I CSK 4739/22

Sąd NajwyższyWarszawa2023-03-16
SNCywilneprawo rzeczoweŚrednianajwyższy
zasiedzenienieruchomościsamochódskarga kasacyjnaSąd Najwyższyprzedsądpostępowanie cywilne

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w sprawie o zasiedzenie samochodu, uznając, że nie spełnia ona przesłanek do jej przyjęcia.

Wnioskodawca domagał się stwierdzenia nabycia przez zasiedzenie własności samochodu, jednak jego wniosek został oddalony przez Sąd Rejonowy i Sąd Okręgowy. W skardze kasacyjnej wnioskodawca powołał się na przesłankę oczywistego naruszenia prawa, jednak Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie wykazała kwalifikowanego naruszenia prawa ani oczywistej wadliwości orzeczenia sądu drugiej instancji, w związku z czym odmówił jej przyjęcia do rozpoznania.

Sprawa dotyczyła wniosku o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie własności samochodu. Sąd Rejonowy w Złotowie oddalił wniosek, a Sąd Okręgowy w Poznaniu utrzymał to postanowienie w mocy po rozpoznaniu apelacji wnioskodawcy. Wnioskodawca złożył skargę kasacyjną, argumentując, że spełniona została przesłanka przedsądu przewidziana w art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c., a mianowicie, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną w trybie przedsądu, przypomniał, że skarga ta jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia służącym ochronie interesu publicznego, a nie kolejną instancją rozpoznawczą. Instytucja przedsądu ma na celu selekcję skarg pod kątem realizacji tego celu. Sąd Najwyższy podkreślił, że ocena w ramach przedsądu ograniczona jest do przesłanek z art. 398^9 § 1 pkt 1-4 k.p.c. Skarga jest oczywiście uzasadniona, gdy doszło do kwalifikowanego, oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu. W ocenie Sądu Najwyższego, skarżący nie wykazał, aby w sprawie doszło do takiego naruszenia ani że orzeczenie sądu drugiej instancji było oczywiście wadliwe. Uzasadnienie skargi stanowiło próbę ponownej weryfikacji ustaleń faktycznych i oceny prawnej, co nie jest celem postępowania kasacyjnego. W związku z tym, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398^9 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, skarga kasacyjna nie spełnia przesłanek do jej przyjęcia do rozpoznania.

Uzasadnienie

Skarżący nie wykazał kwalifikowanego, oczywistego naruszenia prawa ani oczywistej wadliwości orzeczenia sądu drugiej instancji. Uzasadnienie skargi stanowiło próbę ponownej weryfikacji ustaleń faktycznych i oceny prawnej, co nie jest celem postępowania kasacyjnego.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Strona wygrywająca

Sąd Okręgowy w Poznaniu

Strony

NazwaTypRola
P. J.osoba_fizycznawnioskodawca
R. J.osoba_fizycznauczestnik

Przepisy (2)

Główne

k.p.c. art. 398^9 § § 1 pkt 4

Kodeks postępowania cywilnego

Przesłanka przedsądu, zgodnie z którą skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy doszło do kwalifikowanego, oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy.

k.p.c. art. 398^9 § § 2

Kodeks postępowania cywilnego

Podstawa prawna do odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Argumenty

Odrzucone argumenty

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c.

Godne uwagi sformułowania

skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 398^9 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy.

Skład orzekający

Jacek Grela

przewodniczący-sprawozdawca

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, w szczególności przesłanki oczywistego naruszenia prawa."

Ograniczenia: Dotyczy specyfiki postępowania kasacyjnego i oceny dopuszczalności skargi, a nie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Orzeczenie wyjaśnia istotne zasady dotyczące postępowania kasacyjnego i roli Sądu Najwyższego, co jest cenne dla prawników procesowych, choć nie zawiera przełomowych wniosków.

Kiedy Sąd Najwyższy odrzuci Twoją skargę kasacyjną? Kluczowe zasady przedsądu.

Sektor

nieruchomości

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
SN
I CSK 4739/22
POSTANOWIENIE
Dnia 16 marca 2023 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Grela
w sprawie z wniosku P. J. z udziałem R. J.
‎
o zasiedzenie,
‎
na posiedzeniu niejawnym 16 marca 2023 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie,
‎
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy
‎
od postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu
‎
z 7 marca 2022 r., sygn. akt XV Ca 44/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
P. J.  wniósł o stwierdzenie, że nabył z dniem 1 października 2012 r. przez zasiedzenie własność samochodu marki V. o nr nadwozia […], o nr rejestracyjnym […] rok produkcji 2009.
Postanowieniem z 29 lipca 2021 r. Sąd Rejonowy w Złotowie oddalił wniosek.
Postanowieniem z 7 marca 2022 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu
oddalił apelację wnioskodawcy.
W skardze kasacyjnej wnioskodawca, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazał na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.
Zdaniem skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18). Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia               z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 398
9
k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 398
9
§ 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in. postanowienia SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07).
W skardze kasacyjnej nie powołano argumentów, które mogłyby świadczyć, że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w sądzie drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu Najwyższego do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI