I CZ 146/17

Sygn. akt I CZ 146/17
POSTANOWIENIE
Dnia 31 stycznia 2018 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Józef Frąckowiak
‎
SSN Jan Górowski
w sprawie ze skargi B.H. o wznowienie postępowania
‎
w sprawie z powództwa B.H.
‎
przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Skarbu Państwa obecnie Ministrowi Inwestycji i Rozwoju
‎
o zapłatę, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W.
z dnia 24 października 2014 r., sygn. I ACa …/13,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 31 stycznia 2018 r.,
‎
zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w W.
‎
z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt I ACa …/17,
1)  umarza postępowanie zażaleniowe,
2) oddala wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej
‎
pomocy prawnej udzielonej z urzędu wnoszącemu skargę
‎
w postępowaniu zażaleniowym,
3)  nie obciąża wnoszącego skargę kosztami postępowania
‎
zażaleniowego.
UZASADNIENIE
W sprawie ze skargi B.H. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. z 24 października 2014 r. Sąd Apelacyjny w W. postanowieniem z 24 sierpnia 2017 r. odrzucił skargę, jako nieopartą na ustawowej podstawie.
Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem B.H. reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu adwokat A.Z.  Zarzucił  naruszenie art. 386 i 397 § 2 k.p.c. wnosząc o uchylenie tego postanowienia w całości i zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów zastępstwa procesowego z urzędu.
Pismem z dnia 8 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącego w imieniu powoda i na jego życzenie cofnęła zażalenie i wniosła o nie obciążanie powoda kosztami postępowania zażaleniowego w oparciu o art. 102 k.p.c., podtrzymując wniosek o przyznanie jej kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 391 § 2 w zw. z art. 398
21
w zw. z art. 394
1
§ 3 k.p.c. w razie cofnięcia zażalenia Sąd Najwyższy umarza postępowanie zażaleniowe i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. Sąd Najwyższy uznał jednak, że szczególna sytuacja materialna skarżącego uzasadnia, aby na podstawie art. 102  w zw. z art. 391 § 1, art. 398
21
i art. 394
1
§ 3 k.p.c. odstąpić od obciążenia go kosztami postępowania kasacyjnego.
Do rozważenia pozostaje jeszcze wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714) stanowią, że adwokatowi ustanowionemu z urzędu przysługuje prawo domagania się od Skarbu Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej w wysokości określonej w rozporządzeniu (§ 2, 4 i n.).
Pomoc ta jednak powinna być udzielana zgodnie z wymaganiami stawianymi profesjonaliście, jak to już wyjaśniał wielokrotnie Sąd Najwyższy (por. m.in. postanowienie SN z dnia 14 sierpnia 1997 r. II CZ 88/97, OSNC 1998, z. 3, poz. 40).
W niniejszej sprawie "pomoc prawna" udzielona skarżącemu polegała na sporządzeniu i wniesieniu zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego w W. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania. Wedle tego Sądu skarga nie została oparta na ustawowej podstawie, gdyż strona nie załączyła pisma, które w jej ocenie uzasadnia podstawę wznowienia, a także z uwagi na to, że  wskazane pismo zostało sporządzone już po uprawomocnieniu się zaskarżonego wyroku, co wyklucza uznanie go za środek dowodowy, o którym mowa w art. 403 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie to zapadło na podstawie art. 410 k.p.c.
Pełnomocnik B.H. we wyniesionym zażaleniu wskazała na naruszenie art. 386 i 397 § 2 k.p.c., które to przepisy nie były podstawą orzekania w sprawie i nie mają zastosowania w postępowaniu wywołanym skargą o wznowienie postępowania. Pierwszy z nich dotyczy bowiem sposobu orzekania przez sąd apelacyjny, a drugi nakazuje stosować przepisy o postępowaniu apelacyjnym do zażalenia.  Uzasadnienie zażalenia, poza kilkuzdaniową informacją stanowiącą w istocie relację o czynnościach podejmowanych przez sąd i stronę, nie zawiera żadnych argumentów, które uzasadniałyby wniesiony środek prawny. Wskazano jedynie na potrzebę wezwania skarżącego, przed odrzuceniem skargi o wznowienie , do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (art.  410 § 2 k.p.c.). W zażaleniu brak zaś wyraźnego powołania się na naruszenie art. 410 § 2 k.p.c., a także nawet próby wykazania związku między brakiem wezwania do uprawdopodobnienia dopuszczalności wznowienia, a odrzuceniem skargi. Ma to istotne znaczenie w kontekście poczynionego w zaskarżonym orzeczeniu ustalenia, że powoływany dokument powstał już po zakończeniu postępowania co do istoty sprawy.
Z tych przyczyn wniesione przez pełnomocnika zażalenie, jako sprzeczne z zasadami profesjonalizmu, nie może być uznane za udzielenie pomocy prawnej, a tym samym zgodnie z utrwalonym już poglądem  nie upoważnia go do skutecznego domagania się przyznania mu kosztów nie opłaconej pomocy prawnej (por. postanowienie SN z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41)
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł  jak w sentencji
.
jw
a.ł