I CZ 20/07

Sygn. akt I CZ 20/07 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 27 kwietnia 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian 
SSN Dariusz Zawistowski 
 
 
w sprawie z powództwa Z.O. 
przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezesa Sądu Okręgowego  
w W. 
o ochronę dóbr osobistych, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2007 r., 
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 8 stycznia 2007 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie powoda 
Z.O. od postanowienia tego Sądu za dnia 14  listopada 2006 r., którym to 
postanowieniem odrzucono kasację powoda. Z  uzasadnienia zaskarżonego 
postanowienia wynika, że powód wniósł opłatę w  wysokości 30 zł. Wezwany przez 
Sąd do wskazania które z roszczeń (niepieniężne, czy pieniężne) zostało opłacone 
kwotą 30 zł, pełnomocnik powoda wyjaśnił, że opłata 30 zł stanowi opłatę 
podstawową, dokonaną na podstawie art. 14 ust. 3 w związku z  art. 99 ustawy z 
dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w   sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, 
poz. 1398 ze zm.). W tej sytuacji Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie jako nie 
opłacone należycie. Pełnomocnik powoda wniósł zażalenie na to postanowienie, 
domagając się jego uchylenia, zarzucając Sądowi niewłaściwe zastosowanie art. 
1302 2 k.p.c. oraz art. 395 § 2 k.p.c. i art. 99 u.k.s.c., a powód wniósł dodatkową 
opłatę w wysokości 120 zł jako uzupełnienie należnej od zażalenia opłaty sądowej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Tak jak wskazuje na to powód w uzasadnieniu zażalenia, jeżeli zażalenie 
okazuje się oczywiście zasadne, to nie podlega ono opłacie, a opłatę sądową już 
uiszczoną zwraca się stronie (art. 99 u.k.s.c.). Nie ulega także wątpliwości, że o tym 
czy zażalenie jest oczywiście uzasadnione w rozpoznawanej sprawie decyduje 
bądź Sąd Apelacyjny, bądź już na etapie odwoławczym Sąd Najwyższy. 
Stanowisko Sądu Apelacyjnego jest jednoznaczne, gdyż nie uznał on argumentów 
powoda i  przekazał jego zażalenie do Sądu Najwyższego. Przede wszystkim 
należy więc ustalić, czy rzeczywiście zarzuty które powód kieruje przeciwko 
ustaleniu wysokości opłat od wniesionego przez niego środka zaskarżenia 
(zażalenia) są trafne, a  wobec tego wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego, jego 
zażalenie jest oczywiście zasadne. 
Podstawą zarzutów formułowanych przez powoda jest jego interpretacja 
art. 1302 k.p.c. Wbrew jednak jego wywodom przepis ten, szczególnie wzajemna 

 
3 
relacja art. 1302 § 1 do art. 1302 § 3 k.p.c. nie nastręczaj ą takich wątpliwości 
interpretacyjnych, które wykluczałyby ich stosowanie. Oba powołane przepisy 
posługują się zwrotem „pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub 
rzecznika patentowego". Jednakże w 1302 § 3 k.p.c. mowa jest tylko o pismach, 
będących środkami odwoławczymi lub środkami zaskarżenia, które zostały 
wyraźnie wymienione w tym przepisie: apelacja, zażalenie, skarga kasacyjna, 
skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw 
od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skarga na orzeczenie 
referendarza sądowego. Nie można więc twierdzić, że zakres art. 1302 § 1 jest taki 
sam jak art. 1302 § 3 k.p.c. Jeżeli nie zostanie należycie opłacone pismo 
procesowe wniesione przez adwokata, które nie jest jednym z pism wymienionych 
w art. 1302 § 3 k.p.c., to skutek tego reguluje art. art. 1302 § 2 k.p.c. Natomiast 
w  razie gdy adwokat wnosi pismo zawierające zażalenie, które podlega opłacie 
w   wysokości stałej lub stosunkowej i jest ono nienależycie opłacone, to zgodnie 
z  art.  1302 § 3 k.p.c. sąd odrzuca je bez wezwania do uiszczenia należnej opłaty. 
Dokonana powyżej analiza przepisów regulujących wnoszenie opłat 
wskazuje, że zażalenie powoda nie było oczywiście uzasadnione. W tej sytuacji 
stanowisko Sądu Apelacyjnego zawarte w zaskarżonym postanowieniu uznać 
należy za zgodne z prawem. 
Mając na względzie, że zarzuty podniesione w zażaleniu okazały się 
nieuzasadnione Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 
3941 §  3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.