I CZ 201/04

Sygn. akt I CZ 201/04 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 4 lutego 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Gerard Bieniek (przewodniczący) 
SSN Józef Frąckowiak 
SSA Dariusz Zawistowski (sprawozdawca) 
 
w sprawie z wniosku R.(…) AG z siedzibą w W. i L.(…) Inc. z siedzibą w USA 
przy uczestnictwie C. (…) Spółka z o.o. z siedzibą w W. 
o ogłoszenie upadłości, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lutego 2005 r., 
zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 października 
2004 r., sygn. akt XV GZ (…), 
 
oddala zażalenie 
 
Uzasadnienie 
 
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w W. odrzucił kasację dłużnika na 
postanowienie tego Sądu z dnia 20.07.2004 r., którym oddalono jego zażalenie na 
postanowienie Sądu Rejonowego W. o ogłoszeniu upadłości dłużnika. Sąd Okręgowy 
przyjął, że kasacja nie została opłacona w terminie. Przepisy rozporządzenia Ministra 
Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie określenia wysokości wpisów w 
sprawach cywilnych przewidywały dla kasacji dłużnika wpis stały. Wpis ten nie został 
opłacony 
przy 
wniesieniu 
kasacji. 
Dlatego 
też 
kasację 
sporządzoną 
przez 
kwalifikowanego pełnomocnika należało odrzucić bez jego wzywania do opłacenia 
kasacji. 
W zażaleniu na zaskarżone postanowienie dłużnik wniósł o jego uchylenie 
zarzucając naruszenie art. 17 i art. 29 ustawy o kosztach sądowych w sprawach 

 
 
2 
cywilnych oraz § 55, 56 i 58 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17.12.1996 
r. w sprawie określenia wysokości wpisów w sprawach cywilnych przez przyjęcie, iż od 
kasacji dłużnika powinien być pobrany wpis stały. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach 
cywilnych nie definiują pojęcia wpisu stałego. Art. 29 tej ustawy wymienia jedynie wpis 
stały jako stosowany obok innych rodzajów wpisów, zaś art. 37 upoważnia Ministra 
Sprawiedliwości do określenia w drodze rozporządzenia wysokości wpisów w 
poszczególnych rodzajach spraw. 
Biorąc pod uwagę treść powołanych wyżej przepisów ustawy o kosztach 
sądowych w sprawach cywilnych i przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 
określającego wysokość wpisów należy przyjąć, że cechą wpisu stałego jest oznaczenie 
jego wysokości za pomocą określonej kwoty pieniężnej dla danego rodzaju sprawy. Dla 
istoty wpisu stałego nie jest zaś istotna metoda, która posłużyła do jego oznaczenia. 
Jeśli zatem treść powołanego wyżej rozporządzenia określa wpis stały dla 
wniosku o ogłoszenie upadłości (§ 55 punkt 1 rozporządzenia) i jednocześnie jego § 20 
ustęp 1 stwierdza, że od kasacji pobiera się taki sam wpis, jak od wniosku o wszczęcie 
postępowania to nie budzi wątpliwości, iż wpis od kasacji w sprawie wszczętej na 
podstawie wniosku o ogłoszenie upadłości ma również charakter wpisu stałego. 
Przy konstrukcji § 7 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie 
określenia wysokości wpisów w sprawach cywilnych zbędne byłoby powtarzanie, w 
przypadku każdego z wymienionych w tych przepisach środków zaskarżenia, wysokości 
wpisu stałego dla tych kategorii spraw, w których wpis stały został już określony dla pism 
wszczynających postępowanie. Sąd Okręgowy trafnie ocenił zatem, że kasacja dłużnika 
podlega opłacie w wysokości stałej, choć § 55 wspomnianego wcześniej rozporządzenia 
nie wymienia wprost kasacji w sprawie o ogłoszenie upadłości jako pisma, od którego 
pobierany jest wpis w wysokości stałej. Jego nieuiszczenie skutkowało odrzuceniem 
kasacji, jako nienależycie opłaconej (art. 3935 k.p.c. i art. 17 ustawy o kosztach 
sądowych w sprawach cywilnych). 
Z 
przyczyn 
wyżej 
wskazanych 
zażalenie 
dłużnika 
było 
pozbawione 
uzasadnionych podstaw i podlegało oddaleniu w oparciu o treść art. 39319, 385 i 397 § 2 
k.p.c.