V CZ 39/10

Sygn. akt V CZ 39/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 18 czerwca 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący) 
SSN Irena Gromska-Szuster 
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca) 
 
w sprawie ze skargi Fundacji „C.(...)” 
w J. w likwidacji 
o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Prezydenta 
Miasta J. 
przeciwko Fundacji „C.(...)” w J. w likwidacji 
o zapłatę, 
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 11 grudnia 2002 r., 
sygn. akt I ACa (…) 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 czerwca 2010 r., 
zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 22 lutego 2010 r., 
sygn. akt I ACa (…), 
 
oddala zażalenie i zasądza od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii 
Generalnej Skarbu Państwa 2.700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu 
kosztów postępowania zażaleniowego. 
 
Uzasadnienie 
 
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 22 lutego 2010 r. odrzucił skargę 
pozwanej Fundacji „C.(...)” o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym 

 
2 
wyrokiem tego Sądu z dnia 11 grudnia 2002 r., oddalającym jej apelację od wyroku 
Sądu Okręgowego w J. z dnia 9 lipca 2002 r., uwzględniającego powództwo Skarbu 
Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta J. o zapłatę należności z tytuły 
użytkowania wieczystego, jako wniesioną po upływie przepisanego terminu (art. 410 § 1 
k.p.c.). 
Sąd Apelacyjny stwierdził, że skarga została wniesiona 15 stycznia 2010 r., a 
więc po upływie pięcioletniego terminu liczonego od uprawomocnienia się zaskarżonego 
wyroku, przy czym nie została ona oparta ani na podstawie pobawienia skarżącej 
możności działania, ani na podstawie związanej z jej nienależytą reprezentacją (art. 408 
k.p.c.). 
W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwana wniosła o jego uchylenie, 
podnosząc zarzuty naruszenia art. 328 § 2 w związku z art. 361 k.p.c. oraz art. 5 k.c. 
przez pominięcie - jako okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania - 
konieczności wyeliminowania z obrotu wyroku rażąco naruszającego prawo, a także art. 
401 pkt 2 w związku z art. 408 k.p.c. przez nieuwzględnienie faktu, że w postępowaniu 
objętym skargą pozwana nie była należycie reprezentowana. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. 
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi o wznowienie 
postępowania sąd ma obowiązek skontrolować, czy spełnione zostały konieczne 
warunki umożliwiające przeprowadzenie takiej oceny. Jednym z takich warunków jest 
wniesienie skargi w przepisanym terminie. Na tym wstępnym etapie postępowania, 
przewidzianym w art. 410 k.p.c., sąd nie ocenia zasadności skargi ani trafności 
powołanej w niej podstawy. 
Zgodnie z art. 407 § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie 
trzech miesięcy, przy czym termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się 
o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak 
należytej reprezentacji – od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ 
lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarga nie może być jednak skutecznie wniesiona po 
upływie pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku, z wyjątkiem wypadku, gdy strona 
była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana (art. 408 
k.p.c.). 
Skarżąca w skardze o wznowienie postępowania powołała się na wyrok Sądu 
Rejonowego w J. z dnia 14 grudnia 2009 r., który – w jej ocenie – zaświadcza, że w 

 
3 
okresie objętym zaskarżonym wyrokiem nie była użytkownikiem wieczystym. Tak 
sformułowana podstawa wznowienia postępowania odpowiada formalnie podstawie 
określanej w art. 403 § 2 k.p.c. Stwierdzenie to ma kluczowe znaczenie dla oceny 
podniesionych w zażaleniu zarzutów. 
Dokonując badania zachowania terminu do wniesienia skargi - w ramach jej 
wstępnego badania – sąd ocenia spełnienia tego warunku wyłącznie przez pryzmat 
wskazanej w skardze podstawy wznowienia. Termin do wniesienia skargi uregulowany 
został bowiem w ścisłym powiązaniu z podstawą wznowienia, zaś sąd wznowieniowy 
jest – jak to wynika z art. 412 § 1 k.p.c. - związany granicami podstaw wznowienia i nie 
może brać pod uwagę podstaw nie wskazanych w skardze (por. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 6 grudnia 2005 r. I CZ 138/05, niepubl.). 
Sąd Apelacyjny, badając zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie 
postępowania, nie był zatem władny rozważyć, czy skarżąca była pozbawiona możności 
działania lub nie była należycie reprezentowana. Nie mógł też – z uwagi na wskazany 
wyżej ściśle określony zakres wstępnego badania skargi - dokonać oceny zaskarżonego 
wyroku z punktu widzenia jego zgodności z prawem i zasadami współżycia 
społecznego. Trzeba przy tym podkreślić, że wadliwość orzeczenia wynikająca z obrazy 
prawa materialnego nie może być kwalifikowana jako ustawowa podstawa wznowienia 
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2007 r., V CZ 25/27, niepubl.). 
Podniesione w zażaleniu zarzuty, oparte na odmiennym założeniu, nie mogły 
więc wywrzeć zamierzonego skutku. 
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 3941 § 3 w związku z art. 
39814 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.