I CZ 168/10

Sygn. akt I CZ 168/10 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 28 stycznia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący) 
SSN Marta Romańska (sprawozdawca) 
SSN Krzysztof Strzelczyk 
 
 
w sprawie z powództwa Piotra R. 
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "P. M." w W. 
o uchylenie uchwał, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej 
w dniu 28 stycznia 2011 r., 
zażalenia powoda na postanowienie zawarte w pkt I wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 24 czerwca 2010 r.,  
 
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
 
W punkcie I wyroku z 24 czerwca 2010 r. Sąd Apelacyjny postanowił o 
odrzuceniu apelacji powodów od wyroku Sądu Okręgowego z 27 sierpnia 2009 r. w 
części oddalającej powództwo o uchylenie uchwały nr 14/2003 Spółdzielni 
Mieszkaniowej „P. M.” w W. Rozstrzygnięcie to wydane zostało z uwagi na brak 
wskazania przez powodów wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie, co do 
której Sąd Apelacyjny uznał, iż jest sprawą o prawa majątkowe. 
 
W zażaleniu z 18 września 2010 r. Piotr R. wniósł o uchylenie tego 
postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi 
Apelacyjnemu z pozostawieniem mu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania 
odwoławczego. Zaskarżanemu orzeczeniu zarzucił: - naruszenie art. 42 prawa 
spółdzielczego (dalej jako: p.s.) oraz art. 19 k.p.c. przez uznanie zaskarżonej 
uchwały spółdzielni za mającą charakter majątkowy; - art. 375 k.p.c. w zw. z art. 
373 k.p.c. przez wyznaczenie rozprawy, a dopiero następnie odrzucenie apelacji; - 
art. 328 § 2 k.p.c. przez brak wskazania powodów, dla których uchwale nr 14/2003 
przypisany został charakter majątkowy; - art. 383 k.p.c. przez wezwanie powodów 
do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, co oznaczałoby rozszerzenie ich 
żądania w postępowaniu drugoinstancyjnym, w sytuacji, gdy w pierwszej instancji 
sprawa była uznawana za mającą charakter niemajątkowy. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
 
Za utrwalony w dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego uznać 
należy pogląd, zgodnie z którym dla oceny, czy sprawa o uchylenie lub ustalenie 
nieważności uchwały organu spółdzielni jest sprawą o prawa majątkowe czy też 
o prawa niemajątkowe, decydujące znaczenie ma przedmiot zaskarżonej uchwały 
(tak Sąd Najwyższy m.in. w postanowieniach z 27 listopada 2007 r., IV CZ 87/07, 
niepubl. z 24 października 2008 r., V CSK 201/08, niepubl., z 5 grudnia 2008 r., 
III CZ 39/08, niepubl. z 19 sierpnia 2009 r., III CZ 32/09, niepubl. i z 22 października 
2010 r., V CSK 160/10, niepubl.). Analogiczny pogląd wyrażony został także 
w odniesieniu do spraw o uchylenie uchwał wspólnot mieszkaniowych (por. 
uchwały Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2004 r., III CZP 100/03, OSNC 

 
3 
2005, nr 12, poz. 129 oraz z 9 grudnia 2005 r., III CZP 111/05, OSNC 2006, nr 
11, poz. 183). 
Uchwała nr 14/2003 Spółdzielni Mieszkaniowej „P. M.” w W., której uchylenia 
żądali powodowie, dotyczyła zmiany statutu Spółdzielni. Pod względem 
przedmiotowym miała ona jednak charakter niejednorodny, obejmując zarówno 
postanowienia regulujące sferę praw i obowiązków majątkowych członków 
spółdzielni (m. in. obowiązku i terminu uiszczania opłat eksploatacyjnych – § 8 pkt 4 
i 5 statutu), jak również kwestii, którym nie można przypisać charakteru 
majątkowego (m.in. określenia celów spółdzielni – § 4 statutu). Należy także wziąć 
pod uwagę, że ogólną materią uchwały jest w tym wypadku ukształtowanie zasad 
funkcjonowania spółdzielni oraz praw i obowiązków wspólnych dla wszystkich jej 
członków, co nadaje jej charakter w przeważającej mierze organizacyjny. Z tego 
powodu, nie można podzielić zapatrywania Sądu Apelacyjnego, iż sprawa 
o uchylenie tej uchwały była sprawą o prawa majątkowe. 
 
 
Podzielić należy również zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. Uzasadnienie 
zaskarżonego 
orzeczenia 
nie 
wskazuje 
bowiem 
żadnych 
argumentów, 
na podstawie których sprawa w zakresie żądania uchylenia uchwały nr 14/2003 
została uznana za mającą charakter majątkowy. Uniemożliwia to tym samym ocenę 
poprawności rozumowania leżącego u podstaw zaskarżonego orzeczenia i jego 
kontrolę w ramach postępowania zażaleniowego, co stanowi uchybienie Sądu 
Apelacyjnego (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 25 lutego 2010 r., 
V CZ 7/10, niepubl.). 
  
Nie 
można 
natomiast 
przychylić 
się 
do 
twierdzenia 
skarżącego, 
iż odrzucenie przez Sąd Apelacyjny apelacji dopiero po wyznaczeniu rozprawy, nie 
zaś na posiedzeniu niejawnym stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego. 
Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.c. w zw. z art. 373 k.p.c., Sądowi przysługuje bowiem 
możliwość wyznaczenia rozprawy, niezależnie od zastrzeżenia w przepisie 
szczególnym rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym.  
Nie można także podzielić zarzutu wydania zaskarżonego postanowienia 
z naruszeniem art. 383 k.p.c. – oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia nie 
prowadziłoby w tym wypadku do rozszerzenia żądania pozwu, którego 

 
4 
przedmiotem było uchylenie uchwały. Należy przy tym zauważyć, że odmienny stan 
faktyczny w powołanym przez skarżącego wyroku Sądu Najwyższego z 10 maja 
1999 r., I PKN 177/99 OSNP 2000, nr 14, poz. 551), nie pozwala na odniesienie 
zawartych w nim uwag do niniejszej sprawy. 
 
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. 
orzeczono jak w postanowieniu.