I CZ 15/06

Sygn. akt I CZ 15/06 
 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 27 kwietnia 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
SSN Tadeusz Żyznowski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Zbigniew Kwaśniewski 
SSN Krzysztof Pietrzykowski 
 
 
w sprawie z powództwa "D." Spółki z o.o. w W. 
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "O." w W. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 27 kwietnia 2006 r., 
zażalenia strony powodowej  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 2 lutego 2006 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
 
 
 
Sąd Apelacyjny – zaskarżonym postanowieniem – odrzucił skargę kasacyjną 
powodowej Spółki D. motywując, iż skarga ta nie spełnia wymagania 
przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. 
 
W złożonym zażaleniu strona powodowa wnosiła o uchylenie zaskarżonego 
postanowienia i dowodziła, że w treści skargi kasacyjnej wykazała istnienie 
przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Stosownie do powołanego w zażaleniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga 
kasacyjna spełnia wymaganie przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jeżeli 
zawiera argumentację pozwalającą na przyjęcie, że jest ona oczywiście 
uzasadniona. Skoro ustawodawca posłużył się wymaganiem oczywistości co do 
zasadności skargi kasacyjnej, to uzasadnione jest odwołanie się do przepisów 
w  których cecha oczywistości jest rozstrzygająca, np. art. 395 § 2, 505 § 3 k.p.c. 
i  art. 109 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Omawiana 
okoliczność traktowana jest jako niewątpliwa, pewna, z góry widoczna dla każdego 
prawnika bez potrzeby pogłębionej analizy. 
 
Oceniając z pozycji oczywistości treść odrzuconej skargi kasacyjnej należy 
wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki w skardze tej nie zostały 
przytoczone i wykazane okoliczności pozwalające na uznanie skargi za oczywiście 
uzasadnioną. Nakaz wynikający z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 3989 § 1 pkt 
4 k.p.c. dowodzi konieczność rozróżnienia wymagania w postaci przytoczenia 
i   uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.) od 
spełnienia przesłanki wskazanej  w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przez wykazanie, iż 
wadliwość wynikająca z wykładni przepisów prawa lub ich zastosowania ma cechy 
oczywistości. Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa 
materialnego (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga określenia postaci naruszenia 
materialnego, a swoistość podstawy przewidzianej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. 
wyraża się w tym, że poza naruszeniem prawa procesowego skarżący wykazuje 
wpływ tego uchybienia na wynik sprawy. Nawet zatem prawidłowe sprecyzowanie 

 
3 
i  wypełnienie podstaw skargi kasacyjnej, czego nie ocenia Sąd Najwyższy w tej 
fazie postępowania, nie przesądza o jej przyjęciu do rozpoznania (art. 3989 § 1 
k.p.c.). Nie wystarczą zatem przytoczone przez skarżącego wadliwości, popełnione 
– jego zdaniem – w toku postępowania przed Sądem drugiej instancji oraz 
ferowania  zaskarżonego orzeczenia. W świetle powołanych przepisów niezbędnym 
jest zamieszczenie elementu spełniającego wymagania przewidziane w art. 3989 
§  1 pkt 1 – 4 k.p.c. Skoro uzasadnienie wniosku skargi kasacyjnej, o  którym mowa 
w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., nie zawiera żadnego z tych elementów a powtarzanie 
słów ustawy, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona nie może być 
potraktowane jako wykazujące cechę oczywistości, o którym stanowi powołany 
w  skardze kasacyjnej art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. i dlatego zażalenie jako bezzasadne 
podlega oddaleniu (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.). 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
db