IV CSK 613/17

Sygn. akt IV CSK 613/17
POSTANOWIENIE
Dnia 18 maja 2018 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie z wniosku J.W.
‎
przy uczestnictwie M.W.
‎
o podział majątku wspólnego,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 18 maja 2018 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Okręgowego w L.
‎
z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt II Ca […]/17,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wnioskodawca J.W. oparł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 26 lipca 2017 r. na obu podstawach przewidzianych w art. 398
3
§ 1 k.p.c., zarzucając naruszenie licznych przepisów postępowania i prawa materialnego. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadnił tym, że „istnieje konieczność rozpatrzenia przez Sąd Najwyższy naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w zarzutach nr 1) i 4) skargi” ze względu na wyraźnie nieprawidłowe rozliczenie nakładu wnioskodawcy oraz tym, iż „zasadne wydaje się także rozpoznanie wątpliwości skarżącego wskazanych w pkt 2) i 5) oraz
3)
i 6) skargi. Według skarżącego, dotyczy to  „nieprawidłowości procedowania i ustalania stanu faktycznego przez Sądy obu instancji”, „przejęcia przez sąd drugiej instancji” ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji bez dostatecznie merytorycznych rozważań w tej kwestii, uczynienie wadliwych i wewnętrznie sprzecznych ustaleń, w sytuacji gdy zarzuty apelacji obejmowały w istotnej mierze sprzeczność ustaleń sądu pierwszej instancji ze  zgromadzonym materiałem dowodowym, co skutkowało tym że zarzuty apelacyjne w ten sposób nie zostały prawidłowo rozpoznane”. Wywody te skarżący podsumował stwierdzeniem, że „prawidłowa analiza materiału zgromadzonego w sprawie powinna doprowadzić sąd drugiej instancji, do dokładnie odmiennych ustaleń, niż te, które poczynił sąd pierwszej instancji”.
Stosownie do art. 398
9
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli wystąpi przynajmniej jedna z określonych w tym przepisie przyczyn, co powinno zostać wykazane i należycie uzasadnione przez skarżącego (art. 398
4
§ 2 k.p.c.).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wszechstronnie wyjaśniono zasady prawidłowego uzasadniania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przytoczone wywody skarżącego prowadzą wprost do wniosku, że skarżący tych zasad nie uwzględnił.
Nie została nawet wskazana ani prawidłowo nazwana przyczyna przyjęcia skargi i można jedynie założyć, że chodzi o przyczynę przewidzianą w art. 389
9
§ 1 pkt 4 k.p.c., gdyż brak jest jakiejkolwiek elementu mogącego świadczyć o  powołaniu się na inną przyczynę spośród przewidzianych w art. 398
9
§ 1 pkt 1, 2 lub 3 k.p.c.
Uzasadnienie wniosku sprowadza się do zbiorczego odwołania się do wszystkich przepisów objętych podstawami skargi oraz ogólnikowego powtórzenia niektórych zarzutów kasacyjnych.
Tak sporządzone uzasadnienie: nie zawiera koniecznego elementu, jakim jest powołanie argumentów mających świadczyć o „oczywistej” zasadności skargi, nie odróżnia uzasadnienia podstaw skargi od uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, skupia się głównie na podważaniu dokonanej przez Sąd drugiej instancji oceny dowodów oraz poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych, co jest w skardze niedopuszczalne (art. 398
3
§
3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c.
aj
ał