I CZ 159/11

Sygn. akt I CZ 159/11 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 3 lutego 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jan Górowski (przewodniczący) 
SSN Barbara Myszka 
SSN Marta Romańska (sprawozdawca) 
 
w sprawie z powództwa A. L. 
przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w W. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2012 r., 
zażalenia powoda na postanowienie w przedmiocie kosztów procesu 
zawarte w punkcie I., 2, oraz III. wyroku Sądu Okręgowego  
z dnia 5 września 2011 r.,  
 
 
1)      odrzuca zażalenie w części dotyczącej rozstrzygnięcia  
o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego; 
2) 
zmienia zaskarżone postanowienie w pkt III w ten sposób, 
że zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.700 
(tysiąc 
siedemset) 
zł 
tytułem 
kosztów 
postępowania 
apelacyjnego; 
3) 
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 300 (trzysta) 
zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego. 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Wyrokiem z 5 września 2011 r. Sąd Okręgowy uwzględnił w przeważającej 
części apelację powoda oraz w całości apelację pozwanego i zmienił zaskarżony 
wyrok Sądu Rejonowego, postanowieniem zawartym w punkcie I. 2., zasądzając 
2.917 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego, zaś 
postanowieniem zawartym w punkcie III zniósł wzajemnie pomiędzy stronami 
koszty postępowania apelacyjnego. Jako podstawę rozstrzygnięcia o koszach 
postępowania w drugiej instancji wskazał on art. 100 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c., 
uzasadniając jego zastosowanie częściowym uwzględnieniem żądań zgłoszonych 
w postępowaniu apelacyjnym przez każdą ze stron.  
W 
zażaleniu 
na 
te 
postanowienia 
powód 
zarzucił 
nieprawidłowe 
zastosowanie art. 100 zd. 2 k.p.c. pomimo okoliczności, że pozwany uległ co do 
żądań powoda niemal w całości, ewentualnie zaś niezastosowanie art. 100 zd. 1 
in   fine k.p.c. przez brak dokonania stosunkowego rozdzielenia kosztów 
postępowania. Na tej podstawie skarżący wniósł o zmianę postanowienia 
zawartego w punkcie I.2. przez zasądzenie na jego rzecz od pozwanego 
dodatkowo kwoty 790 zł oraz postanowienia zawartego w punkcie III przez 
zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kwoty 1.700 zł oraz o zasądzenie kosztów 
postępowania apelacyjnego.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
W części dotyczącej postanowienia zawartego w punkcie I.2. wyroku 
z 2 września 2011 r. zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. 
Zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na 
postanowienia sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były 
przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie o kosztach 
postępowania w pierwszej instancji wydane w konsekwencji orzeczenia 
reformatoryjnego w postępowaniu apelacyjnym nie zalicza się do orzeczeń 
zaskarżalnych zażaleniem do Sądu Najwyższego, dotyczy ono bowiem kosztów, 
które 
stanowiły 
przedmiot 
rozstrzygnięcia 
Sądu 
pierwszej 
instancji 

 
3 
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 stycznia 2011 r., IV CZ 103/10, 
nie publ. oraz z 12 maja 2011 r., III CZ 22/11, nie publ.). 
W odniesieniu natomiast do drugiego z zaskarżonych postanowień, 
zażalenie 
jest 
zasadne. 
Zgodnie 
z 
konsekwentnym 
stanowiskiem 
Sądu 
Najwyższego, koszty postępowania ustalane są stosownie do zakresu, w jakim 
uwzględnione zostało żądanie powoda zgłoszone w sprawie, nie zaś jedynie 
w odniesieniu do treści rozstrzygnięcia wydanego w danej instancji (por. m.in. 
postanowienie Sądu Najwyższego z 3 grudnia 2010 r., I CZ 120/10, nie publ. oraz 
z 16 lutego 2011 r., II CZ 203/10, nie publ.). Zgodnie z ostatecznym wynikiem 
postępowania, ustalonym wyrokiem Sądu Okręgowego z 5 września 2011 r., powód 
uzyskał całość dochodzonej należności głównej (20.000 zł) oraz odsetki naliczane 
od 2 maja 2005 r. Pozwany, w wyniku uwzględnienia apelacji, wygrał natomiast 
sprawę jedynie co do zmiany początkowej daty naliczania odsetek: z 9 kwietnia 
2004 r. na 2 maja 2005 r. 
W konsekwencji, sprawa w przeważającej mierze została wygrana przez 
powoda, co wykluczało możliwość zastosowania art. 100 zd. 1 in principio k.p.c. 
i wzajemne zniesienie na tej podstawie kosztów postępowania apelacyjnego 
pomiędzy stronami. Stopień uwzględnienia roszczeń obu stron uzasadnia 
natomiast obciążenie strony pozwanej obowiązkiem zwrotu na rzecz powoda 
kosztów postępowania apelacyjnego w łącznej kwocie 1.700 zł, na którą składa się: 
500 zł tytułem opłaty od apelacji oraz 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa 
procesowego stosownie do § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia 
Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności 
adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy 
prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). 
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. 
oraz art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu, 
o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i art. 108 § 2 
k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. 
oraz § 13 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 
z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia 

 
4 
przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu 
(Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).