I CZ 114/06

Sygn. akt I CZ 114/06 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 10 stycznia 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Marian Kocon 
SSN Iwona Koper 
 
 
w sprawie z wniosku A. T. 
przy uczestnictwie R. K. i E. P. 
o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2007 r., 
zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w R. 
z dnia 19 września 2006 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z dnia 19 września 2006 r. Sąd Okręgowy w R. odrzucił – 
jako nienależycie opłaconą – apelację wnioskodawczyni od postanowienia Sądu 
Rejonowego w L. z dnia 23 maja 2006 r. oddalającego wniosek o stwierdzenie 
nabycia własności określonej nieruchomości przez zasiedzenie.  
W zażaleniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 
28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 
1398 ze zm.), wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Podstawową zasadą prawa międzyczasowego w dziedzinie procesu 
cywilnego 
jest 
zasada 
bezpośredniego 
działania 
ustawy 
nowej. 
Zasada  ta  wyrażona została w art. XV § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1994 r. - 
Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 297 
ze zm.). Przyjąć należy, że wskazana zasada ma znaczenie ogólne w dziedzinie 
w  prawie procesowym cywilnym (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu 
Najwyższego z  dnia 17 stycznia 2001 r. – zasadę prawną, III CZP 49/00, OSNC 
2001, nr 4, poz. 53, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2003 r., IV CKN 
310/01, niepubl.) i  znajduje ona również zastosowanie w odniesieniu do przepisów 
ustawy z dnia 28  lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, 
mających charakter przepisów prawa procesowego, która weszła w życie z dniem 
2  marca 2006 r.  
Istotny wyjątek od zasady bezpośredniego działania ustawy nowej 
przewidziany został w art. 149 ust. 1 powołanej ustawy. Przepis ten stanowi, 
że  w  sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się, 
do  czasu zakończenia postępowania w danej instancji, dotychczasowe przepisy 
o  kosztach sądowych. W rozpoznawanej sprawie wejście w życie ustawy nastąpiło 
w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Postępowanie to zakończyło 
się w dniu 23 maja 2006 r. wydaniem postanowienia oddalającego wniosek 
o stwierdzenie zasiedzenia, natomiast wniesienie apelacji od tego postanowienia 

 
3 
miało miejsce w czasie obowiązywania nowej ustawy o kosztach sądowych. 
W konsekwencji, zgodnie z zasadą bezpośredniego działania ustawy nowej, do 
opłacenia apelacji  zastosowanie znajdują nowe przepisy o kosztach sądowych.  
W myśl art. 40 w zw. z 18 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach 
cywilnych, od apelacji w sprawie z wniosku o stwierdzenie nabycia własności 
nieruchomości przez zasiedzenie pobiera się opłatę stałą w wysokości 2.000 zł. 
Apelacja wnioskodawczyni została tymczasem opłacona znakami opłaty sądowej 
na kwotę 40 zł.  
Skutki nieuiszczenia opłat od środków odwoławczych i środków zaskarżenia 
wnoszonych przez profesjonalnych pełnomocników określa obecnie art. 1302 § 3 
k.p.c. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty pismo 
wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki 
odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną, skargę 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od 
wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza 
sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od 
wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. Taką właśnie sankcję 
zastosował trafnie Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu.  
Z podanych względów, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., 
Sąd Najwyższy oddalił zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
jc