I CZ 113/10

Sygn. akt I CZ 113/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 17 listopada 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Marek Sychowicz (przewodniczący) 
SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca) 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
 
w sprawie ze skargi L. M. 
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem 
Sądu Apelacyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt VI ACa (…) 
w sprawie z powództwa „E.(...)” Spółki z o.o. w W. 
przeciwko L. M. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 listopada 2010 r., 
zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 14 maja 2010 r., 
sygn. akt VI ACa (…), 
 
 
1) 
oddala zażalenie; 
2) 
przyznaje radcy prawnemu M. Ż.-J. od Skarbu Państwa – Sądu 
Apelacyjnego kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) zł podwyższoną o 
stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju 
czynności tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu 
z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. 

 
2 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 14 maja 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
pozwanego L. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem 
Sądu Apelacyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r. 
Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł pozwany, zaskarżając je w całości i 
wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 410 § 1 
k.p.c. oraz art. 199 § 1 k.p.c. w zw. z art. 406 k.p.c. poprzez przyjęcie, że w 
przedmiotowej sprawie istnieje powaga rzeczy osądzonej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Wznowienie postępowania w tej samej sprawie możliwe jest tylko raz. Zasada ta 
wynika z art. 416 § 1 k.p.c., według którego niedopuszczalne jest dalsze wznowienie 
postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o 
wznowienie postępowania, w tym więc także orzeczeniem oddalającym skargę o 
wznowienie postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 
2000 r., I CKN 1142/00, OSNC 2001, nr 7-8, poz. 108). Jedyny wyjątek od wyrażonej w 
art. 416 § 1 k.p.c. zasady (który nie odnosi się do niniejszej sprawy) zachodzi w sytuacji, 
gdy wniesienie kolejnej skargi wiąże się z wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny 
orzeczenia o niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową bądź 
ustawą aktu normatywnego stanowiącego podstawę wydania orzeczenia kończącego 
postępowanie w sprawie, której skarga ta dotyczy. 
Pozwany pismem procesowym z dnia 23 listopada 2007 r. złożył już skargę o 
wznowienie postępowania, która została rozpatrzona merytorycznie w dniu 5 listopada 
2008 r. przez Sąd Apelacyjny, który skargę oddalił. Kolejna skarga o wznowienie 
postępowania wniesiona w tej samej sprawie jako niedopuszczalna podlegała więc 
odrzuceniu z tej tylko przyczyny. W zaskarżonym postanowieniu Sąd Apelacyjny 
odrzucił kolejną skargę o wznowienie postępowania, przyjmując, że pozwany oparł ją na 
tej samej podstawie wznowienia, na jakiej oparł poprzednią skargę, wobec czego w tym 
zakresie sprawa została już prawomocnie osądzona. Mimo, że pozwany trafnie podniósł 
w zażaleniu różnicę w przytoczeniu podstaw między skargą o wznowienie postępowania 
z dnia 23 listopada 2007 r. a skargą z dnia 19 kwietnia 2010 r. nie miało to znaczenia 
dla oceny dopuszczalności wniesienia kolejnej skargi o wznowienie postępowania w tej 
samej sprawie. Wspomniana zasada wyłączenia kolejnego wznowienia postępowania 

 
3 
ma bowiem zastosowanie bez względu na to, czy kolejna skarga oparta była na tej 
samej, czy też innej podstawie wznowienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 
dnia 16 lutego 2007 r., V CZ 123/06, niepubl.). 
Mając powyższe na względzie zażalenie pozwanego podlegało oddaleniu na 
podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. art. 3941 § 3 k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy 
prawnej udzielonej pozwanemu w postępowaniu zażaleniowym orzeczono na podstawie 
§ 6 pkt 6 w zw. z § 2 ust. 3, § 12 ust. 2 pkt 2 i § 15 rozporządzenia Ministra 
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców 
prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej 
przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).