I CSK 64/17

Sygn. akt I CSK 64/17
POSTANOWIENIE
Dnia 29 czerwca 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie z wniosku R.  S.A. w W.
‎
przy uczestnictwie A. W., M. D., X. D. i Miasta W.
‎
o stwierdzenie nabycia spadku,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 czerwca 2017 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej uczestnika Miasta W.
od postanowienia Sądu Okręgowego w W.
‎
z dnia 15 lipca 2016 r., sygn. akt XXVII Ca (…),
1)   odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2) zasądza od uczestnika Miasta W.
‎
na rzecz wnioskodawcy kwotę 240 (dwieście czterdzieści)
‎
złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
‎
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym.   Ma przede wszystkim na celu - w interesie publicznym - ujednolicenie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie sporów precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla rozwoju prawa i judykatury sądowej. W związku z tym jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 398
9
§ 1 k.p.c. i związku z tym istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Określone w art. 398
4
§ 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli  skarżący w odrębnym wywodzie wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398
4
§ 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uczestnik postępowania Miasto W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 15 lipca 2016 r.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na  przesłankach przewidzianych w art. 398
9
§ 1 pkt 1, 2 k.p.c. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący po ogólnych wywodach dotyczących długu spadkowego z tytułu zaciągniętego przez spadkodawcę skonkludował, że istnieje istotne zagadnienie prawne oraz budzi istotne wątpliwości w orzecznictwie sądów, jakimi  dokumentami powinien się legitymizować bank aby wykazać swój interes   prawny do złożenia wniosku o stwierdzenie nabycia spadku po kredytobiorcy/pożyczkobiorcy. Według skarżącego dotychczasowy dorobek judykatury tego nie uściśla a ponadto konieczne jest właściwe określenie rodzaju interesu, o jakim mowa w art. 1025 k.c. oraz  sposobu jego wykazania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że jeżeli skarżący, jako okoliczność uzasadniającą wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien nie tylko to zagadnienie przedstawić przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, a także przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, ale ponadto wykazać, że jest to zagadnienie nowe, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II CKN 447/01, nie publ.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, nie publ.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, nie publ.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, nie publ.; z dnia 28 czerwca 2008 r., III CSK 99/08, nie publ.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, nie publ.).
Skarżący nie sprostał tym wymaganiom wskazując bowiem na przesłankę określoną w art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. nie sformułował precyzyjnie zagadnienia prawnego wymagającego rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy. Poza tym wywody skarżącego w tym zakresie mają charakter pytania otwartego, na które odpowiedź zależy od konkretnych okoliczności faktycznych poszczególnych spraw, przy czym Sąd  drugiej instancji uznał za wystarczające do złożenia wniosku wykazanie statusu wierzyciela, bez względu na wysokość wierzytelności przysługującej wobec spadkodawcy.
Ponadto, jak zostało przyjęte w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jeżeli skarżący powołuje się na przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, powinien wykazać, że wskazany przepis prawa, mimo że budzi wątpliwości, nie doczekał się wykładni bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć, jak też, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z dnia 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08; z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11, nie publ.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, nie publ.).
Skarga kasacyjna nie zawiera argumentów uzasadniających przyjęcie wystąpienia w sprawie tak rozumianej przesłanki z art. 398
9
§ 1 pkt 2 k.p.c. zwłaszcza jeśli uwzględni się, że kwestia wykładni pojęcia użytego w art. 1025  k.c. „osoby mającej interes do złożenie wniosku o stwierdzenie nabycia spadku” była  już wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego (poza wymienionymi przez Sąd drugiej instancji postanowieniami z dnia 12 stycznia 1983 r. i z dnia 1 czerwca 2000 r. zob. m. in. postanowienia z dnia 6 lutego 2008 r., II CSK 433/07, nie publ.; z dnia 24 października 2001 r., III CKN 366/00, nie publ. oraz z dnia 9 grudnia 2010 r., III CSK 49/10, nie publ.).
W posumowaniu trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącą przesłanki opisane w art. 398
9
§ 1 pkt 1, 2 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398
9
§ 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 3, w zw. z art. 13 §  2, 391 § 1, 398
21
k.p.c.
jw