I CZ 104/10

Sygn. akt I CZ 104/10 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 1 grudnia 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący) 
SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca) 
SSA Jan Kremer 
 
 
w sprawie z powództwa Adama W. 
przeciwko Piotrowi K. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 1 grudnia 2010 r., 
zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego 
 
z dnia 25 marca 2010 r., w przedmiocie kosztów  
postępowania zażaleniowego, 
 
 
 
1) uchyla zaskarżone postanowienie; 
2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 150 zł (sto 
pięćdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania 
zażaleniowego. 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z dnia 25 marca 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie 
pozwanego na zawarte w wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającym 
powództwo, postanowienie zasądzające od powoda Adama W. na rzecz 
pozwanego Piotra K. zwrot kosztów procesu w  kwocie niższej o 2 400 zł od 
żądanej przez pozwanego. W punkcie drugim postanowienia z dnia 25 marca 2010 
r. Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 600 zł tytułem 
zwrotu 
kosztów 
zastępstwa 
procesowego 
w  postępowaniu 
zażaleniowym, 
powołując się w tym przedmiocie na uregulowania art. 98 i art. 99 k.p.c. 
Na powyższe rozstrzygniecie o kosztach postępowania zażaleniowego 
pozwany wniósł zażalenie zarzucając naruszenie art. 4799 § 1 k.p.c. przez jego 
niezastosowanie i niedokonanie zwrotu odpowiedzi na zażalenie wniesionej przez 
zawodowego pełnomocnika powoda bez dowodu doręczenia albo dowodu wysłania 
przesyłką poleconą jej odpisu pełnomocnikowi pozwanego, naruszenie art. 98 § 1 
i  3 k.p.c. przez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów zastępstwa 
procesowego w postępowaniu zażaleniowym, mimo braku skutecznie złożonego 
wniosku powoda o obciążenie pozwanego kosztami tego postępowania oraz 
naruszenie § 13 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra 
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności 
adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy 
prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), przez błędne 
obliczenie 
wysokości 
kosztów 
zastępstwa 
procesowego 
w 
postępowaniu 
zażaleniowym. 
Wnosił 
o 
uchylenie 
zaskarżonego 
postanowienia 
ewentualnie 
jego 
odpowiednią zmianę przez obniżenie zasądzonych kosztów do kwoty 150 zł oraz 
zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 

 
3 
Zgodnie z art. 397 § 2 k.p.c. do postępowania toczącego się na skutek 
zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu apelacyjnym, 
a  zgodnie z art. 391 § 1 k.p.c., jeżeli nie ma przepisów szczególnych 
o  postępowaniu przed sądem drugiej instancji, do postępowania tego stosuje się 
odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Z tych 
względów w postępowaniu zażaleniowym stosuje się odpowiednio przepisy 
o  kosztach procesu zawarte w art. 98-110 k.p.c., a zatem zasądzenie kosztów 
procesu od strony przegrywającej sprawę w postępowaniu zażaleniowym na rzecz 
strony wygrywającej (art. 98 § 1 k.p.c.) możliwe jest jedynie wówczas, gdy złoży 
ona w tym postępowaniu skuteczny wniosek o zasądzenie na jej rzecz zwrotu 
kosztów (art. 109 k.p.c.). Wniosek taki może być zawarty w odpowiedzi na 
zażalenie. 
Rozpoznawana sprawa toczyła się według przepisów k.p.c. o postępowaniu 
w sprawach gospodarczych, a zatem, zgodnie z art. 4799 § 1 k.p.c., strona 
reprezentowana w tym postępowaniu przez zawodowego pełnomocnika (adwokata 
lub radcę prawnego), obowiązana jest doręczać odpisy pism procesowych 
z  załącznikami bezpośrednio stronie przeciwnej, a do pisma procesowego 
wniesionego do sądu obowiązana jest dołączyć dowód doręczenia drugiej stronie 
odpisu pisma albo dowód wysłania go przesyłką poleconą. Pisma, do których nie 
dołączono takich dowodów, podlegają zwrotowi, bez wzywania do usunięcia tego 
braku. 
Powód był reprezentowany w postępowaniu zażaleniowym (jak i w całym 
postępowaniu) przez adwokata, który wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów 
postępowania zażaleniowego przed Sądem Okręgowym, złożył w odpowiedzi na 
zażalenie wniesionej w dniu 6 listopada 2009 r. do Sądu pierwszej instancji, bez 
załączenia dowodu doręczenia odpisu odpowiedzi pozwanemu oraz bez dołączenia 
dowodu wysłania tego odpisu pozwanemu przesyłką poleconą. Wskazał natomiast, 
że dołącza do odpowiedzi na zażalenie jej odpis (k. 289 odwrót.). Mimo to Sąd 
Rejonowy ani Okręgowy, wbrew wymaganiom art. 4799 § 1 zd. ostatnie k.p.c., nie 
dokonały zwrotu odpowiedzi na zażalenie. 

 
4 
Zgodnie z art. 130 § 2 zd. drugie k.p.c., pismo zwrócone nie wywołuje 
żadnych skutków jakie ustawa wiążę z wniesieniem pisma procesowego do sądu. 
Brak natomiast podobnej regulacji odnoszącej się do sytuacji, gdy Sąd, mimo 
nałożonego nań w przepisie obowiązku, nie dokona zwrotu pisma zawierającego 
braki nieusuwalne lub nieusunięte. Biorąc pod uwagę cel przewidzianego w art. 
4799 § 1 k.p.c. obowiązku doręczania przez adwokata i radcę prawnego odpisu 
składanych pism procesowych stronie przeciwnej, którym jest przyspieszenie 
i  usprawnienie 
postępowania 
toczącego 
się 
z 
udziałem 
zawodowych 
pełnomocników, znających obowiązujące przepisy – należy uznać, że także 
w  przypadku, gdy Sąd, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 4799 § 1 zd. 
ostatnie k.p.c., nie dokona zwrotu pisma złożonego przez zawodowego 
pełnomocnika bez dołączenia dowodu doręczenia odpisu drugiej stronie albo 
dowodu wysłania go przesyłką poleconą- pismo to nie wywołuje żadnych skutków 
procesowych. Uzasadnione jest bowiem stosowanie w takiej sytuacji odpowiednio 
art. 130 § 2 zd. drugie k.p.c. 
Z tych względów należało uznać, że pismo pełnomocnika powoda nazwane 
odpowiedzią na zażalenie pozwanego na postanowienie o kosztach zawarte 
w  wyroku z dnia 14 lipca 2009 r., jako wniesione bez spełnienia wymagań art. 4799 
§ 1 zd. drugie k.p.c., nie wywołało skutków jakie ustawa wiązała z jego 
wniesieniem, w tym przewidzianego w art. 98 § 1 w zw. z art. 109 § 1 k.p.c. skutku 
zgłoszenia wniosku o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego. Sąd drugiej 
instancji oddalając zażalenie pozwanego, nie miał zatem podstaw do zasądzenia 
w  punkcie drugim postanowienia z dnia 25 marca 2010 r. kosztów postępowania 
zażaleniowego na rzecz powoda. 
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 w zw. z art. 
3941 § 3 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie i na podstawie art. 98 w zw. z art. 
39821 i art. 391 § 1 k.p.c. zasądził od powoda na rzecz pozwanego zwrot kosztów 
postępowania zażaleniowego.