I CZ 119/06
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odrzucił zażalenie spółki E. I. P. Sp. z o.o. na postanowienie Sądu Apelacyjnego o niedopuszczeniu jej do udziału w sprawie jako interwenienta ubocznego i odrzuceniu jej apelacji, uznając, że spółka nie miała statusu procesowego do wniesienia tych środków.
Spółka E. I. P. Sp. z o.o. próbowała przystąpić do sprawy jako interwenient uboczny po stronie powodowej, jednak Sąd Apelacyjny odmówił jej dopuszczenia i odrzucił jej apelację. Spółka wniosła zażalenie na to postanowienie. Sąd Najwyższy uznał, że postanowienie o niedopuszczeniu do udziału w sprawie nie podlegało odrębnemu zaskarżeniu, a spółka, nie uzyskawszy statusu interwenienta ubocznego, nie była uprawniona do wniesienia apelacji ani zażalenia.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie spółki E. I. P. Sp. z o.o. na postanowienie Sądu Apelacyjnego, które odrzuciło apelację spółki i nie dopuściło jej do udziału w sprawie w charakterze interwenienta ubocznego po stronie powodowej. Sąd Najwyższy stwierdził, że postanowienie Sądu Apelacyjnego o niedopuszczeniu spółki do udziału w sprawie jako interwenienta ubocznego nie było postanowieniem kończącym postępowanie i w związku z tym nie podlegało odrębnemu zaskarżeniu na podstawie art. 3941 k.p.c. W konsekwencji, spółka nie uzyskała statusu interwenienta ubocznego, co uniemożliwiło jej skuteczne wniesienie apelacji. Sąd Najwyższy podkreślił, że skuteczność czynności procesowej interwenienta ubocznego, w tym wniesienia środka odwoławczego, jest uzależniona od uzyskania statusu interwenienta przez sąd. Ponieważ spółka nie miała statusu interwenienta ubocznego, nie była również uprawniona do zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu apelacji. W związku z tym, Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie spółki jako niedopuszczalne i zasądził od niej zwrot kosztów postępowania zażaleniowego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, postanowienie o niedopuszczeniu do udziału w sprawie w charakterze interwenienta ubocznego, jako że nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3941 k.p.c., zaskarżeniu podlegają postanowienia kończące postępowanie w sprawie. Postanowienie o niedopuszczeniu interwenienta ubocznego nie kończy postępowania, zatem nie podlega odrębnemu zaskarżeniu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucenie zażalenia
Strona wygrywająca
Skarb Państwa - Minister Skarbu Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| H. - Wydawcy Prasy Spółka z o.o. w W. | spółka | powód |
| Skarb Państwa - Minister Skarbu Państwa | organ_państwowy | pozwany |
| E. I. P. Spółka z o.o. w W. | spółka | uczestnik postępowania (próbujący przystąpić jako interwenient uboczny) |
Przepisy (6)
Główne
k.p.c. art. 3941
Kodeks postępowania cywilnego
Postanowienie o niedopuszczeniu do udziału w sprawie w charakterze interwenienta ubocznego nie jest postanowieniem kończącym postępowanie i nie podlega odrębnemu zaskarżeniu.
Pomocnicze
k.p.c. art. 77 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Uprawnienia do dokonywania innych czynności procesowych przysługują jedynie podmiotowi, który uzyskał status interwenienta ubocznego.
k.p.c. art. 370
Kodeks postępowania cywilnego
W zw. z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c. - podstawa odrzucenia zażalenia jako niedopuszczalnego.
k.p.c. art. 107
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa orzekania o kosztach postępowania zażaleniowego.
k.p.c. art. 108 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa orzekania o kosztach postępowania zażaleniowego.
k.p.c. art. 391 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa orzekania o kosztach postępowania zażaleniowego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postanowienie o niedopuszczeniu interwenienta ubocznego nie jest postanowieniem kończącym postępowanie i nie podlega odrębnemu zaskarżeniu. Podmiot nieposiadający statusu interwenienta ubocznego nie jest uprawniony do wniesienia apelacji ani zażalenia. Gramatyczna wykładnia art. 77 § 2 k.p.c. ogranicza uprawnienia do dokonywania innych czynności procesowych do podmiotów, które uzyskały status interwenienta ubocznego.
