I CZ 20/09

Sygn. akt I CZ 20/09 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 14 maja 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Antoni Górski (przewodniczący) 
SSN Wojciech Katner 
SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca) 
 
w sprawie ze skargi W.Ż. o wznowienie postępowania 
w sprawie z powództwa W.Ż. 
przeciwko F. S.A.  
o uchylenie uchwał walnego zgromadzenia akcjonariuszy, zakończonej  
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego  
z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt [...],  
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 maja 2009 r., 
zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
1. oddala zażalenie; 
2. przyznaje adwokatowi J.K. od Skarbu Państwa – Sądu 
Apelacyjnego kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych 
powiększoną o 22% podatku VAT tytułem nieopłaconej 
pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w 
postępowaniu zażaleniowym. 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
 
Dnia 21 lipca 2008 r. W.Ż. wniósł skargę o wznowienie postępowania 
prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 13 marca 2008 r. 
w sprawie z jego powództwa przeciwko F. S.A. o uchylenie uchwał walnego 
zgromadzenia akcjonariuszy. Skarżący zarzucił pozbawienie go udziału w sprawie, 
nierozpoznanie 
jego 
odrębnej 
apelacji, 
niepowiadomienie 
go 
o zmianie 
pełnomocnika z urzędu i brak kontaktu ze strony pełnomocnika z powodem oraz 
działanie pełnomocnika bez uzgodnień z powodem, obrazę zastosowanych w 
sprawie przepisów kodeksu spółek handlowych, wydanie wyroku przez sędziów 
Sądu Apelacyjnego Z.C. i I.F., którzy „sprzeniewierzyli się ustawom i Konstytucji RP 
wydając orzeczenie osłaniające przestępstwo sądowe oraz rabunkową działalność 
zarządu „D.” i pozbawienie powoda prawa do składania wniosków o wyłączenie 
wymienionych sędziów. 
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 18 września 2008 r. odrzucił skargę 
o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu podkreślił, że niniejsza skarga o 
wznowienie postępowania podlega odrzuceniu z uwagi na brak ustawowej 
podstawy do jej wniesienia. Skarżący zarzuca nieważność postępowania, brak jest 
jednakże podstaw, by uznać za zasadne jego twierdzenie, że strona była 
pozbawiona możności obrony swych praw. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, skarżący 
praktycznie nie powołuje żadnych okoliczności, które można by rozpatrywać w 
kontekście ograniczenia jego praw strony do obrony czy też reprezentowania 
swoich 
interesów. 
Skarżący 
w 
toku 
postępowania 
korzystał 
w pełni 
z 
przysługujących mu uprawnień. Podnoszona okoliczność, że pełnomocnik 
skarżącego nie konsultował się z nim, nie może stanowić podstawy do żądania 
wznowienia postępowania. Ustanowienie pełnomocnika procesowego przez Sąd 
jest równoznaczne z udzieleniem takiego pełnomocnictwa przez stronę, a działanie 
na podstawie tego umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla 
reprezentowanego. Dlatego ewentualne zaniedbania pełnomocnika procesowego 
strony nie mogą być uznane za przyczynę nieważności w rozumieniu art. 401 pkt 2 
k.p.c. (postanowienie SN z dnia 24 lutego 2006 r., II CZ 1/06, niepubl.). Odnosząc 

 
3 
się do podstawy wznowienia wskazanej w art. 401 pkt 1 k.p.c., Sąd Apelacyjny 
uznał, że skarżący nie wykazał, żadnych podstaw uzasadniających żądanie 
wyłączenia sędziów Sądu Apelacyjnego Z.C. oraz I.F. Również zarzut wydania 
orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie z naruszeniem art. 423 § 2 k.s.h. 
przez obciążenie W.Ż. kosztami zastępstwa procesowego, co, zdaniem 
skarżącego, jest konsekwencją obrazy art. 426 k.s.h., nie może być traktowany jako 
podstawa do żądania wznowienia postępowania. 
W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego skarżący zarzucił 
naruszenie art. 410 k.p.c. przez merytoryczną ocenę zasadności skargi 
o wznowienie postępowania, mimo, że przepis ten upoważnia sąd tylko do 
dokonania formalnej oceny skargi. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 410 k.p.c., skarga o wznowienie postępowania podlega 
badaniu wstępnemu. Przedmiotem badania Sądu na podstawie cytowanego 
przepisu jest zachowanie terminu oraz stwierdzenie istnienia jednej z ustawowych 
podstaw wznowienia. Stwierdzenie to nie ogranicza się do badania, czy wskazane 
w skardze okoliczności odpowiadają ustawowym podstawom wznowienia, ale 
obejmuje ustalenie, czy podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje. Skarga 
o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, jeżeli w okolicznościach 
konkretnej sprawy podana podstawa nie zostanie przez Sąd stwierdzona (zob. 
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, Biul. SN 
2005, nr 9).  
Wbrew stanowisku powoda, Sąd drugiej instancji nie badał zasadności 
skargi o wznowienie postępowania pod względem merytorycznym, lecz dokonał 
wyłącznie formalnej oceny, czy skarga ta opiera się na ustawowej podstawie 
wznowienia. Badania skargi w tym zakresie Sąd dokonał na posiedzeniu niejawnym 
stosownie do wymagania art. 410 § 1 k.p.c. Żadna zaś ze wskazanych przez 
powoda okoliczności nie stanowi ustawowej podstawy wznowienia postępowania. 
Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w związku 
z art. 3941 § 2 i 3 k.p.c.). 
 

 
4