I CZ 113/11

Sygn. akt I CZ 113/11 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 24 listopada 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Dariusz Dończyk 
SSN Zbigniew Kwaśniewski 
 
 
w sprawie z powództwa Gminy M., Gminy M. X. i Miasta W. przeciwko Skarbowi 
Państwa – Ministrowi Środowiska 
o odszkodowanie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 24 listopada 2011 r., 
zażalenia powodów na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 25 maja 2011 r.,  
 
 
oddala zażalenie; zasądza od strony powodowej na rzecz 
Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa 120 
(sto 
dwadzieścia) 
zł 
kosztów 
zastępstwa 
procesowego 
w  postępowaniu zażaleniowym. 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 25 maja 2011 r. odrzucił – jako 
spóźniony – wniosek powodów Gminy /…/ o przywrócenie terminu do złożenia 
wniosku o  doręczenie uzasadnienia wyroku tego Sądu celem wniesienia skargi 
kasacyjnej. Jednocześnie odrzucono wniosek powodów o doręczenie wyroku Sądu 
Apelacyjnego z uzasadnieniem. W zażaleniu skarżący wnosił o uchylenie 
postanowienia o odrzuceniu wniosku o doręczenie wyroku Sądu Apelacyjnego 
z  uzasadnieniem. 
Skarżący 
argumentował, 
że 
czynności zmierzające 
do 
przywrócenia terminu podjął już w dniu rzeczywistego uzyskania wiedzy 
o  zaistniałej w sprawie pomyłce. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c., w sprawach, w których przysługuje skarga 
kasacyjna, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu 
drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, 
o  których mowa w art. 3981 k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku 
rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Istotne 
znaczenie ma zatem rozstrzygnięcie, czy postanowienie w określonym wyżej 
przedmiocie ma charakter kończącego postępowanie w sprawie. 
Postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 maja 2011 r. o odrzuceniu 
wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku Sądu 
Apelacyjnego z uzasadnieniem, jako niekończące postępowania w sprawie, jest 
niezaskarżalne. Postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie jest dopiero 
postanowienie Sądu Apelacyjnego w przedmiocie odrzucenia wniosku o doręczenie 
wyroku Sądu Apelacyjnego z uzasadnieniem (por. uzasadnienie uchwały składu 
siedmiu sędziów z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 1). 
W  zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 maja 2011 r. 
zgłoszony został wniosek w trybie art. 380 w zw. z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c., 
o  dokonanie pośredniej kontroli postanowienia o odrzuceniu wniosku o doręczenie 
wyroku Sądu Apelacyjnego z uzasadnieniem. 
Takie 
stanowisko 
umożliwia 
zajęcie 
się 
merytorycznym 
aspektem 
rozważanego zagadnienia, przy czym stwierdzić należy, że wywody powoda 

 
3 
zmierzające do wykazania, że Sąd Apelacyjny uchybił przepisom dotyczącym 
instytucji przywrócenia terminu, są nietrafne. 
Skarżący przyznał, że w dniu 7 grudnia 2010 r. jako pełnomocnik powodów 
sporządził wniosek o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem. Wniosek ten został 
omyłkowo 
przesłany 
wraz 
z 
korespondencją 
do 
Wojewódzkiego 
Sądu 
Administracyjnego, a po odesłaniu stamtąd – przesłany do Sądu Apelacyjnego. 
Niedokonanie czynności w terminie, jak również związane z tym komplikacje 
i  niejasności, były efektem uchybienia w pracy personelu kancelarii. 
W judykaturze panuje zgodność, że brak winy w uchybieniu terminowi 
oceniany 
jest 
z 
uwzględnieniem 
okoliczności 
konkretnej 
sprawy, 
przy 
uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od 
strony należycie dbającej o swoje interesy. Art. 168 § 1 k.p.c. nie rozróżnia stopni 
winy co oznacza, że nawet lekkie niedbalstwo świadczy o zawinionym 
niedokonaniu czynności w terminie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 
29 października 1999 r., I CKN 556/98, niepubl., z dnia 8 grudnia 2004 r., I CZ 
142/04, niepubl.; z dnia 11 stycznia 2007 r., II CZ 116/06, niepubl., z dnia 
26  kwietnia 2007 r., III CZ 22/07, niepubl., z dnia 23 listopada 2005 r., II CZ 
103/05, niepubl.). 
W sytuacji, w której strona jest reprezentowana przez zawodowego 
pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na 
uwadze działania pełnomocnika, którego obciążają zaniedbania osób, którymi 
on się posługuje, w tym także personelu kancelarii prawnej (por. postanowienia SN 
z  dnia 12 marca 1999 r., I PKN 76/99, OSNP 2000, Nr 11, poz. 431, z dnia 
15  marca 2000 r., II CKN 554/00, niepubl., z dnia 28 października 2004 r., 
III CZ 93/04, niepubl., z dnia 23 stycznia 2008 r., V CZ 134/07, niepubl.). 
Odpowiedzialności pełnomocnika nie wyłącza okoliczność, że pełnomocnik strony 
powodowej, korzystał z obsługi sekretariatu „Kancelarii R. i Partnerzy” jako adwokat 
„of counsel”. 
Argumentacja pełnomocnika wskazująca na podjęcie wiedzy o zaistniałej 
pomyłce dopiero w dniu 11 lutego 2011 r. nie wpływa na okoliczność zaistniałego 
uchybienia oraz przyczyn jego powstania. Zawinienie pełnomocnika w uchybieniu 

 
4 
terminu jest równoznaczne z uchybieniem samej strony, a przy ocenie, czy doszło 
do zawinionego działania, należy odwoływać się do obiektywnych mierników 
staranności. Błąd sekretariatu i zatrudnionych pracowników kancelarii jest 
przejawem zawinionego działania adwokata. 
Wobec powyższego zażalenie podlega oddaleniu (art. 39814 k.p.c. w zw. 
z  art. 3941 § 3 k.p.c.). 
Postanowienie o kosztach uzasadnia art. 98 § 1 k.p.c. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
md