I CZ 30/14

Sygn. akt I CZ 30/14
POSTANOWIENIE
Dnia 6 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Mirosław Bączyk
‎
SSN Barbara Myszka
w sprawie z powództwa A. M.
‎
przeciwko Poczta Polska S.A.
‎
o zapłatę,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
‎
w Izbie Cywilnej w dniu 6 czerwca 2014 r.,
‎
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w W.
‎
z dnia 8 sierpnia 2012 r.,
odrzuca zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił zażalenie powódki A.M. od postanowienia tego Sądu z dnia 18  kwietnia 2012 r. odrzucającego jej skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z  dnia 3 listopada 2011 r. Sąd wyjaśnił w uzasadnieniu, że zażalenie podlegało odrzuceniu jako nieopłacone, ponieważ opłata od niego nie została uiszczona w  terminie tygodniowym, wyznaczonym w art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr  90, poz. 594 ze zm.), biegnącym od doręczenia profesjonalnemu pełnomocnikowi powódki postanowienia o oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Powódka wniosła zażalenie na to postanowienie, domagając się jego uchylenia i merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
W sprawie niniejszej powódka domagała się zasądzenia od pozwanej Poczty Polskiej S.A. kwoty 20 600 zł z tytułu zadośćuczynienia za naruszenie jej dóbr osobistych w związku z zagubieniem przez pozwaną przesyłki z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz z tytułu odszkodowania za poniesienie strat finansowych w związku z nieprawidłowościami w doręczeniu przesyłki sądowej wysłanej do powódki przez Sąd Okręgowy w K. Powództwo zostało oddalone wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 30 marca 2011 r., oddalona została również apelacja powódki – wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 listopada 2011 r. Powódka zaskarżyła wyrok Sądu odwoławczego skargą kasacyjną, odrzuconą jako niedopuszczalną z powodu zbyt niskiej wartości przedmiotu zaskarżenia. Następnie złożyła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, które zostało odrzucone postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2012 r., zaskarżonym rozpatrywanym obecnie zażaleniem.
Zgodnie z postanowieniem art. 394
1
§ 1, 1
1
i 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, ponadto przysługuje w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z  wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398
1
k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.
Zaskarżone przez powódkę postanowienie z dnia 8 sierpnia 2012 r.  należy do wymienionych w art. 394
1
§ 2 k.p.c. postanowień kończących postępowanie w  sprawie, jego treścią jest bowiem odrzucenie zażalenia na postanowienie o  odrzuceniu skargi kasacyjnej, nie została jednak spełniona konieczna koniunktywna przesłanka dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawie. Wartość przedmiotu zaskarżenia wyznaczona wartością dochodzonej przez powódkę kwoty pieniężnej, nie sięga minimum określonego w art. 398
2
§ 1 k.p.c., ponieważ jest niższa niż 50.000 zł. Nie jest to również zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
Z tych przyczyn zażalenie powódki podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne (art. 394
1
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 398
21
, art. 373 i art. 370 k.p.c.).