II CZ 59/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy uchylił postanowienie sądu drugiej instancji o odrzuceniu zażalenia, uznając, że błędne oznaczenie środka zaskarżenia przez profesjonalnego pełnomocnika nie powinno prowadzić do jego odrzucenia.
Sąd drugiej instancji odrzucił zażalenie wnioskodawców na postanowienie oddalające skargę o wznowienie postępowania, uznając, że właściwym środkiem byłaby apelacja. Sąd Najwyższy uchylił to postanowienie, stwierdzając, że błędne oznaczenie środka zaskarżenia przez profesjonalnego pełnomocnika nie jest przeszkodą do jego rozpoznania, jeśli treść pisma jasno wskazuje na jego cel.
Sąd drugiej instancji odrzucił zażalenie wnioskodawców na postanowienie oddalające skargę o wznowienie postępowania, uznając, że właściwym środkiem zaskarżenia była apelacja, a nie zażalenie. Sąd odwoławczy stwierdził, że wniesienie środka przyobleczonego w inną formę niż właściwa stanowi inną czynność procesową, a nie mylne oznaczenie pisma. Wnioskodawcy zaskarżyli to postanowienie, przyznając, że środek był apelacją „ubraną” w złą formę. Sąd Najwyższy uznał jednak, że dopuszczalne jest zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające zażalenie, jeśli nie zostało ono merytorycznie rozpoznane. Sąd Najwyższy podkreślił, że rygoryzm w kwalifikowaniu środków zaskarżenia jest uzasadniony w przypadku skarg kasacyjnych, ale nie w odniesieniu do zwykłych środków odwoławczych. Powołując się na art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c., Sąd Najwyższy stwierdził, że mylne oznaczenie pisma procesowego nie stanowi przeszkody do jego rozpoznania we właściwym trybie, nawet jeśli zostało wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, błędne oznaczenie pisma procesowego nie stanowi przeszkody do nadania mu biegu i rozpoznania go we właściwym trybie, zgodnie z art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c., nawet jeśli zostało wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że rygoryzm w kwalifikowaniu środków zaskarżenia jest uzasadniony w przypadku skarg kasacyjnych, ale nie w odniesieniu do zwykłych środków odwoławczych. Przepis art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c. ma zastosowanie również do pism wnoszonych przez adwokatów i radców prawnych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie postanowienia
Strona wygrywająca
wnioskodawcy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| B. K. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| J. K. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| C. P. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| in. | inne | uczestnik |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 130 § § 1 zd. 2
Kodeks postępowania cywilnego
Mylne oznaczenie pisma procesowego nie stanowi przeszkody do nadania mu biegu i rozpoznania go we właściwym trybie.
k.p.c. art. 39816
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 3941 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Pomocnicze
k.p.c. art. 3941 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Ogranicza dopuszczalność zażaleń do Sądu Najwyższego na postanowienia Sądu drugiej instancji wydane w wyniku rozpoznania przez Sąd odwoławczy zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.
k.p.c. art. 518 § zd. pierwsze
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy środka zaskarżenia na postanowienie oddalające skargę o wznowienie postępowania nieprocesowego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Błędne oznaczenie środka zaskarżenia przez profesjonalnego pełnomocnika nie powinno skutkować jego odrzuceniem, jeśli treść pisma jest jasna. Rygoryzm w stosowaniu przepisów proceduralnych powinien być mniejszy w przypadku zwykłych środków odwoławczych niż w przypadku skarg kasacyjnych. Odrzucenie zażalenia z powodu niedopuszczalności nie jest jego merytorycznym rozpoznaniem w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c.
Odrzucone argumenty
Środek zaskarżenia wniesiony w złej formie procesowej (zażalenie zamiast apelacji) jest inną czynnością procesową, a nie mylnym oznaczeniem pisma. Przepis art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c. nie ma zastosowania do pism wnoszonych przez profesjonalnych pełnomocników.
Godne uwagi sformułowania
mylne oznaczenie pisma procesowego (nazwanego zażaleniem zamiast apelacją) nie stanowi przeszkody do nadania temu pismu biegu i rozpoznania go we właściwym trybie taki stopień procesowego rygoryzmu nie jest uzasadniony w odniesieniu do zwykłych środków zaskarżenia rozpoznanie zażalenia polega na dokonaniu merytorycznej oceny jego zasadności wyrażonej w formie właściwej decyzji jurysdykcyjnej
Skład orzekający
Zbigniew Kwaśniewski
przewodniczący, sprawozdawca
Anna Owczarek
członek
Katarzyna Tyczka-Rote
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c. w kontekście błędnego oznaczania środków zaskarżenia przez profesjonalnych pełnomocników oraz dopuszczalności zażaleń do Sądu Najwyższego na postanowienia o odrzuceniu zażalenia."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji błędnego oznaczenia środka zaskarżenia przez profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu nieprocesowym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Orzeczenie wyjaśnia ważną kwestię proceduralną dotyczącą błędów formalnych popełnianych przez prawników i ich konsekwencji, co jest istotne dla praktyków prawa.
