I CZ 31/13

Sygn. akt I CZ 31/13 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 8 maja 2013 r. 
 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Anna Owczarek (przewodniczący) 
SSN Wojciech Katner (sprawozdawca) 
SSN Agnieszka Piotrowska 
 
 
w sprawie ze skargi Z. Spółki z o.o. z siedzibą w R. o wznowienie postępowania w 
sprawie z powództwa G. d z siedzibą  
w T. - Wyspy Dziewicze 
przeciwko Z. Spółce z o.o. z siedzibą w R. 
o stwierdzenie nieważności uchwał,  
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego  
z dnia 22 grudnia 2011 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie 
Cywilnej w dniu 8 maja 2013 r., 
zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 25 stycznia 2013 r.,  
 
 
oddala zażalenie i zasądza od skarżącego na rzecz powoda 
kwotę 3600,- (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów 
postępowania zażaleniowego. 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
pozwanego Z. sp. z o.o. z siedzibą w R. o  wznowienie postępowania 
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 22 grudnia 2011 
r. w sprawie z powództwa G. z siedzibą w T. (Wyspy Dziewicze) o  uchylenie 
uchwał. Skarżący wskazał, że wyrok Sądu Apelacyjnego został uzyskany za 
pomocą przestępstwa (art. 403 § 1 pkt 2 w związku z art. 404 k.p.c.) i  z tych 
względów domagał się wznowienia postępowania oraz zmiany wyroku Sądu 
Apelacyjnego  w całości w ten sposób, że zmieniony zostanie wyrok Sądu 
Okręgowego Sądu Gospodarczego w R. z dnia 29 lipca 2011 r., sygn. akt […] przez 
oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu. Z  uzasadnienia wynikało, ze 
świadek H. R. składając zeznania dopuścił się przestępstwa z art. 233 § 1 k.k., lecz 
zeznania te nie były podstawą ustaleń sądu pierwszej i drugiej instancji, gdyż 
wiedziano, iż osoba ta nie podejmowała strategicznych decyzji w spółce G., a jako 
doradca firmy przekazywał tylko uzgodnienia, co nie okazało się prawdą. Sąd 
Apelacyjny odrzucając skargę pozwanego ustalił, że mimo powołania ustawowej 
podstawy wznowienia z art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c., kwestionowane zeznania świadka 
H. R. nie pozostawały w  funkcjonalnym związku z zapadłym w sprawie 
rozstrzygnięciem, a to uzasadnia odrzucenie wniesionej skargi. Postępowanie 
karne prowadzone przeciwko H. R. zostało umorzone z uwagi na znikomą 
społeczną szkodliwość czynu. 
W zażaleniu na zaskarżone postanowienie pozwany (mylnie określony 
w  tytule zażalenia powodem) zarzucił naruszenie art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. poprzez 
uznanie, że fałszywe zeznania świadka H. R. nie pozostawały w  funkcjonalnym 
związku z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem, a to spowodowało odrzucenie 
wniesionej skargi. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i 
wznowienie postępowania, względnie o uchylenie tego postanowienia w całości i 
przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.  
W odpowiedzi na zażalenie powód wniósł o jego oddalenie w całości. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Zażalenie podlega oddaleniu.   

 
3 
Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zażalenia skupia się na 
wykazaniu, że zeznania świadka H. R., w części, w której uznano je za sprzeczne 
z prawdą, miały wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie postępowanie karne w sprawie 
zostało umorzone z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość czynu, sytuacja ta 
mieści się jednak w zakresie stosowania art. 404 k.p.c., zgodnie z którym jedynie 
umorzenie postępowania karnego z powodu braku dowodów z góry wyklucza 
wznowienie postępowania. W takim wypadku sąd rozpoznający skargę o 
wznowienie postępowania zobowiązany jest do samodzielnej oceny, czy spełniona 
została przesłanka z art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. 
W 
świetle 
uzasadnienia 
zaskarżonego 
orzeczenia 
oraz 
motywów 
przytoczonych w zażaleniu należy podzielić wniosek Sądu Apelacyjnego, 
że  zeznania H. R. w części, w jakiej były one sprzeczne z  rzeczywistą rolą 
odgrywaną przez niego w spółce, nie miały decydującego wpływu na wyrok 
kończący postępowanie w sprawie. Należy zauważyć, że do wniosku tego doszedł 
także prokurator oraz sąd karny, zgodnie przyjmując znikomą społeczną 
szkodliwość czynu H. R. z uwagi na brak istotnego wpływu jego zeznań na 
rozstrzygnięcie sprawy cywilnej. 
Przeciwne stanowisko, którego w uzasadnieniu zażalenia broni skarżący, nie 
jest przekonujące. Należy zwrócić uwagę, że w art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. mowa jest 
o  „uzyskaniu” wyroku za pomocą przestępstwa, a zatem o sytuacji, w której 
przestępstwo to stało się bezpośrednią i decydującą przyczyną wydania wyroku. 
O  relacji tego rodzaju w wypadku złożenia fałszywych zeznań mówić można byłoby 
jedynie wówczas, gdy miałyby one fundamentalne znaczenie dla wyniku sprawy. 
Argumentacja zawarta w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego z  dnia 22 
grudnia 2011 r. nie wskazuje jednak, by pomiędzy treścią nieprawdziwych zeznań 
H. R. a treścią rozstrzygnięcia zachodził taki związek. Ogólne stwierdzenie, że 
pewne ustalenia wynikają ze złożonych w  sprawie zeznań świadków nie przesądza 
jeszcze, by to właśnie nieprawdziwe informacje uzyskane od H. R. stanowiły 
bezpośrednią i główną podstawę tych wniosków. Z samego przedmiotu sprawy 
wynika także, że  sprzeczne z prawdą twierdzenie świadka co do pełnienia przez 
siebie w spółce funkcji „decyzyjnej” nie przekłada się bezpośrednio na przyczyny 
rozstrzygnięcia sprawy. 

 
4 
Z tych powodów brak jest jakichkolwiek argumentów, które wskazywałyby na 
możliwość uzyskania wyroku Sądu Apelacyjnego za pomocą przestępstwa 
w  rozumieniu art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Zgodnie ze stanowiskiem dominującym 
w  dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego, skarga o wznowienie 
postępowania powinna zostać odrzucona wówczas, gdy wskazana podstawa 
wznowienia, odpowiadająca jednej z podstaw ustawowych, w rzeczywistości nie 
występuje w sprawie (por. m.in. postanowienia: z dnia 18 kwietnia 2011 r., III UZ 
6/11, LEX nr 966822 oraz z dnia 10 października 2012 r., I CZ 104/12, LEX 
nr  1232738). Biorąc to pod uwagę, zaskarżone orzeczenie uznać należy za 
poprawne. 
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 
k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu, o kosztach postępowania rozstrzygając na 
podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.