Godne uwagi sformułowania
Nie budzi wątpliwości, że postanowienie Sądu Apelacyjnego w części orzekającej o niedopuszczeniu spółki „E. I. P.” do udziału w sprawie w charakterze interwenienta ubocznego, jako że nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, nie podlegało odrębnemu zaskarżeniu Nie mając takiego statusu Spółka ta nie mogła skutecznie wnieść apelacji. Podmiot, który zgłosił swój udział w sprawie w charakterze interwenienta ubocznego może dokonać innej czynności procesowej, np. wniesienia środka odwoławczego, ale skuteczność tej czynności jest uzależniona od uzyskania statusu interwenienta ubocznego.
Skład orzekający
Józef Frąckowiak
przewodniczący
Henryk Pietrzkowski
sprawozdawca
Grzegorz Misiurek
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących interwencji ubocznej w postępowaniu cywilnym, dopuszczalności zaskarżania postanowień niekończących postępowania oraz uprawnień procesowych podmiotów nieposiadających formalnego statusu strony lub interwenienta."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej, gdzie kluczowe jest formalne dopuszczenie do sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia fundamentalne zasady postępowania cywilnego dotyczące interwencji ubocznej i zaskarżania postanowień, co jest istotne dla praktyków prawa, choć nie zawiera przełomowych wniosków.
“Kiedy nie można zostać interwenientem ubocznym? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Dane finansowe
zwrot kosztów postępowania zażaleniowego: 3600 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt I CZ 119/06 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący) SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca) SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa H. - Wydawcy Prasy Spółki z o.o. w W. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Skarbu Państwa przy udziale E. I.P. Spółki z o.o. w W. o nakazanie wydania i stwierdzenie obowiązku zawarcia umowy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2007 r., zażalenia E. I. P. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 września 2006 r., odrzuca zażalenie i zasądza od E. I. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na rzecz strony pozwanej kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. 2 Uzasadnienie Sąd Apelacyjny w następstwie uwzględnienia opozycji pozwanego postanowieniem z dnia 5 września 2006 r. nie dopuścił do udziału w sprawie w charakterze interwenienta ubocznego po stronie powodowej spółki „E. I.P.” i odrzucił wniesioną przez tę Spółkę apelację. Rozpoznając zażalenie „E. I. P.” spółki z o.o. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Nie budzi wątpliwości, że postanowienie Sądu Apelacyjnego w części orzekającej o niedopuszczeniu spółki „E. I. P.” do udziału w sprawie w charakterze interwenienta ubocznego, jako że nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, nie podlegało odrębnemu zaskarżeniu (art. 3941 k.p.c.). Oznacza to, że prawomocnym i nie podlegającym zaskarżeniu postanowieniem Sąd Apelacyjny odmówił spółce „E. I. P.” przyznania statusu interwenienta ubocznego. Nie mając takiego statusu Spółka ta nie mogła skutecznie wnieść apelacji. Podmiot, który zgłosił swój udział w sprawie w charakterze interwenienta ubocznego może wprawdzie dokonać innej czynności procesowej, np. wniesienia środka odwoławczego, ale skuteczność tej czynności jest uzależniona od uzyskania statusu interwenienta ubocznego. Odmienna interpretacja art. 77 § 2 k.p.c. sprzeczna byłaby z gramatyczną wykładnią tego przepisu, który pozwala na dokonanie innych czynności „interwenientowi ubocznemu”, a więc podmiotowi, który taki status uzyskał przez dopuszczenie go w takim charakterze do udziału w sprawie. Wniesioną przez spółkę „E. I. P.” interwencję uboczną należało więc – jak trafnie to uczynił Sąd Apelacyjny – odrzucić jako wniesioną przez nieuprawniony podmiot. Nie mając statusu interwenienta ubocznego Spółka nie była także uprawniona do zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu apelacji. Wniesione przez nią zażalenie podlegało odrzuceniu, jako niedopuszczalne (art. 370 w zw. z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.). O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art.107 i 108 § 1 w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. db
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI