I CSK 584/16

Sygn. akt I CSK 584/16
POSTANOWIENIE
Dnia 6 marca 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Myszka
w sprawie z powództwa J. J., D. J., X. J., P. M., Z. M., Y. M., A. L. i E. K.
‎
przeciwko S. […] sp. z o.o. w W.
‎
o uchylenie uchwały,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 marca 2017 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
‎
od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 23 maja 2016 r., sygn. akt VI ACz […],
1.   odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach postępowania
‎
kasacyjnego Sądowi, który wyda orzeczenie kończące
‎
postępowanie w sprawie.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398
9
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
1.
w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
2.
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
3.
zachodzi nieważność postępowania lub
4.
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.
Pozwana spółka złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Apelacyjnego w
[…]
z dnia 23 maja 2016 r., oddalającego jej zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 8 czerwca 2015 r., którym Sąd Okręgowy umorzył postępowanie w sprawie z powództwa E. K. przeciwko pozwanej o uchylenie uchwały wspólników. Powołując się na naruszenie art. 73 § 2 w związku z art. 355 § 1 i art. 386 § 1 oraz art. 397 § 2 zd. pierwsze i  art. 391 § 1 k.p.c., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 8 czerwca 2015 r. i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i  przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na przesłankę wskazaną w art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. Twierdziła, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, które ujęła w  dwóch pytaniach:
- czy cofnięcie pozwu bez zrzeczenia się roszczenia przez jednego z kilkorga powodów w sytuacji, gdy po stronie powodowej występuje współuczestnictwo jednolite niebędące współuczestnictwem koniecznym, skutkuje umorzeniem postępowania w całości (tj. wobec wszystkich powodów, których łączy współuczestnictwo jednolite dowolne), czy też skutkuje umorzeniem postępowania jedynie w stosunku do tego z powodów, który złożył oświadczenie o cofnięciu pozwu?
- czy złożenie oświadczenia o cofnięciu powództwa bez zrzeczenia się roszczenia przez jednego ze współuczestników jednolitych niebędących współuczestnikami koniecznymi wymaga, dla wywołania skutku w postaci umorzenia postępowania w całości, uzyskania zgody pozostałych współuczestników?
Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki, o której mowa w art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. W  powołanym przepisie chodzi o zagadnienie prawne obejmujące poważną wątpliwość prawną, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Chodzi jednak wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym.
Oddalając zażalenie pozwanej, Sąd Apelacyjny przyjął, że między powódką E. K. a pozostałymi powodami zachodzi współuczestnictwo jednolite, ponieważ zgodnie z art. 254 § 1 k.s.h. prawomocny wyrok uchylający uchwałę ma moc obowiązującą między spółką a wszystkimi wspólnikami oraz w stosunkach między spółką a członkami organów spółki. Nie jest to jednak współuczestnictwo konieczne w rozumieniu art. 72 § 2 k.p.c., skoro prawo do wytoczenia powództwa o  uchylenie uchwały wspólników może przysługiwać także jednemu ze wspólników.
Podzielając pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28  lutego 1991 r., II CZ 277/90 (nie publ.), Sąd Apelacyjny przyjął, że cofnięcie pozwu może być dokonane przez każdego ze współuczestników jednolitych samodzielnie, lecz czynność ta odnosi skutek tylko do tego podmiotu. W  konsekwencji, oznacza to wycofanie się ze sprawy tylko tego podmiotu, który cofnął pozew. Pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu jest przyjmowany również w doktrynie i znalazł potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 156/13 (nie publ.). Skarżąca nie przytoczyła przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego, które powodowałoby konieczność ponownego rozważenia go przez Sąd Najwyższy.
Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącą przesłanka określona w art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. ani brana pod rozwagę z  urzędu nieważność postępowania.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, pozostawiając rozstrzygniecie o  kosztach postępowania kasacyjnego Sądowi, który wyda orzeczenie kończące postępowanie w sprawie.
aw
aj