I CZ 38/07

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w P., które odrzuciło skargę kasacyjną pozwanego od wyroku tego sądu. Powodem odrzucenia skargi było oznaczenie przez pozwanego zawyżonej wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 64 211,60 zł, co miało na celu umożliwienie nadania skardze dalszego biegu. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za nieuzasadnione. Podkreślono, że ustawowy próg dopuszczalności skargi kasacyjnej, związany z wartością przedmiotu zaskarżenia, jest zgodny z rekomendacjami Rady Europy. Sąd Najwyższy przypomniał zasadę stałości wartości przedmiotu sporu i zakaz jej przekraczania przy przechodzeniu do instancji wyższej, zgodnie z art. 368 § 2 k.p.c. Wskazano, że o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego, a nie wartość przedmiotu sporu ani wartość przedmiotu rozstrzygniętego przez sąd drugiej instancji. W rozpoznawanej sprawie powódka dochodziła pierwotnie 29 500 zł, a wartość przedmiotu zaskarżenia apelacji wynosiła również 29 500 zł. Pozwany w skardze kasacyjnej błędnie wliczył do wartości przedmiotu zaskarżenia odsetki za okres od stycznia 2005 r. do dnia zapłaty, które nie zostały skapitalizowane zgodnie z art. 482 § 1 i 2 k.c. W związku z tym, pozwany nie mógł skutecznie oznaczyć wartości zaskarżenia kasacyjnego na kwotę wyższą niż 29 500 zł. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 398^14 w zw. z art. 394^1 § 3 k.p.c.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający