.c. 
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 
k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
md