I CSK 5993/22

SN
I CSK 5993/22
POSTANOWIENIE
5 października 2023 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Jacek Grela
na posiedzeniu niejawnym 5 października 2023 r. w Warszawie
‎
w sprawie z powództwa A. M.
‎
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej R. w Ł.
‎
o uchylenie lub stwierdzenie nieistnienia uchwały organu spółdzielni mieszkaniowej oraz ustalenie,
‎
na skutek skargi kasacyjnej A. M.
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi
‎
z 6 kwietnia 2022 r., I ACa 283/21,
1. odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej oddalenia apelacji pozwanej;
2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w pozostałej części;
3. zasądza od powódki na rzecz pozwanej 2040 (dwa tysiące czterdzieści) zł kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty.
[S.J.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 29 grudnia 2020 r. po rozpoznaniu sprawy z powództwa A. M. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej R. w Ł. o uchylenie lub stwierdzenie nieistnienia uchwały organu spółdzielni mieszkaniowej oraz ustalenie, Sąd Okręgowy w Łodzi uchylił uchwałę Walnego Zgromadzenia Spółdzielni Mieszkaniowej R. w Ł. z 6 czerwca 2018 r. o wyborze M. P. na członka Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej R. w Ł. oraz oddalił powództwo w pozostałej części.
Wyrokiem z 6 kwietnia 2022 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi
oddalił apelacje obu stron.
W skardze kasacyjnej powódka, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazała na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.
W ocenie skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna powódki jest niedopuszczalna w zakresie w jakim dotyczy oddalenia apelacji
pozwanej.
W tej części wyrok Sądu Apelacyjnego jest korzystny dla powódki. Przesłanką dopuszczalności środka zaskarżenia, w tym i skargi kasacyjnej, jest pokrzywdzenie orzeczeniem (
gravamen
- por. uchwała składu siedmiu sędziów SN z 15 maja 2014 r., III CZP 88/13, OSNC z 2014 r. Nr 11, poz. 108). Jeżeli kwestionowane skargą kasacyjną orzeczenie nie rozstrzyga niekorzystnie o żądaniu strony, skarga kasacyjna skierowana przeciwko takiemu rozstrzygnięciu jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W tym więc zakresie skarga kasacyjna powódki podlegała odrzuceniu (art. 398
6
§ 2 i 3 k.p.c.).
W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18). Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia               z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 398
9
k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 398
9
§ 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in. postanowienia SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07).
Wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, sprowadzają się do polemiki z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś wykazania, że przy jego ferowaniu popełniono uchybienia w zakresie stosowania prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom. Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu Najwyższego do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c., odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1  w zw.  z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 398
21
k.p.c.
[S.J.]
[ał]