I CSK 941/24

SN
I CSK 941/24
POSTANOWIENIE
30 czerwca 2025 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Monika Koba
na posiedzeniu niejawnym 30 czerwca 2025 r. w Warszawie
‎
w sprawie z powództwa B.C.
‎
przeciwko U. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G.
‎
o zapłatę,
‎
na skutek wniosku adwokata A.M. o zmianę prawomocnego postanowienia Sądu Najwyższego
‎
z 12 maja 2022 r., I CSK 758/22,
1) zmienia postanowienie Sądu Najwyższego z 12 maja
‎
2022 r., I CSK 758/22 w punkcie trzecim w ten sposób, że przyznaje od Skarbu Państwa - Sadu Apelacyjnego w Gdańsku na rzecz adwokata A.M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym w miejsce kwoty 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych kwotę 8100 (osiem tysięcy sto) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług,
2) oddala wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy postanowieniem z 12 maja 2022 r. ( I CSK 758/22) odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powódki B.C. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 23 czerwca 2020 r. ( V ACa 25/20), (pkt 1) oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanego C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. kwotę 1 000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2), a także przyznał i nakazał wypłacić ze środków Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Gdańsku na rzecz adwokata A.M. kwotę 5 400 zł, podwyższoną o kwotę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym (pkt 3).
Rozstrzygnięcie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej Sąd Najwyższy oparł na treści § 8 pkt 7 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst. jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 18 – dalej: „ Rozporządzenie z                  3 października 2016 r.”), w uzasadnieniu omyłkowo odwołując się do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, który nie występował w sprawie.
Pismem z 17 marca 2024 r. reprezentujący powódkę w postępowaniu kasacyjnym pełnomocnik z urzędu wniósł o zmianę postanowienia w zakresie przyznanych kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
Powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 lutego 2024 r., SK 90/22, zgodnie z którym orzeczono, że § 2 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 1 Rozporządzenia z 3 października 2016 r. w zakresie, w jakim określa opłaty stanowiące ponoszone przez Skarb Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w wysokości niższej niż stawki minimalne opłat określonych w  rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia
22 października 2015 r.
w  sprawie opłat za czynności adwokackie ( tekst. jedn. Dz.U. z 2023r. poz. 1964, ze zm. – dalej: „Rozporządzenie z 22 października 2015 r.”),  jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w zw. z  art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W konsekwencji domagał się zmiany prawomocnego rozstrzygnięcia o kosztach zawartego w punkcie trzecim postanowienia Sądu Najwyższego z           12 maja 2022 r. w ten sposób, by należne pełnomocnikowi z urzędu adwokat A. M. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym określić na kwotę 8100 zł powiększoną o 23% podatku od towarów i usług na podstawie
§ 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2
Rozporządzenia
z 22 października 2015 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 416
1
k.p.c.
w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem mogą być uchylone postanowienia niekończące postępowania w sprawie, jeżeli zostały wydane na podstawie aktu normatywnego uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą. Przepisy o wznowieniu postępowania stosuje się do nich odpowiednio. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że do postanowień niekończących postępowania, o których mowa w art. 416
1
k.p.c., należy postanowienie o kosztach procesu.
Wniosek pełnomocnika powódki wpłynął w terminie określonym
‎
w art. 407 § 2 zdanie pierwsze w zw. z art. 416
1
k.p.c.
Podstawą wydania przez Sąd Najwyższy prawomocnego postanowienia o kosztach pomocy prawnej stanowiły przepisy uznane za sprzeczne z Konstytucją przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 27 lutego 2024 r., SK 90/22, wydanym w niewadliwym składzie w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (zob. wyrok z 7 maja 2021 r., skarga nr 4907/18,
Xero Flor przeciwko Polsce
) i opublikowanym w Dzienniku Ustaw.
Wobec stwierdzonej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 27 lutego      2024 r., SK 90/22, niekonstytucyjności przepisów Rozporządzenia z
3 października 2016 r.
określających wysokość stawki wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu za pomoc prawną powstała luka w systemie prawa uzasadniająca sięgniecie do przepisów rozporządzenia o opłatach za czynności adwokackie jako ogólnych w celu ustalenia na ich podstawie w drodze analogii stawki wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z urzędu. W związku z tym konieczne jest zastąpienie zakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny stawek – stosownie do wartości przedmiotu zaskarżenia i rodzaju postępowania – stawkami wynagrodzenia (opłat), jakie prawodawca przewidział za tego samego rodzaju pomoc prawną świadczoną przez adwokata ustanowionego z wyboru, wynikające z rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Uwzględniając wartość przedmiotu zaskarżenia podaną w skardze kasacyjnej (500 000 zł), zasądzono na rzecz pełnomocnika z urzędu reprezentującego powódkę stawkę z § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia
z 22 października 2015 r.
i kwotę kosztów zasądzonych na rzecz pełnomocnika z urzędu podniesiono do poziomu określonego w tym przepisie.
Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania wywołanego przedmiotowym wnioskiem nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na objęcie rozstrzygnięciem wyłącznie orzeczenia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej, które wobec wyniku postępowania kasacyjnego ponosi Skarb Państwa nie będący stroną postępowania w postępowaniu kasacyjnym. Wniosek, w którym kwestionowane jest rozstrzygnięcie o przyznaniu kosztów pełnomocnikowi świadczącemu pomoc prawną z urzędu, pełnomocnik taki składa samodzielnie, działając w imieniu własnym i na własną rzecz.
Z przytoczonych względów, na podstawie art. 416
1
k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
[A.T.]
[SOP]
‎