I CZ 24/10

Sygn. akt I CZ 24/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 19 maja 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący) 
SSN Krzysztof Pietrzykowski 
SSA Jan Futro (sprawozdawca) 
 
w sprawie z powództwa M. M. 
przeciwko PGE Zakładowi Energetycznemu (...) Spółce Akcyjnej 
z siedzibą w W. oraz PGE Dystrybucji (…) Spółce z o.o. w W. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2010 r., 
zażalenia powódki  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 2 grudnia 2009 r., 
sygn. akt I ACa (…), 
 
oddala zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 17 września 2009 r. oddalił apelację powódki M. 
M. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 grudnia 2008 r. w sprawie o zapłatę 
kwot wynoszących łącznie 163 200 zł wraz z odsetkami ustawowymi. 
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
kasacyjną powódki od tego wyroku. 
W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny wskazał, że ani powódka, ani jej pełnomocnik 
nie wnieśli o doręczenie odpisu wyroku Sądu Apelacyjnego wraz z uzasadnieniem, a 
zgodnie z art. 3985 § 1 w zw. z art. 387 § 3 k.p.c. powódka miałaby możliwość 

 
2 
wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku tylko wówczas, gdyby w terminie 
tygodniowym od jego ogłoszenia zażądała doręczenia jego odpisu wraz z 
uzasadnieniem. Sąd ten uznał więc, że skarga kasacyjna wniesiona przez powódkę 
podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. 
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła powódka, żądając jego uchylenia i 
przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. 
W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że Sąd ten błędnie zastosował art. 3985 § 1 
w zw. z art. 387 § 3 k.p.c., pomijając art. 387 § 4 k.p.c., który przewiduje możliwość 
wniesienia skargi kasacyjnej pomimo braku doręczenia stronie orzeczenia Sądu drugiej 
instancji z uzasadnieniem. 
Ponadto podniosła, że pełnomocnikowi powódki nie zostało doręczone 
zawiadomienie o terminie rozprawy przed Sądem Apelacyjnym, a nadto, że skarga 
została wniesiona z zachowaniem dwumiesięcznego terminu liczonego od dnia 
ogłoszenia wyroku tego Sądu. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 
Podniesiona przez żalącą kwestia niezawiadomienia jej pełnomocnika o terminie 
rozprawy apelacyjnej mogła ewentualnie wchodzić w grę jako zarzut nieważności 
postępowania polegający na pozbawieniu powódki możności obrony jej praw (art. 379 
pkt 5 k.p.c.). 
Pełnomocnik powódki, należycie przez nią umocowany do działania za nią przed 
Sądem Apelacyjnym, został jednak prawidłowo zawiadomiony o rozprawie przed tym 
Sądem w dniu 17 września 2009 r. Przesyłka zawierająca zawiadomienie została 
bowiem wysłana na adres pełnomocnika powódki podany w apelacji, a następnie 
zwrócona w sposób zgodny z § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 
czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez 
pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm.). 
Sąd Apelacyjny prawidłowo zatem uznał zawiadomienie za skutecznie doręczone 
na podstawie art. 139 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 6 lipca 2000 r., V CKN 
1159/2000, OSNC 2001 r. Nr 1, poz. 12.). Przed tym Sądem nie zachodziła więc 
konieczność odroczenia rozprawy (art. 214 § 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.) i pozbawienie 
powódki możności obrony jej praw skutkujące nieważnością postępowania nie miało 
miejsca. 
Nie są zasadne również pozostałe zarzuty podniesione przez żalącą. 

 
3 
Zgodnie z art. 3985 § 1 k.p.c., skargę kasacyjną wnosi się w terminie dwóch 
miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Na 
podstawie art. 387 § 3 k.p.c. orzeczenie sądu drugiej instancji z uzasadnieniem doręcza 
się stronie, która w terminie tygodniowym od ogłoszenia jego sentencji zażądała takiego 
doręczenia (chyba, że działała bez pełnomocnika będącego adwokatem, radcą 
prawnym lub rzecznikiem patentowym i była nieobecna przy ogłoszeniu na skutek 
pozbawienia wolności), a jeśli ogłoszenia nie było – doręcza się stronom z urzędu w 
terminie tygodniowym od sporządzenia uzasadnienia. Stąd jeżeli doręczenie orzeczenia 
sądu drugiej instancji wraz z uzasadnieniem nie następuje z urzędu, strona, która przed 
upływem tygodnia od ogłoszenia jego sentencji nie zażądała takiego doręczenia, nie jest 
uprawniona do wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienie SN z dnia 19 kwietnia 
1999 r., II CZ 23/99, OSNC 1999 r. Nr 11, poz. 195, postanowienie SN z dnia 11 grudnia 
1996 r., I PKN 45/96, OSNAPiUS 1997 r. Nr 14, poz. 254). 
Ponieważ ani powódka, ani jej pełnomocnik nie zażądali doręczenia wyroku Sądu 
Apelacyjnego wraz z uzasadnieniem w terminie tygodniowym od ogłoszenia jego 
sentencji (czego żaląca nawet nie kwestionuje), a wyrok ten ogłoszony został na 
rozprawie przed tym Sądem w dniu 17 września 2009 r., Sąd ten prawidłowo uznał, że 
zgodnie z art. 3985 § 1 w zw. z art. 387 § 3 k.p.c. powódka nie jest uprawniona do 
wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku, a wniesiona przez nią skarga, jako 
niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. 
Wbrew twierdzeniom żalącej Sąd Apelacyjny nie naruszył art. 378 § 4 k.p.c. 
przewidującego wniesienie skargi kasacyjnej od orzeczenia, którego uzasadnienie nie 
zostało sporządzone. Przepis ten bowiem, jako przepis szczególny, znajduje 
zastosowanie jedynie wówczas, gdy nie znajduje zastosowania art. 378 § 3 k.p.c. 
Oznacza to, że art. 378 § 4 k.p.c. odnosi się wyłącznie do skargi kasacyjnej wniesionej 
przez Prokuratora Generalnego lub Rzecznika Praw Obywatelskich (por. postanowienie 
SN z dnia 29 października 2007 r., II PZ 45/2007, OSNP 2009 r. Nr 1-2, poz. 14). 
Z tych przyczyn na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. 
Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.