I CSK 605/13

Sygn. akt I CSK 605/13
POSTANOWIENIE
Dnia 28 maja 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Irena Gromska-Szuster
w sprawie z powództwa A. B.
‎
przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Skarbu Państwa
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 maja 2014 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powoda
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I ACa […],
1)    odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2)    nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego;
3) przyznaje radcy prawnemu G. P. od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych),  powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w
[…]
oddalił apelację powoda od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego powództwo o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa odszkodowania w kwocie 12 000 000 zł za szkodę wynikłą z zaniechania legislacyjnego.
Sądy obu instancji uznały, że wskazany przez powoda jako źródło obowiązku legislacyjnego państwa przepis art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz. U. Nr 97, poz. 1051 ze zm. - dalej: „ustawa z dnia 6 lipca 2001 r.”) nie kreuje roszczenia odszkodowawczego dla osób fizycznych w nim wymienionych za   przejęte przez państwo lasy, także wówczas, gdy przejęcie nastąpiło na  podstawie dekretu o reformie rolnej czy dekretu o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa, jak również nie stanowi źródła obowiązku wydania przez państwo odrębnych przepisów, o których mowa w tym artykule. Nie  może  więc stanowić podstawy dochodzenia roszczeń odszkodowawczych przewidzianych w art. 417 k.c.
W skardze kasacyjnej opartej na pierwszej podstawie, powód jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał na konieczność dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, z uwagi na wagę zagadnienia oraz rozbieżności w orzecznictwie co do tego, czy przepis ten może stanowić źródło roszczenia odszkodowawczego za zaniechanie legislacyjne.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, powołana przez skarżącego przesłanka przedsądu przewidziana w art. 398
9
§ 1 pkt 2 k.p.c. występuje wtedy, gdy określony przepis prawa budzi tak poważne i powszechne wątpliwości interpretacyjne, że konieczne jest dokonanie jego wykładni przez Sąd  Najwyższy lub też wykładnia przepisu wywołuje rozbieżności w orzecznictwie, nie usunięte dotychczas przez Sąd Najwyższy (porównaj między innymi postanowienia z dnia 15 października 2002 r. II CZ 102/02, z dnia 28 marca 2007 r. II CSK 84/07 i z dnia 8 lipca 2008 r. I CSK 111/08, niepubl.).
W rozpoznawanej sprawie okoliczności te nie występują, gdyż przepis art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. był - we wskazanym przez skarżącego zakresie - kilkakrotnie przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego i  wykładnia ta jest jednolita. We wszystkich wydanych w tym przedmiocie orzeczeniach, także we wskazanym przez skarżącego, jako odbiegającym od jednolitej linii orzecznictwa, wyroku z dnia 29 czerwca 2012 r. I CSK 547/11, Sąd Najwyższy stwierdził jednoznacznie, że art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. nie stanowi źródła prawa podmiotowego dla osób w nim wymienionych ani obowiązku wydania odrębnych przepisów, o których mowa w tym artykule (porównaj między innymi także wyroki z dnia 6 września 2012 r. I CSK 59/12 i I CSK 77/12 oraz z dnia 15 lutego 2013 r. I CSK 345/12, niepubl., jak również uchwałę z dnia 20 grudnia 2012 r. III CZP 94/12, OSNC 2013/7-8/85.).
Skarżący nie przedstawił żadnych nowych argumentów, które uzasadniałyby potrzebę rozważenia ich przez Sąd Najwyższy w powiększonym składzie.
Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.
Trudna sytuacja materialna i życiowa powoda uzasadniała zastosowanie art. 102 k.p.c. i odstąpienie od obciążenia go kosztami postępowania kasacyjnego.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 15 i 16, w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
aw