I CSK 674/20

SN
Sygn. akt I CSK 674/20
POSTANOWIENIE
Dnia 20 kwietnia 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie z powództwa Kancelarii Sejmu
‎
przeciwko Redaktorowi Naczelnemu Tygodnika "(…)"
‎
o nakazanie opublikowania sprostowania,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 kwietnia 2021 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powoda
od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎
z dnia 17 stycznia 2020 r., sygn. akt V ACa (…),
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną powoda Kancelarii Sejmu od wyroku Sądu Apelacyjnego w
(…)
z dnia 17 stycznia 2020 r., Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 398
9
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398
4
§ 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona.
Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a więc zagadnienia, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, wymaga jego precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11). Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji.
Zdaniem skarżącego, w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne sprowadzające się do pytania, czy w świetle art. 31a ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (tekst jedn. Dz. U. 2018, poz. 1914, dalej p.pr.) zainteresowanym może być podmiot, na którego ocenę w opinii publicznej bezpośrednio rzutują informacje zawarte w artykule prasowym dotyczące osoby pełniącej funkcję jego organu, godząc jednocześnie w godność i powagę tego organu, a tym samym czy informacje zawarte w artykule prasowym odnoszące się do prywatnej sfery życia osoby fizycznej pełniącej funkcję organu jednostki organizacyjnej, ale pojawiające się wprost w kontekście sprawowanej przez niego funkcji publicznej, dotyczą tej jednostki organizacyjnej w rozumieniu art. 31a ust. 1 p.pr.
Sformułowane przez skarżącego wątpliwości na tle art. 31a ust. 1 p.pr. nie odpowiadają założeniom przyjętym w orzecznictwie Sądu Najwyższego dla rozumienia przesłanki istotnego zagadnienia prawnego. Skarżący w lakonicznym wniosku nie przytoczył ani nie uzasadnił takich argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych. Ograniczył się do sformułowania pytania i stwierdzenia, że w ustawie prawo prasowe definicja zainteresowanego jest szeroka, ale w jego ocenie niedostatecznie precyzyjna, nie przeprowadził wywodu jurydycznego dla wykazania, że wyartykułowane przez niego wątpliwości stanowią istotne zagadnienie prawne wymagające zaangażowania Sądu Najwyższego.
Nadto, sformułowana w uzasadnieniu wniosku kwestia osadzona jest w okolicznościach sprawy, której dotyczy skarga i jest pytaniem w tej właśnie sprawie. Skarżący, powołując się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, polemizuje z dokonaną przez Sąd Apelacyjny oceną faktyczną i prawną, zarzucając, że błędnie on uznał, że sporna publikacja nie dotyczyła m.in. działań Marszałka Sejmu jako organu Sejmu RP, wykonującego urzędowe zadania związane z bieżącą działalnością izby. W istocie skarżący nie przedstawił wątpliwości na tle konkretnych przepisów, a jedynie kwestionował ustalenia faktyczne i ocenę dowodów, poczynione przez Sąd Apelacyjny, którymi Sąd Najwyższy jest związany (art. 398³ § 3 i art. 398¹³ § 2 k.p.c.).
Nie ma zatem argumentów wskazujących na konieczność wypracowania reguł dotychczas nieomówionych w orzecznictwie i doktrynie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
jw