“Błąd prawnika nie musi oznaczać przegranej: Sąd Najwyższy wyjaśnia, kiedy formalizm ustępuje miejsca merytoryce.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II CZ 59/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 lipca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Anna Owczarek SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z wniosku B. K. i J. K. przy uczestnictwie C. P. i in. , o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia 19 maja 2009 r. wydanym w sprawie I Ns …. o zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2012 r., zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 9 grudnia 2011 r., uchyla zaskarżone postanowienie. Uzasadnienie Sąd drugiej instancji postanowieniem z dnia 9 grudnia 2011 r. odrzucił zażalenie wnioskodawców wniesione na postanowienie Sądu Rejonowego 2 oddalające skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem tego Sądu w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia. W ocenie Sądu odwoławczego, prawidłowym środkiem zaskarżenia, zgodnie z art. 518 zd. pierwsze k.p.c., służącym na postanowienie oddalające skargę o wznowienie postępowania nieprocesowego o stwierdzenie zasiedzenia, była apelacja, a nie zażalenie. W sytuacji wniesienia przez adwokata środka odwoławczego przyobleczonego w inną formę niż właściwa mamy do czynienia z dokonaniem innej czynności procesowej, a nie z mylnym oznaczeniem pisma procesowego, stwierdził Sąd odwoławczy. Postanowienie odrzucając zażalenie zaskarżyli w całości zażaleniem wnioskodawcy, przyznając, że wniesiony przez nich środek zaskarżenia był w istocie apelacją, chociaż „ubraną’” w złą formę procesową, ponieważ zawarto w treści tego pisma zarzuty merytoryczne i wnioski o uchylenie bądź zmianę postanowienia. Zdaniem żalących, tak daleki rygoryzm jest uzasadniony w odniesieniu do skargi kasacyjnej ze względu na potrzebę ochrony interesu publicznego, ale nie w odniesieniu do zwykłych środków odwoławczych. Ponadto brak jest podstaw do wyłączania stosowania art. 130 § 1 zd. drugie k.p.c. w odniesieniu do profesjonalnych pełnomocników. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należało pozytywnie przesądzić o dopuszczalności wniesionego do Sądu Najwyższego zażalenia na postanowienie Sądu drugiej instancji odrzucające zażalenie wnioskodawców. Przepis art. 3941 § 2 k.p.c. ogranicza bowiem dopuszczalność zażaleń do Sądu Najwyższego na postanowienia Sądu drugiej instancji, ale wydane w wyniku rozpoznania przez Sąd odwoławczy zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji. Tymczasem wydanie postanowienia Sądu drugiej instancji odrzucającego zażalenie jako niedopuszczalne nie może być utożsamiane z wydaniem postanowienia po rozpoznaniu zażalenia w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c., ponieważ rozpoznanie zażalenia polega na dokonaniu merytorycznej oceny jego zasadności wyrażonej w formie właściwej decyzji jurysdykcyjnej. Takiego charakteru nie ma natomiast postanowienie odrzucające zażalenie, ponieważ 3 wskutek uznania przez Sąd jego niedopuszczalności nie podlegało ono rozpoznaniu przez ten Sąd. Rozpoznania zażalenia nie można bowiem utożsamiać z dokonaniem formalnej oceny dopuszczalności tego środka zaskarżenia. Dokonując merytorycznej oceny zażalenia wnioskodawców należało uznać je za uzasadnione. Rygoryzm w kwalifikowaniu środków zaskarżenia musi niewątpliwie odnosić się do wnoszenia skarg kasacyjnych, a to z powodu funkcji tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, którą jest przede wszystkim ochrona interesu publicznego i zapewnienie stabilności orzecznictwa. Natomiast taki stopień procesowego rygoryzmu nie jest uzasadniony w odniesieniu do zwykłych środków zaskarżenia. Skład orzekający w niniejszej sprawie skłania się do aprobaty wyrażonego w judykaturze poglądu, że zgodnie z art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c. mylne oznaczenie pisma procesowego (nazwanego zażaleniem zamiast apelacją) nie stanowi przeszkody do nadania temu pismu biegu i rozpoznania go we właściwym trybie. Przytoczony przepis nie zawiera również zastrzeżenia, że nie dotyczy on pism wnoszonych m.in. przez adwokatów lub radców prawnych, co oznacza że ma on także do tychże pełnomocników zastosowanie. Nie zwalnia to oczywiście z obowiązku zbudowania przez profesjonalnego pełnomocnika środka odwoławczego w taki sposób, ażeby Sąd mógł bez trudu ustalić m.in. określony w nim zakres zaskarżenia, dokonując tego ustalenia również na podstawie analizy treści wniesionego w sprawie środka odwoławczego (postanowienie SN z dnia 28 czerwca 2007 r., IV CZ 40/07, niepubl.; postanowienie SN z dnia 30 listopada 2006 r., I CZ 88/06, niepubl.). W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39816 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. jw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI